II KK 41/16

Sygn. akt II KK 41/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 marca 2016 r., sprawy A. K. skazanego z art. 258 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 4 września 2015 r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 5 maja 2015 r., p o s t a n o w i ł I. Oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; II. Obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 maja 2015 r., Sąd Okręgowy w W. uznał oskarżonego A. K. za winnego popełnienia dwóch przestępstw, tj. z art. 258 § 2 k.k. oraz z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Co do przestępstwa z art. 258 § 2 k.k. dokonał zmiany w zakresie czasu jego popełnienia - w porównaniu do zarzutu aktu oskarżenia (tam zarzucono mu działanie w okresie od marca 2004 r. do czerwca 2004 r. w W. i innych miejscowościach) - w ten sposób, iż ustalił że miało ono miejsce w okresie co najmniej od 10 grudnia 2003 r. do 1 czerwca 2004 r. w W. i innych miejscowościach na terenie kraju. Jako karę za ten czyn wymierzył dwa lata pozbawienia wolności, zaś za czyn z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., karę 3 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Karę łączną wymierzył w wysokości 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu, że oskarżony był członkiem zorganizowanej grupy o charakterze zbrojnym, a także postawił zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary pozbawienia wolności. Podnosząc te zarzuty skarżący wnosił o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów. Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 4 września 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego. Zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: „obrazę przepisu art. 596 KPK, polegającą na skazaniu A. K. za inne przestępstwo popełnione przed dniem wydania, niż to w związku z którym nastąpiło wydanie bez uzyskania zgody Państwa wydającego w tym zakresie, a mianowicie poprzez; określenie ram czasowych czynu przestępnego w europejskim nakazie aresztowania w zakresie czynu I od marca 2004 roku do czerwca 2004 roku, zaś w wyroku skazującym rozszerzono - bez zgody Państwa wydającego - tempore criminis począwszy od grudnia 2003 roku.”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. W pisemnym stanowisku co do kasacji prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, co skutkowało jej oddaleniem w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. W swojej konstrukcji oparta ona jest w istocie o zarzut obrazy art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. (por. np. wyrok SN z dnia 25 czerwca 2008 r., IV KK 179/08, Lex nr 438417), a więc przeprowadzenia postępowania karnego i wydania wyroku skazującego pomimo, że przestępstwo nim objęte, opisane jako wyczerpujące znamiona art. 258 § 2 k.k., nie mieściło się w ramach tego czynu, co do którego istniała zgoda państwa wydającego. Skarżący nie kwestionuje zaś w kasacji tego, że skazanego wydano z terytorium Wielkiej Brytanii na podstawie europejskiego nakazu 3 aresztowania, w którym wskazano, iż tenże nakaz obejmuje 5 przestępstw, w tym przestępstwo z art. 258 § 2 k.k., popełnione w okresie od marca 2004 r. do czerwca 2004 r. w W. i innych miejscowościach na terenie całego kraju. Uznaje natomiast, że przypisany skazanemu czyn – jako czyn popełniony w innych granicach czasowych – nie był przedmiotem wniosku w trybie ENA, a zatem nie był również przedmiotem zgody państwa wydającego. Z takim zarzutem nie sposób się zgodzić. Bezsporne jest, że treść przypisanego skazanemu czynu obejmuje to samo zdarzenie faktyczne, które było opisane w postanowieniu o wystąpieniu z ENA. Przesadza o tym nie tylko opis czynu zarzucanego oraz przypisanego, ale także ustalenia co do osoby, która kierowała tą grupą (J. G. – zob. uzasadnienie wyroku sądu I instancji str. 2). Nie jest przekroczeniem granic tożsamości zdarzenia będącego przedmiotem postępowania karnego ustalenie innego czasu początkowego popełnienia takiego czynu, który stanowi przestępstwo trwałe. Sąd meriti ma bowiem obowiązek dokonywania trafnych, prawidłowych ustaleń faktycznych w granicach skargi oskarżyciela, a zatem to, iż ustalił on inny początkowy czas działania w zorganizowanej grupie nie stanowi o naruszeniu tożsamości czynu będącego przedmiotem procesu. Tożsame pozostały bowiem te inne elementy, które określały opisane aktem oskarżenia przestępstwo, co do którego sąd brytyjski wydał skazanego stronie polskiej. Wywód przytoczony w kasacji oparty na wyroku Sadu Najwyższego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. IV KK 124/10 jest zupełnie chybiony, albowiem dotyczy niemożności ponownego osądzenia za to zachowanie, które zostało wyeliminowane z opisu czynu w prawomocnym wyroku. W tej sprawie taki układ nie zaistniał. Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w postanowieniu. eb