II KK 341/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść J. P., która została ukarana za wykroczenia z art. 90 § 1 k.w. i art. 65a k.w. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2025 r. odstąpił od wymierzenia kary wobec obwinionej, mimo że zarzucono jej blokowanie pasa ruchu i niestosowanie się do polecenia funkcjonariusza Policji. Wyrok ten uprawomocnił się bez zaskarżenia przez strony. Prokurator Generalny zaskarżył wyrok kasacją, zarzucając rażące naruszenie przepisów Kodeksu postępowania karnego (stosowanych odpowiednio w sprawach o wykroczenia), w szczególności art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 i § 2 pkt 1 k.p.s.w. Głównym zarzutem było to, że wyrok sądu pierwszej instancji nie zawierał niezbędnych elementów, takich jak rozstrzygnięcie o zawinieniu obwinionej, dokładne określenie przypisanych jej czynów oraz ich kwalifikacji prawnej. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną. Wskazał, że ustalenie czynu przypisanego musi obejmować wszystkie elementy niezbędne do prawidłowej kwalifikacji prawnej, w tym czas, miejsce i znamiona czynu zabronionego. Stwierdził, że sąd rejonowy nie tylko pominął istotne elementy opisu czynu, ale w ogóle nie przypisał obwinionej żadnego czynu w sentencji wyroku, ograniczając się jedynie do odstąpienia od wymierzenia kary. Sąd Najwyższy podkreślił, że nie można orzekać o karze bez wyraźnego rozstrzygnięcia o winie (zasada 'nulla poena sine culpa'). W konsekwencji, rażące naruszenie przepisów proceduralnych, w tym art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k. i art. 82 § 2 pkt 2 k.p.s.w., skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający