II KK 340/22

SN
Sygn. akt II KK 340/22
POSTANOWIENIE
Dnia 7 września 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
w sprawie
B. C.
,
skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 7 września 2022 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt IX Ka
837/21
,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim
z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt II K
295/19
,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. T. K. – Kancelaria adwokatów i radców prawnych w W. – kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na korzyść skazanego jako jego obrońca ustanowiony z urzędu.
3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt II K 295/19, B. C. został uznany za winnego tego, że w okresie od dnia 7 lutego 2017 r. do 12 lutego 2017 r., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, będąc wcześniej skazanym w sprawie Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie XVIII K 121/10, za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu i po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, popełnił w ciągu pięciu lat umyślne przestępstwo podobne do tego, za które był skazany, w ten sposób, że wprowadził w błąd A. sp. z o.o. z siedzibą w G. co do zamiaru wywiązania się z umowy kupna sprzedaży nawozów sztucznych i doprowadził ww. spółkę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 85 536  złotych w ten sposób, że za dostarczony przez pokrzywdzoną towar nie przekazywał wpłaconych mu od kupujących pieniędzy na rachunek bankowy A. sp. z o.o. z siedzibą w G.,
tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto, na podstawie art. 46 § 1 k.k., zobowiązano oskarżonego do naprawienia szkody na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w G. w wysokości 5 553,60 złotych, stanowiącej pozostałą część nienaprawioną przez ubezpieczyciela na rzecz pokrzywdzonej spółki.
Od tego wyroku apelację wnieśli: oskarżony i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego.
B. C. – podnosząc zarzuty obrazy przepisów postępowania (art. 170 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k.) oraz błędów w ustaleniach faktycznych – wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od przypisanego mu występku.
Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego – podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i mającej być jego następstwem obrazy prawa materialnego (art. 46 § 1 k.k.) oraz zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 415 § 2 k.p.k. w zw. z art. 72 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 7 k.k.; art. 628 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 640 § 1 k.p.k.) – wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o środku kompensacyjnym przez podwyższenie kwoty orzeczonej na rzecz pokrzywdzonej spółki A. Sp. z o.o. tytułem obowiązku naprawienia szkody do wysokości 8553,60 zł.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt IX Ka 837/21, zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że kwotę orzeczoną tytułem obowiązku naprawienia szkody podwyższył do 8553,60 zł. W pozostałym zakresie wyrok Sądu pierwszej instancji utrzymał w mocy.
Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wniósł obrońca skazanego, który podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku – art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1a k.p.k. poprzez nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie M. P., w sytuacji, gdy z zeznań A. K. wynika, że M. P. był obecny podczas przekazywania pieniędzy oskarżonemu przez A. K., czemu zaprzecza oskarżony, a niedopuszczalne jest antycypowanie znaczenia zeznań świadka przed przeprowadzeniem dowodu, w sytuacji, gdy dowód w niniejszej sprawie został zawnioskowany na okoliczności istotne dla jej rozstrzygnięcia.
Na podstawie tak sformułowanego zarzutu autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie w całości oraz wyroku Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt: II K 295/19, w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co uprawniało do jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Przede wszystkim należy zaznaczyć, że kwestia przesłuchania świadka M. P. była przedmiotem zarzutu podniesionego w apelacji oskarżonego i Sąd odwoławczy – oprócz wydania na rozprawie w dniu 2 grudnia 2021 r. postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego (k. 1488, t. VIII) – wnikliwie przeanalizował to zagadnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tym samym zarzut kasacyjny jawi się jako próba zdublowania kontroli instancyjnej, co z oczywistych względów nie jest dopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym.
Sąd drugiej instancji trafnie zauważył, że pismo przesłane do Sądu przez M. P. (k. 1034, t. VI) pochodzi od innej osoby mającej takie samo imię i nazwisko, niż ta wskazywana przez B. C., o czym świadczy porównanie numerów PESEL tych osób. Sąd
ad quem
miał również podstawy, by uznać, że M. P., którego wskazuje B. C. nie mógł posiadać wiedzy istotnej dla sprawy. Wbrew temu, na co wskazuje się w kasacji, nie chodzi tutaj o antycypowanie zeznań tego świadka, lecz o ustalenie, że w ogóle nie miał i nie mógł on mieć informacji o czynie zarzucanym oskarżonemu, co zresztą przyznał sam B. C. na rozprawie przed Sądem
a quo
w dniu 2 października 2020 r., który wówczas cofnął wniosek o przesłuchanie tego świadka (k. 928v, t. V). Sąd odwoławczy miał na uwadze powyższe realia procesowe, a także zeznania A. K. złożone na rozprawie w dniu 1 grudnia 2020 r., w których wspomniał on o M. P. (k. 1002, t. V) w kontekście, który pozwalał na uznanie, że przesłuchanie tej osoby nie wniesie nic nowego do sprawy. Autor kasacji nie wykazał wadliwości stanowiska Sąd
ad quem
, co skutkować musiało oddaleniem kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalniając B. C. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążając Skarb Państwa. O kosztach pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu orzeczono na podstawie § 17 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz.U.2019.18 ze zm.).
[as]