II KK 409/23

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 28 grudnia 2022 r., sygn. akt II K 1479/22, którym D. P. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 w zw. z art. 178a § 4 k.k. Przestępstwo polegało na kierowaniu pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, będąc wcześniej skazanym za podobne przestępstwo. Rzecznik Praw Obywatelskich zarzucił rażące naruszenie prawa karnego materialnego, argumentując, że poprzednie skazanie D. P. za czyn z art. 178a § 1 k.k. (sygn. akt II K 903/19) uległo zatarciu z mocy prawa przed datą wydania zaskarżonego wyroku. Sąd Najwyższy przychylił się do stanowiska Rzecznika, stwierdzając, że analiza Krajowego Rejestru Karnego wykazała, iż skazanie z sygn. akt II K 903/19, podobnie jak inne skazania oskarżonego, uległo zatarciu z dniem 6 grudnia 2022 r. Zgodnie z art. 106 k.k., zatarcie skazania powoduje, że uznaje się je za niebyłe. W związku z tym, w dniu wydawania wyroku przez Sąd Rejonowy (28 grudnia 2022 r.), nie istniały podstawy do przypisania D. P. surowszej odpowiedzialności karnej z art. 178a § 4 k.k., który wymaga uprzedniej prawomocnej karalności za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Dodatkowo, w dacie popełnienia czynu nie obowiązywał już zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczony w sprawie II K 903/19, który został wykonany. W konsekwencji, Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Białej Podlaskiej do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem powyższych wskazań.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający