II KK 406/25

SN
II KK 406/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 listopada 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Tomasz Artymiuk
‎
SSN Jerzy Grubba
w sprawie
K.M.
skazanego z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.),
w dniu 5 listopada 2025 r.
kasacji, wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 13 stycznia 2025 r., sygn. akt X Ka 1169/24
zmieniającego wyrok Sąd Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie
z dnia 9 września 2024 r., sygn. akt IV K 1378/19,
1. uchyla punkt II zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim utrzymano w mocy orzeczenie nawiązek na rzecz A.M. i A.M. oraz w tej części wyrok Sądu Rejonowego
dla Warszawy – Woli w Warszawie;
2. zwraca oskarżonemu uiszczoną opłatę od kasacji;
3.
kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Woli w Warszawie skazał K.M. na dwie kary jednostkowe: 10 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa znęcania się nad żoną oraz trójką małoletnich dzieci – dwóch córek i syna (art. 207 § 1 k.k.) oraz naruszenia czynności narządu ciała syna trwający nie dłużej niż 7 dni (art. 157 § 2 k.k.) i 9 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa znęcania się nad żoną (art. 207 § 1 k.k.) i orzekł wobec niego karę łączną roku pozbawienia wolności, której wykonanie zawiesił na okres próby 2 lat; zobowiązał skazanego do przeproszenia  żony, na podstawie art. 73 § 2 k.k. orzekł wobec niego dozór kuratora, a na podstawie art. 46 § 2 orzekł nawiązkę na rzecz każdego z pokrzywdzonych: żony i każdego z dzieci. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z 13 stycznia 2025 r., zmienił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji i wyeliminował z opisu czynu znęcania się z punktu I wyroku dwie pokrzywdzone córki skazanego, a w pozostałej części utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego.
W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca wskazał, że na tym etapie postępowania doszło do zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. polegającej na tym, że po wyeliminowaniu z opisu czynu znęcania się wobec dwóch małoletnich pokrzywdzonych, Sąd zaniechał zmiany pkt VI zaskarżonego apelacją wyroku, w którym zasądzono nawiązki na rzecz tych pokrzywdzonych czynem z art. 207 § 1 k.k. córek, co spowodowało sprzeczność w treści orzeczenia uniemożliwiającą jego wykonanie.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie wniósł o uznanie jej jako oczywiście zasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym.
Ujawnione naruszenie prawa stanowiło bezwzględną przyczynę odwoławczą, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. Nie ma żadnych wątpliwości, że mamy do czynienia z wewnętrzną sprzecznością orzeczenia, skoro w jego treści pozostają dwa odrębne rozstrzygnięcia, których treść wyklucza wykonanie ich obu naraz, ponieważ powodują przeciwstawne konsekwencje prawne. Analiza akt sprawy potwierdziła, że tak stało się w sprawie K.M., w której po dokonaniu kontroli odwoławczej, Sąd
ad quem
wyeliminował z opisu czynu znęcania w punkcie I zaskarżonego apelacją wyroku dwie pokrzywdzone, a pozostawił bez zmian rozstrzygnięcie z pkt VI o zapłacie nawiązek na ich rzecz.
W tej sytuacji nie pozostawało nic innego jak uchylić wyrok Sądu Okręgowego w zaskarżonej części oraz w konsekwencji tego orzeczenia także stosowną część wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie nawiązek zasądzonych na rzecz A.M. i A.M.
Tomasz Artymiuk      Michał Laskowski     Jerzy Grubba
[WB]