II KK 37/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego kosztami postępowania.
Obrońca skazanego wniósł kasację od wyroku Sądu Okręgowego, zarzucając wadliwą kontrolę apelacyjną i brak odniesienia się do wniosku o potraktowanie dwóch czynów jako jednego czynu zabronionego. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną, wskazując, że kwestia ta nie była wyraźnie podniesiona w apelacji ani nie wynikała z jej treści, co skutkowało brakiem rozważenia jej przez sąd odwoławczy.
Kasacja obrońcy skazanego R. P. została wniesiona od wyroku Sądu Okręgowego w Ł., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego. Głównym zarzutem kasacji było naruszenie przepisów k.p.k. dotyczących kontroli odwoławczej, a konkretnie brak odniesienia się sądu drugiej instancji do wniosku apelacji o potraktowanie zachowania skazanego opisanego w punktach III i IV aktu oskarżenia jako jednego czynu zabronionego, kwalifikowanego kumulatywnie na podstawie art. 11 § 2 k.k. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Sąd wskazał, że apelacja nie zawierała expressis verbis zarzutu naruszenia art. 11 § 1 i 2 k.k., a wolę poddania tej kwestii kontroli sądu odwoławczego trudno było wywnioskować z treści apelacji. Problem ten pojawiał się jedynie w kontekście zarzutu ustaleń faktycznych, a jego redakcja sugerowała kwestionowanie oceny dowodów, a nie ocenę prawną czynów. W związku z tym sąd odwoławczy nie miał obowiązku rozważać tej okoliczności w uzasadnieniu wyroku, co czyniło zarzut kasacji chybionym. W konsekwencji Sąd Najwyższy oddalił kasację i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, sąd odwoławczy nie naruszył przepisów k.p.k., ponieważ kwestia potraktowania dwóch czynów jako jednego czynu zabronionego nie była wyraźnie podniesiona w apelacji ani nie wynikała z jej treści, co skutkowało brakiem obowiązku jej rozważenia.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że apelacja nie zawierała expressis verbis zarzutu naruszenia art. 11 § 1 i 2 k.k., a wolę poddania tej kwestii kontroli sądu odwoławczego trudno było wywnioskować z treści apelacji. Problem ten pojawiał się jedynie w kontekście zarzutu ustaleń faktycznych, a jego redakcja sugerowała kwestionowanie oceny dowodów, a nie ocenę prawną czynów. W związku z tym sąd odwoławczy nie miał obowiązku rozważać tej okoliczności w uzasadnieniu wyroku.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie kasacji
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R. P. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (4)
Główne
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
Kwalifikacja kumulatywna czynów zabronionych.
k.k. art. 11 § § 1
Kodeks karny
Kwalifikacja kumulatywna czynów zabronionych.
Pomocnicze
k.p.k. art. 433 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Wadliwa kontrola odwoławcza polegająca na braku odniesienia się do wniosku apelacji.
k.p.k. art. 457 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Wadliwa kontrola odwoławcza polegająca na braku odniesienia się do wniosku apelacji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak wyraźnego zarzutu naruszenia art. 11 § 1 i 2 k.k. w apelacji. Trudność w wywnioskowaniu z treści apelacji woli poddania kwestii kumulatywnej kwalifikacji czynów kontroli sądu odwoławczego. Problem pojawiał się w apelacji jedynie w kontekście zarzutu ustaleń faktycznych, a nie oceny prawnej.
Odrzucone argumenty
Zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez wadliwą kontrolę odwoławczą.
Godne uwagi sformułowania
kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym apelacja nie zawierała expressis verbis zarzutu naruszenia art. 11 § 1 i 2 k.k. wolę poddania kontroli Sądu odwoławczego także tej kwestii [...] trudno wywnioskować z treści apelacji redakcja tego zarzutu, nota bene niejasna, skłania do wniosku, że autor zarzutu w istocie kwestionował ocenę dowodów i ustalenia faktów [...] a nie ich ocenę w świetle norm prawa materialnego
Skład orzekający
Piotr Hofmański
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Wymogi formalne dotyczące wnoszenia kasacji i zakresu kontroli sądowej w postępowaniu karnym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i braku wyraźnego zarzutu w apelacji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy formalnych wymogów wnoszenia kasacji, co czyni ją mało interesującą dla szerszego grona odbiorców.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KK 37/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013 r., sprawy R. P. skazanego z art. 279 § 1 i in. kk z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 13 września 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 21 lutego 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego R. P. UZASADNIENIE Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. Kasacja zawierała zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k., poprzez wadliwą kontrolę odwoławczą, polegającą na braku odniesienia się Sądu odwoławczego do wniosku apelacji o potraktowanie zachowania skazanego opisanego w pkt III i IV aktu oskarżenia, jako jednego czynu zabronionego kwalifikowanego kumulatywnie na podstawie art. 11 § 2 k.k. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Zacząć należy od stwierdzenia, że apelacja nie zawierała expressis verbis zarzutu naruszenia art. 11 § 1 i 2 k.k. Co więcej, wolę poddania kontroli Sądu odwoławczego także tej kwestii, tj. zasadności niepotraktowania czynów zarzuconych w pkt III i IV aktu oskarżenia, a przypisanych skazanemu w pkt 2 i 3 wyroku I instancji, jako jednego czynu zabronionego w rozumieniu art. 11 § 1 i 2 k.k., trudno wywnioskować z treści apelacji. Problem ten pojawia się w apelacji jedynie w kontekście zarzutu co do ustaleń faktycznych (pkt 2 tiret czwarty apelacji), a redakcja tego zarzutu, nota bene niejasna, skłania do wniosku, że autor zarzutu w istocie kwestionował ocenę dowodów i ustalenia faktów co do popełnienia tam wskazanych czynów, a nie ich ocenę w świetle norm prawa materialnego, w szczególności art. 11 § 1 k.k. Również treść uzasadnienia apelacji nie pozwala wysnuć zarzutu co do naruszenia art. 11 § 1 k.k. Nie może więc dziwić, że Sąd odwoławczy nie rozważał w uzasadnieniu wyroku wspomnianej okoliczności, co czyni zarzut kasacji całkowicie chybionym. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI