II KK 39/14

Sprawa dotyczy kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego A. G. od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 6 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy uznał A. G. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1a Kodeksu wykroczeń (prowadzenie roweru w stanie nietrzeźwości) i wymierzył mu karę miesiąca ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, z obowiązkiem przepracowania 40 godzin miesięcznie. Dodatkowo orzeczono zakaz prowadzenia rowerów na okres 2 lat i zasądzono koszty sądowe. Wyrok uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego. Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, wskazując, że za czyn z art. 87 § 1a k.w. grozi kara aresztu albo grzywna, a nie kara ograniczenia wolności. Sąd Najwyższy przychylił się do stanowiska Prokuratora Generalnego. Wyjaśniono, że czyn ten, wcześniej kryminalizowany w art. 178a § 2 k.k., został skontrawencjonalizowany i przeniesiony do Kodeksu wykroczeń jako art. 87 § 1a k.w., za który przewidziano karę aresztu albo grzywny. Sąd Rejonowy, orzekając w postępowaniu nakazowym, nie mógł wymierzyć kary ograniczenia wolności, gdyż przepis art. 93 § 1 k.p.w. dopuszcza w tym trybie jedynie naganę, grzywnę lub karę ograniczenia wolności, ale tylko wtedy, gdy prawo materialne przewiduje takie kary za dane wykroczenie. W tym przypadku, mimo że kara ograniczenia wolności jest dopuszczalna w postępowaniu zwyczajnym, to w postępowaniu nakazowym za czyn z art. 87 § 1a k.w. można było orzec jedynie grzywnę. Sąd Najwyższy podkreślił, że kara ograniczenia wolności nie jest łagodniejsza od grzywny i nie mogła być orzeczona nawet w drodze nadzwyczajnego złagodzenia kary. W związku z tym, wyrok został uchylony do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający