II KK 41/22

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść skazanej M. O. w sprawie dotyczącej wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności. Skazana została pierwotnie ukarana karą 10 miesięcy ograniczenia wolności, którą częściowo zignorowała. Sąd Rejonowy zarządził wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności w wymiarze 143 dni. Sąd Okręgowy, rozpoznając zażalenie, zmienił to postanowienie, określając wymiar kary na 95 dni. Prokurator Generalny zaskarżył postanowienie sądu okręgowego, zarzucając rażące naruszenie art. 65 § 1 k.k.w. poprzez nieprawidłowe obliczenie wymiaru zastępczej kary pozbawienia wolności. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, stwierdzając, że sąd okręgowy błędnie przeliczył pozostały do wykonania okres kary ograniczenia wolności i w konsekwencji nieprawidłowo ustalił wymiar kary zastępczej. Zgodnie z przepisami, jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności odpowiada dwóm dniom kary ograniczenia wolności, a miesiąc kary ograniczenia wolności liczy się za 30 dni. Sąd Najwyższy wskazał, że po odliczeniu wykonanych godzin pracy społecznej, pozostało do wykonania 286 dni kary ograniczenia wolności, co przekłada się na 143 dni zastępczej kary pozbawienia wolności, a nie 95 dni orzeczonych przez sąd okręgowy. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi okręgowemu.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający