II KK 386/25

Sąd Najwyższy w składzie sędziego Jerzego Grubby rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego Ł.M., który został skazany za przestępstwo oszustwa z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. Kasacja dotyczyła wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie, który zmieniał wyrok Sądu Rejonowego. Głównym zarzutem kasacji było rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, w szczególności art. 424§1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Skarżący zarzucił Sądowi Okręgowemu brak należytego uzasadnienia, nieuwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych oraz błędną ocenę prawną zachowania skazanego w kontekście znamion oszustwa. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. W uzasadnieniu wskazano, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 424 k.p.k. są nietrafne, gdyż przepis ten dotyczy uzasadnienia sądu pierwszej instancji, a nie sądu odwoławczego. Podobnie, zarzuty dotyczące art. 457§3 k.p.k. nie mogły skutkować uchyleniem wyroku sądu odwoławczego. Sąd Najwyższy podkreślił również, że art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego, a art. 455 k.p.k. dotyczy poprawy kwalifikacji prawnej bez zmiany ustaleń faktycznych, co nie było celem obrony. Sąd Najwyższy stwierdził, że autor kasacji nie wykazał żadnych uchybień po stronie Sądu Okręgowego, a argumentacja kasacji stanowiła w istocie polemikę z ustaleniami sądu pierwszej instancji. W konsekwencji, kasacja została oddalona, a skazanego obciążono kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający