II KK 418/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy Sądu Rejonowego, uznając, że wydano go z naruszeniem przepisów o postępowaniu nakazowym, gdyż wątpliwości co do tożsamości sprawcy nie zostały wyjaśnione.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego, którym obwiniono D.W. o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. Kasacja zarzuciła rażące naruszenie art. 93 § 2 k.p.s.w. poprzez wydanie wyroku nakazowego mimo wątpliwości co do okoliczności czynu i winy obwinionego. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, stwierdzając, że wątpliwości co do tożsamości sprawcy, wynikające z rozbieżności adresowych, powinny były skutkować przeprowadzeniem postępowania dowodowego, a nie wydaniem wyroku nakazowego.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na korzyść obwinionego D. W., który został ukarany grzywną w postępowaniu nakazowym za wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. w zw. z art. 78 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Obwiniony miał nie wskazać na żądanie uprawnionego organu osoby, której powierzył pojazd do kierowania. Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie wyrokiem nakazowym z dnia 4 listopada 2021 r. uznał obwinionego za winnego i wymierzył mu karę grzywny 300 zł. Kasacja zarzuciła rażące naruszenie art. 93 § 2 k.p.s.w., wskazując, że okoliczności czynu i wina obwinionego budziły wątpliwości, co uniemożliwiało wydanie wyroku nakazowego. Sąd Najwyższy przychylił się do tego zarzutu, stwierdzając, że rozbieżności w danych adresowych obwinionego, uzyskanych od właściciela pojazdu (Spółki G. S.A.) i z Centralnej Ewidencji Ludności, powinny były skłonić sąd pierwszej instancji do przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne, gdy istnieją wątpliwości co do okoliczności czynu lub winy obwinionego.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że rozbieżności w danych adresowych obwinionego, uzyskane z różnych źródeł, powinny były skutkować przeprowadzeniem postępowania dowodowego, a nie wydaniem wyroku nakazowego. Naruszenie art. 93 § 2 k.p.s.w. polegało na zignorowaniu tych wątpliwości.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania
Strona wygrywająca
obwiniony (w sensie procesowym, poprzez uchylenie wyroku skazującego)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. W. | osoba_fizyczna | obwiniony |
| Prokurator Generalny | organ_państwowy | skarżący |
| Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie | instytucja | sąd pierwszej instancji |
| Spółka G. S.A. | spółka | właściciel pojazdu |
| Straż Miejska m. W. | organ_państwowy | organ wzywający |
Przepisy (7)
Główne
k.w. art. 96 § § 3
Kodeks wykroczeń
p.r.d. art. 78 § ust. 4
Ustawa Prawo o ruchu drogowym
k.p.s.w. art. 93 § § 2
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
Orzekanie w postępowaniu nakazowym jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości.
Pomocnicze
k.p.s.w. art. 93 § § 1
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
Podstawa do wydania wyroku nakazowego.
k.p.k. art. 535 § § 5
Kodeks postępowania karnego
Umożliwia rozpoznanie kasacji na posiedzeniu bez udziału stron w przypadku oczywistej zasadności.
p.r.d. art. 129b § ust. 3 pkt 7
Ustawa Prawo o ruchu drogowym
Podstawa do wezwania właściciela pojazdu o wskazanie osoby kierującej.
k.p.k. art. 110
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do zwrócenia się do Prokuratora Generalnego o wniesienie kasacji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wydanie wyroku nakazowego w sytuacji, gdy okoliczności czynu i wina obwinionego budziły wątpliwości, stanowi rażące naruszenie prawa procesowego (art. 93 § 2 k.p.s.w.). Rozbieżności w danych adresowych obwinionego, uzyskane z różnych źródeł, powinny były skutkować przeprowadzeniem postępowania dowodowego, a nie wydaniem wyroku nakazowego.
Godne uwagi sformułowania
orzekanie w postępowaniu nakazowym może nastąpić, jeżeli okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości ujawniły się okoliczności nasuwające wątpliwości co do tego, czy dane o osobie podane przez właściciela pojazdu a następnie we wniosku o ukaranie wskazują na rzeczywistego sprawcą zarzuconego tym wnioskiem wykroczenia nie dostrzegł bowiem rozbieżności pomiędzy informacjami (...) podanymi przez właściciela pojazdu (...) a informacjami uzyskanymi z zasobów Centralnej Ewidencji Ludności co do jego danych adresowych.
Skład orzekający
Andrzej Siuchniński
przewodniczący-sprawozdawca
Andrzej Tomczyk
członek
Eugeniusz Wildowicz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje istotne błędy proceduralne, które mogą prowadzić do niesłusznego skazania, nawet w trybie nakazowym. Podkreśla wagę weryfikacji danych osobowych.
“Błąd w danych adresowych doprowadził do uchylenia wyroku nakazowego przez Sąd Najwyższy.”
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt II KK 418/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Andrzej Tomczyk SSN Eugeniusz Wildowicz Protokolant Anna Janczak w sprawie D. W. ukaranego z art. 96 § 3 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 lutego 2023 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt VIII W 1568/21 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie. UZASADNIENIE D. W. został obwiniony o to, że w dniu 6 kwietnia 2021 r. wezwany do siedziby S. na ul. [...] w W., będąc użytkownikiem pojazdu marki F. o nr rej. […], wbrew obowiązkowi, nie wskazał na żądanie uprawnionego organu osoby, której powierzył pojazd do kierowania lub użytkowania w dniu 7 października 2020 r., tj. o czyn z art. 96 § 3 k.w. w zw. z art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 58, poz. 515 ze zm.), (k. 14-15). Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie wyrokiem nakazowym wydanym w dniu 4 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. VIII W 1568/21, uznając za ujawnione dowody dołączone do wniosku o ukaranie oraz przyjmując na ich podstawie, że okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, na podstawie art. 93 § 1 i 2 k.p.s.w. uznał obwinionego D. W. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 96 § 3 k.w. i na tej podstawie wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 zł. Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 20 listopada 2021 r. Kasację od tego wyroku, na korzyść obwinionego, wywiódł Prokurator Generalny, zarzucając: „rażące i mające istoty wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa procesowego - art. 93 § 2 k.p.s.w., polegające na wydaniu wobec D. W. wyroku w postępowaniu nakazowym, mimo że okoliczności czynu i wina obwinionego w świetle dowodów załączonych do wniosku o ukaranie budziły wątpliwości ”. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest oczywiście zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie na posiedzeniu bez udziału stron na podstawie art. 535 § 5 k.p.k. W kasacji trafnie wskazano, że sprawstwo obwinionego D. W., w świetle dowodów załączonych do wniosku o ukaranie, budziło wątpliwości, wobec czego wydanie wyroku skazującego go w trybie postępowania nakazowego nastąpiło z obrazą art. 93 § 2 k.p.s.w., który to przepis stanowi, że orzekanie w postępowaniu nakazowym może nastąpić, jeżeli okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości. Niewątpliwie zaś, w niniejszej sprawie, nie zaistniały warunki stanowiące o dopuszczalności orzekania w postępowaniu nakazowym, ponieważ w świetle dowodów przedłożonych Sądowi wraz z wnioskiem o ukaranie ujawniły się okoliczności nasuwające wątpliwości co do tego, czy dane o osobie podane przez właściciela pojazdu a następnie we wniosku o ukaranie wskazują na rzeczywistego sprawcą zarzuconego tym wnioskiem wykroczenia. Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie – na co zasadnie wskazano w kasacji - nie dostrzegł bowiem rozbieżności pomiędzy informacjami (ograniczonymi do wskazania wyłącznie imienia i nazwiska oraz miejsca zamieszkania rzekomego sprawcy) podanymi przez właściciela pojazdu marki F. o nr rej. […] - Spółkę G. S.A., zawartymi w jej piśmie, złożonym w dniu 4 marca 2021 r. (w odpowiedzi na wezwanie skierowane przez Straż Miejską m. W. w trybie art. 129b ust. 3 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym) a informacjami uzyskanymi z zasobów Centralnej Ewidencji Ludności co do jego danych adresowych. Spółka G. wskazała na osobę D. W. zamieszkałego: S., […], natomiast w notatce dokumentującej pozyskanie danych z bazy CEL podano inny adres zameldowania czasowego osoby o tych samych personaliach: K., ul. […]. We wniosku o ukaranie, w części oznaczającej dane osobowe obwinionego nastąpiło pomieszanie informacji pochodzące ze wskazanych wyżej źródeł. To niewątpliwie powinno nasuwać uzasadnione zastrzeżenia co do tego, czy D. W. (s. M. i M., ur. […] 1999 r. w O.), jest rzeczywiście sprawcą czynu opisanego we wniosku o ukaranie. Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie nie powinien był, wobec wskazanych wątpliwości, procedować w trybie art. 93 § 2 k.p.s.w., bowiem koniecznością w takiej sytuacji było przeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego na rozprawie w celu wyjaśnienia tych wątpliwości. Zresztą, po wydaniu zaskarżonego kasacją wyroku nakazowego, Straż Miejska m. W., sama powziąwszy wątpliwości co do tożsamości osoby sprawcy zarzucanego wykroczenia, wystąpiła z pisemną prośbą o zwrócenie się do Prokuratora Generalnego o jej wniesienie na podstawie art. 110 k.p.k. Mając na uwadze powyższe, podzielając nadto w pełni przytoczone w uzasadnieniu kasacji argumenty, orzeczono jak w wyroku.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI