II KK 384/23

Sąd Najwyższy rozpoznał kasacje wniesione przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, TU S.A. w W., od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 5 kwietnia 2023 r., który zmienił wyrok Sądu Rejonowego Lublin – Wschód w Lublinie. Sąd Rejonowy pierwotnie uznał G.J. i M.Z. winnymi czynów z art. 291 § 1 k.k. i art. 306 k.k., wymierzając kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania. Sąd Okręgowy, zmieniając wyrok, uniewinnił oskarżonych od zarzutu paserstwa (art. 291 § 1 k.k.) i skazał ich za czyn z art. 306 k.k. na grzywny. Kasacja zarzucała rażące naruszenie przepisów postępowania, w tym zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.) oraz brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego fonoskopijnego (art. 9 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k.). Sąd Najwyższy uznał kasacje za oczywiście bezzasadne. Wskazał, że kasacja na niekorzyść może być wniesiona jedynie w razie uniewinnienia lub umorzenia postępowania, co ograniczyło zakres rozpoznania do czynu z art. 291 § 1 k.k. Podkreślił, że sąd odwoławczy ma prawo dokonać odmiennej oceny dowodów, o ile rzetelnie wykaże błędy sądu pierwszej instancji. Stwierdził, że Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił dowody, w tym nowe zeznania pokrzywdzonego, i przedstawił odmienny obraz zdarzenia. Odnosząc się do zarzutu braku opinii fonoskopijnej, Sąd Najwyższy zauważył, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego sam wnosił o oddalenie wniosku o tę opinię na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. W konsekwencji Sąd Najwyższy oddalił kasacje, obciążył oskarżyciela posiłkowego kosztami postępowania kasacyjnego oraz zasądził od niego zwrot kosztów obrony na rzecz oskarżonych.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający