II KK 428/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść ukaranego W.M. od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie. Sąd Rejonowy uznał W.M. winnym wykroczenia z art. 86 § 1a k.w. w zw. z art. 86 § 1 k.w., polegającego na spowodowaniu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które skutkowało rozstrojem zdrowia u kierującej K.W. W.M. wymierzono karę grzywny w wysokości 1.500 zł. Kasacja zarzuciła rażące naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 366 § 1 k.p.k. i art. 410 k.p.k., poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie czy wskutek kolizji drogowej u pokrzywdzonej rzeczywiście nastąpił rozstrój zdrowia, co warunkuje przypisanie odpowiedzialności z art. 86 § 1a k.w. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną. Podkreślono, że przepis art. 86 § 1a k.w. wprowadza typ kwalifikowany wykroczenia, wymagający udowodnienia następstw czynu w postaci naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia. W ocenie Sądu Najwyższego, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwalał na poczynienie niebudzących wątpliwości ustaleń w tym zakresie. Zeznania pokrzywdzonej, innych świadków, a także brak dokumentacji medycznej nie potwierdzały, aby kolizja miała negatywny wpływ na jej zdrowie. Notatka urzędowa o przewiezieniu do szpitala nie została zweryfikowana, a oświadczenie obwinionego sugerowało, że pokrzywdzona nie była poszkodowana. Zaniechanie sądu pierwszej instancji w podjęciu czynności dowodowych w tym zakresie skutkowało niewyjaśnieniem całokształtu okoliczności istotnych dla prawidłowego wyrokowania i oparciem rozstrzygnięcia na domniemaniu. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, nakazując sądowi pierwszej instancji ustalenie, czy pokrzywdzona korzystała z pomocy medycznej i czy doznała obrażeń ciała, a następnie dokonanie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwą normę prawa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający