II KK 395/25

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego D.K. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego uniewinniający K.K. od zarzutów znieważenia (art. 216 § 1 k.k.) i naruszenia nietykalności cielesnej (art. 217 § 1 k.k.). Kasacja zarzucała rażące naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. i innych, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieistniejących faktach, wadliwą ocenę materiału dowodowego, nieodniesienie się do zarzutów apelacyjnych oraz brak uzasadnienia. Oskarżyciel prywatny kwestionował ustalenia faktyczne dotyczące prowokacyjnego zachowania pokrzywdzonego i oceny wyjaśnień oskarżonej. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę w trybie art. 535 § 3 k.p.k., oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Sąd wskazał, że zarzuty kasacyjne w istocie zmierzały do zakwestionowania ustaleń faktycznych, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Podkreślono, że sąd odwoławczy nie prowadził samodzielnego postępowania dowodowego, a zatem nie mógł naruszyć przepisów dotyczących oceny dowodów w sposób, w jaki zarzucał to skarżący. Sąd Najwyższy stwierdził również, że sąd odwoławczy wyczerpująco odniósł się do zarzutów apelacyjnych i należycie je uzasadnił. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 3 k.p.k., oskarżyciel prywatny został obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający