II KK 34/24

SN
II KK 34/24
POSTANOWIENIE
Dnia 25 kwietnia 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka
po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 r.
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
sprawy M. D.
skazanego z art. 200 § 1 k.k. i inne,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 19 września 2023 r., sygn. akt II Ka 424/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Krasnymstawie z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt
II K 522/22
,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację obrońcy skazanego jako oczywiście
bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
[PGW]
UZASADNIENIE
Na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Krasnymstawie z dnia 10 maja 2023 r., w sprawie II K 522/22, M. D. został uznany za winnego tego, że:
I/
w 2012 r. daty bliżej nieustalonej w K. woj.
[...]
, doprowadził swoją małoletnią pasierbicę w wieku lat 8 K. W. do poddania się innej czynności seksualnej, polegającej na dotykaniu małoletniej pokrzywdzonej ręką w intymne okolice krocza, przy jednoczesnym pobudzaniu własnych narządów płciowych – i czyn ten zakwalifikowano z art. 200 § 1 k.k.;
II/ w czerwcu 2016 r. daty bliżej nieustalonej w K. woj.
[...]
, doprowadził małoletnią pasierbicę w wieku 12 lat K. W. do poddania się innej czynności seksualnej, polegającej na dotykaniu ręką małoletniej pokrzywdzonej w intymne okolice krocza – czyn ten zakwalifikowano z art. 200 § 1 k.k.;
III/ w lutym 2020 r. daty dziennej bliżej nieustalonej w K. woj.
[...]
, wykorzystując stosunek zależności wynikający ze sprawowanej faktycznej opieki nad małoletnią pasierbicą K. W. w wieku lat 15, doprowadził ją do poddania się innej czynności seksualnej, polegającej na dotykaniu pokrzywdzonej ręką w intymne okolice krocza przy jednoczesnym pobudzaniu własnych narządów płciowych – i czyn ten zakwalifikowano z art. 199 § 2 k.k. w zw. z art. 199 § 1 k.k.;
IV/ we wrześniu 2020 r. daty dziennej bliżej nieustalonej w K. woj.
[...]
, wykorzystując stosunek zależności wynikający ze sprawowanej faktycznej opieki nad małoletnią pasierbicą K. W. w wieku lat 16 doprowadził ją do poddania się innej czynności seksualnej polegającej na zsuwaniu z leżącej pokrzywdzonej spodni od piżamy – i czyn ten zakwalifikowano z art. 199 § 2 k.k. w zw. z art. 199 § 1 k.k.;
V/ w okresie od 2016 r. daty bliżej nieustalonej do czerwca 2021 r. daty dziennej bliżej nieustalonej, w K. woj.
[...]
znęcał się fizycznie i psychicznie nad nieporadną ze względu na wiek, zaś w okresie od czerwca 2021 r. daty bliżej dziennej nieustalonej do 3 czerwca 2022 r. nieporadną ze względu na stan psychiczny pasierbicą K. W. w ten sposób, że wypędzał z domu, szarpał za odzież i ręce, używał pod jej adresem obraźliwych i poniżających określeń, wypominał jedzenie, szantażował pozbawieniem możliwości rozwoju zainteresowań, spaleniem książek, umieszczeniem w Domu Dziecka oraz koniecznością szybkiego usamodzielnienia się, ograniczał swobodę korzystania z telefonu komórkowego, sprawdzał wbrew woli pokrzywdzonej zawartość użytkowanego przez nią telefonu, który zabierał z użyciem siły, przeszukiwał rzeczy osobiste łącznie z bielizną, groził pobiciem i trwałym uszkodzeniem ciała, zaś latem 2020 r. daty bliżej dziennej nieustalonej inwigilował podejmując próby nagrywania pokrzywdzonej podczas kąpieli za pomocą instalowanej bez jej zgody i wiedzy kamery w łazience – a więc czynu z art. 207 § 1a k.k.
- przy czym ustalono, że czyny przypisane w pkt III i IV wyroku popełnione zostały w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k.;
Sąd Rejonowy w Krasnymstawie dalej orzekł następująco:
- za czyn z pkt I
na podstawie art. 200 § 1 k.k. skazał oskarżonego M. D. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 41a § 2, § 3a, § 4 i § 5 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środki karne w postaci nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną na okres 4 lat, określając termin wykonania tego środka na dzień opuszczenia Zakładu Karnego, a także zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 20 metrów na okres 4 lat oraz zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną osobiście na okres 4 lat; na podstawie art. 41 § 1a k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec niego środek karny zakazu zajmowania wszelkich stanowisk i wykonywania wszelkich zawodów albo działalności związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi na okres 4 lat;
- za czyn z pkt II
na podstawie art. 200 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 41a § 2, § 3a, § 4 i § 5 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środki karne nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną na okres 4 lat, określając termin wykonania tego środka na dzień opuszczenia Zakładu Karnego, a także zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 20 metrów na okres 4 lat oraz orzekł zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną osobiście na okres 4 lat;
- na podstawie art. 41 § 1a k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny zakazu zajmowania wszelkich stanowisk i wykonywania wszelkich zawodów albo działalności związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi na okres 4 lat;
- za ciąg przestępstw obejmujący czyny z pkt III i IV
na podstawie art. 199 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności;
na podstawie art. 41a § 2, § 3a, § 4 i § 5 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środki karne nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną na okres 4 lat określając termin wykonania tego środka na dzień opuszczenia Zakładu Karnego, a także zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 20 metrów oraz orzekł zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną osobiście, obydwa środki na okres 4 lat; na podstawie art. 41 § 1a k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny zakazu zajmowania wszelkich stanowisk i wykonywania wszelkich zawodów albo działalności związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi na okres 4 lat;
- za czyn z pkt V
na podstawie art. 207 § 1a k.k. skazał go na karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 41a § 1, § 3a, § 4 i § 5 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środki karne nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną na okres 4 lat, określając termin wykonania tego środka na dzień opuszczenia Zakładu Karnego, a także zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 20 metrów oraz orzekł zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną osobiście - obydwa środki na okres 4 lat;
- na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej kwotę 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w zakresie czynu przypisanego w pkt V;
- na podstawie art. 91 § 2 k.k. orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności za czyny z pkt I, II i V oraz za ciąg przestępstw obejmujący czyny z pkt III i IV połączył i jako karę łączną wymierzył M. D. karę 6 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności;
- na podstawie art. 90 § 2 k.k. i art. 91 § 2 k.k. orzeczone za czyny w pkt I, II i V oraz za ciąg przestępstw obejmujący czyny z pkt III i IV jednostkowe środki karne nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną, zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 20 metrów i zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną osobiście, połączył orzekając wobec oskarżonego łącznie środek karny nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną na okres 7 lat określając termin wykonania tego środka na dzień opuszczenia Zakładu Karnego, a także zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 20 metrów oraz zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną osobiście – obydwa na okres 7 lat;
- na podstawie art. 90 § 2 k.k. i art. 91 § 2 k.k. orzeczone za czyny w pkt I, II oraz za ciąg przestępstw obejmujący czyny z pkt III i IV jednostkowe środki karne zakazu zajmowania wszelkich stanowisk i wykonywania wszelkich zawodów albo działalności związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, połączył orzekając wobec oskarżonego
M. D. łącznie środek karny
zakazu zajmowania wszelkich stanowisk i wykonywania wszelkich zawodów albo działalności związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi na okres 7 lat.
Wyrok zawiera także rozstrzygnięcia w zakresie dowodów rzeczowych, zaliczenia na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie oraz co do kosztów procesu.
Apelacje od tego wyroku wniosło dwóch
obrońców M. D.
Adw.
W. R. zaskarżył wyrok w całości
i na podstawie
art. 438 pkt 2 i 3
k.p.k. zarzucił obrazę art. 7 k.p.k. wobec tego, że Sąd dowolnie ocenił materiał dowodowy i dał wiarę wszystkim dowodom, które potwierdzały zarzuty aktu oskarżenia; nadto obrazę art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., gdyż Sąd pominął te fragmenty w uzasadnieniu zeznań K. W., które nie korespondowały z koncepcją aktu oskarżenia; zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść.
Drugi obrońca oskarżonego,
adw. F. P., oparł podstawy apelacji o treść art. 438 pkt 1 – 4 k.p.k. i zarzucił: obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zapadłego orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k.,
poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i w rezultacie uznanie oskarżonego za winnego,  pomimo braku ku temu obiektywnych i miarodajnych dowodów;
obrazę przepisów prawa materialnego, t
o jest: - art.
41a § 2 k.k.
poprzez orzeczenie wobec oskarżonego zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość 20 metrów, podczas gdy przepis ten przez pryzmat skazania za popełnienie przestępstwa z art. 200 k.k. ma zastosowanie i skutek jedynie w odniesieniu do małoletnich do 15 roku życia; ponadto art. 85 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. wobec orzeczenia kary łącznej na zasadzie asperacji zamiast pełnej absorpcji.
Apelacja zawierała także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mającego wpływ na jego treść, a wynikający z obrazy powyżej wskazanych przepisów, nadto zarzut niewspółmierności orzeczonej kary.
Od powyższego wyroku Sądu I instancji apelację wniósł również Prokurator Rejonowy w Krasnymstawie, zaskarżając na podstawie art. 425 § 1 i 2 k.p.k. i art. 444 k.p.k. wyrok na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze.
Po rozpoznaniu
wniesionych apelacji Sąd Okręgowy w Zamościu wyrokiem z dnia 19 września 2023 r., w sprawie II Ka 424/23, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Z powyższym wyrokiem Sądu odwoławczego nie zgodził się
obrońca
skazanego
M. D., adw.
W. R.,
który wnosząc kasację zaskarżył ten wyrok w całości zarzucając:
1/
rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku – art. 170 § 1 i 2 k.p.k.
w zw. z art. 192 § 1 k.p.k. przez oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii specjalisty seksuologa, gdyż pokrzywdzona K. W. ma zaburzoną orientację seksualną – co mogło wpłynąć na stan jej zdrowia psychicznego i prawdziwość jej zeznań (k. 92v), którymi obciąża oskarżonego-ojczyma o inne czynności seksualne. Sąd wniosek oddalił i uznał, że zmierza on do przedłużenia postępowania, nie jest przydatny i jest spóźniony;
2/ art. 190 § 1 k.p.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k., albowiem Sąd I instancji przesłuchał pełnoletnią pokrzywdzoną K. W. (urodzoną
[...]
2004 r.) w dniu 13 czerwca 2022 r. jako świadka małoletniego bez uprzedzenia go o odpowiedzialności karnej (k. 91);
3/ art. 7 k.p.k., gdyż Sąd dał wiarę zeznaniom jednego świadka w sprawie, pokrzywdzonej, której zeznań nie można obdarzyć walorem prawdomówności, gdyż są sprzeczne ze wskazaniami wiedzy, poprawnym, logicznym rozumowaniem i doświadczeniu życiowym – albowiem twierdziła, że cztery zachowania przestępcze miały miejsce co 4 lata - 2012, 2016 i 2020 r., zawsze w nocy, gdy spała na brzuchu i sprawca dotykał ją w miejsca intymne-krocze-wzgórek łonowy zawsze przez ubranie-piżamę, a jak się budziła to on uciekał – wówczas czuła się niekomfortowo.
W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego uznając, że wyrok jest oczywiście niesprawiedliwy z braku obiektywnych dowodów jego winy lub uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W kasacji wniesiono także o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego seksuologa prof. L. S. w stosunku do pokrzywdzonej na fakt zaburzeń psychicznych i zaburzeń orientacji seksualnej, które mogły mieć wpływ na treść wyroku.
W odpowiedzi na kasację obrońcy,
Prokuratur Rejonowy w
Krasnymstawie
wniósł
o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k.
Analiza zarzutów kasacyjnych nie wykazała, by w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k.
Ocena uzasadnienia wyroku Sądu II instancji w porównaniu z treścią zarzutów apelacyjnych nie wskazuje na to, by trafny mógł być zarzut błędnego rozpoznania tych zarzutów (niezależnie od tego, że w kasacji nie został prawidłowo postawiony orzeczeniu Sądu odwoławczego).
Nie mogło być uznane za skuteczne w tej sytuacji częściowe powtórzenie zarzutów przedstawionych już raz w ramach apelacji do rozpoznania Sądowi odwoławczemu.
Powtarzanie w kasacji tych samych argumentów co w złożonym wcześniej przez stronę zwykłym środku odwoławczym (apelacji), stanowi, co do zasady, jaskrawe naruszenie przepisu art. 519 k.p.k.
Niniejsza kasacja stanowi typowy przykład polemiki z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd I instancji. Co więcej, treść apelacji, do której rzetelnie i prawidłowo ustosunkował się już Sąd odwoławczy, została w znacznym stopniu powielona w formie zarzutów kasacyjnych.
W orzecznictwie
Sądu Najwyższego
stwierdza się, iż zarzuty naruszenia przepisów art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., czy art. 424 k.p.k., jako kierowane w stosunku do orzeczenia sądu I instancji w sytuacji, gdy sąd odwoławczy nie poczynił własnych ustaleń faktycznych, nie mają charakteru kasacyjnego
(por. postanowienia
Sądu Najwyższego
:
z dnia 12 stycznia 2021 r., IV KK 527/20, LEX nr 3114890; z dnia 26 lutego 2020 r., II KK 52/20, LEX nr 3078055; z dnia  18 stycznia 2017 r., III KK 470/16, LEX nr 2242146; z dnia 11 października 2007 r., V KK 240/07, LEX nr 569192; z dnia 3 kwietnia 2006 r., V KK 307/05, LEX nr 180749).
Można co prawda w kasacji wytykać uchybienie i wyrokowi sądu I instancji, ale warunkiem skuteczności tak skonstruowanego zarzutu jest wykazanie, że uchybienie to przeniknęło do wyroku sądu odwoławczego, będącego przedmiotem zaskarżenia. Istotą kasacji jest bowiem wykazanie, że w czasie kontroli odwoławczej doszło do rażących błędów w przebiegu tej kontroli. W szczególności strona może wykazać, że niektóre z zarzutów apelacyjnych nie zostały w ogóle rozpoznane (
naruszenie
art. 433 § 2 k.p.k.) lub jedynie w sposób niepełny (naruszenie art. 457 § 3 k.p.k.). Oba te zarzuty wymagają nadto wykazania, że uchybienia takie, jeżeli faktycznie wystąpiły - miały istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia
(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2019 r., V KK 108/18, LEX nr 2642389; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2019 r., V KK 613/18, LEX nr 2615843).
Wyjątkiem od zakazu podnoszenia tych samych zarzutów w kasacji, co w apelacji, jest więc sytuacja, gdy w toku postępowania odwoławczego dojdzie do tzw. „efektu przeniesienia”, czyli zaabsorbowania do orzeczenia sądu odwoławczego uchybień popełnionych przez sąd pierwszej instancji
.
Takie „wykazanie” powinno nastąpić zarówno poprzez powołanie przepisów, które sąd odwoławczy naruszył dopuszczając do „przeniesienia” tego uchybienia do swojego orzeczenia, jak i poprzez stosowną argumentację
(por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 maja 2018 r., V KK 421/17, LEX nr 2488976;
z dnia 9 grudnia 2009 r., III KK 192/09, LEX nr 553705; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 stycznia 2019 r.,
IV KK 694/18, LEX nr 2604055; z dnia 29 stycznia 2019 r., IV KK 783/18, LEX nr 2613541; z dnia 7 czerwca 2017 r.,
III KK 27/17, LEX nr 2335984; z dnia 7 czerwca 2017 r.,
III KK 209/17, LEX nr 2335982;
z dnia 5 grudnia 2017 r., III KK 289/17, LEX nr 2427119).
Tymczasem taki przypadek nie miał miejsca w niniejszej sprawie, gdyż Sąd odwoławczy trafnie wykazał w odniesieniu do zarzutów obu apelacji, dlaczego uznał je za bezzasadne. A
naliza uzasadnień wyroków Sądów obu instancji nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że zarzuty kasacji są bezpodstawne i stanowią jedynie próbę przedstawienia własnych hipotez, nieznajdujących oparcia w materiale dowodowym, i że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. przez te Sądy.
W szczególności, w niniejszej sprawie Sąd odwoławczy odniósł się do wszystkich podnoszonych obecnie w uzasadnieniu kasacji kwestii
, które
sprowadzają się do podważenia wiarygodności zeznań pokrzywdzonej. Tej kwestii Sąd odwoławczy poświęcił należytą uwagę, podkreślając, że w
brew stanowisku obrońców, Sąd prawidłowo ocenił wiarygodność złożonych przez pokrzywdzoną K. W. zeznań. Wskazał, że pokrzywdzona nie miała żadnych wątpliwości w toku całego postępowania co do miejsca, czasu, osoby sprawcy oraz wykonywanych wobec niej czynności. Sąd ten odniósł się również do zarzutów dotyczących oceny opinii psychologicznych i psychiatrycznych. W tym aspekcie podkreślił, że wszystkie opinie są tożsame co do twierdzenia, iż pokrzywdzona była zdolna do spostrzegania i odtwarzania spostrzeżeń, a jej zeznania w sensie psychologicznym mają wymiar wiarygodny, co z pewnością nie dyskredytuje przecież samych opinii biegłych.
Wniesiona kasacja cechuje się poważnymi mankamentami – nie tylko ze strony merytorycznej, ale przede wszystkim formalnej. Jeśli chodzi o stronę formalną, to mimo deklaracji, że skarży wyrok Sądu odwoławczego, w rzeczywistości obrońca swoje zarzuty skierował przeciwko orzeczeniu Sądu I instancji, skoro zarzuca naruszenia art. 7 k.p.k., gdyż ten Sąd czynił ustalenia faktyczne, zaś Sąd odwoławczy własnych ustaleń faktycznych przecież nie czynił. Jedynie zarzut naruszenia
art. 170 § 1 i 2 k.p.k.
w zb. z art. 192 § 1 k.p.k. przez oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii specjalisty seksuologa został skierowany przeciwko wyrokowi Sądu odwoławczego. Na rozprawie apelacyjnej (k. 610v) wniosek taki złożył obrońca, a Sąd oddalił go na podstawie art. 193 § 1 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.
Należy całkowicie podzielić stanowisko Sądu II instancji, że dowód w postaci przeprowadzenia badań i sporządzenia opinii przez L. S. byłby nieprzydatny, powodowałby poważną zwłokę w procesie, a dodatkowo, niewątpliwie był to wniosek spóźniony. Skazany od początku postępowania, jeszcze na etapie śledztwa miał obrońcę, a fakt jego personalnej zmiany po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji z przyczyn oczywistych nie mógł zaburzać rytmiki procesu.
Na negatywną ocenę zasługuje również merytoryczne uzasadnienie tego wniosku przez obrońcę – dlatego zasadnie Sąd II instancji stwierdził, że „zaburzenia psychiczne na tle podwójnej orientacji seksualnej” (a także podnoszona w kasacji „przynależność do środowiska LGBT”) pokrzywdzonej nie wymagają ponownego badania. Biegli w tej sprawie wypowiadali się trzykrotnie na temat stanu psychicznego pokrzywdzonej, zaś obrona nie kwestionowała tych opinii. Obrońca miał też możliwość zadawania pytań biegłej w czasie rozprawy. Podkreślić należy, że przeprowadzone w toku postępowania opinie wydane przez uprawnionych biegłych z zakresu psychologii są kompletne, jasne, wyczerpujące i stanowią wystarczające podstawy do obdarzenia zeznań pokrzywdzonej walorem wiarygodności. Z uwagi na powyższe, brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia w/w przepisów w trakcie postępowania odwoławczego.
Z pewnością nie doszło też do naruszenia
art. 190 § 1 k.p.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k.
Zarzut nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Z treści protokołu przesłuchania na karcie 91 wyraźnie wynika, że świadek (pełnoletnia) została pouczona o obowiązku zeznawania prawdy. W chwili przesłuchania w dniu 13 czerwca 2022 r. pokrzywdzona miała ukończone 18 lat
(
urodzona dnia […] r.).
Jasno też wynika, że przesłuchanie pokrzywdzonej było prowadzone w trybie art. 185c k.p.k., a nie art. 185a k.p.k. (k. 437). Na marginesie należy wskazać, że Sąd Najwyższy nie ma możliwości powołania biegłego w celu przebadania pokrzywdzonej na okoliczność wskazaną w kasacji - nie prowadzi bowiem postępowania dowodowego, jako sąd prawa, a nie sąd faktu. Wniosek jest więc niedopuszczalny.
Reasumując,
nie można było uznać, że w kasacji wskazano na jakiekolwiek uchybienie, które mogłoby stanowić „rażące naruszenie prawa”, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k. Takie uchybienie musiałoby bowiem spełniać dwie przesłanki: być rażącym, a także mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. „
Rażące” naruszenie to takie, które ma charakter wyraźny, niewątpliwy, dający się łatwo stwierdzić, jak również, gdy jego ciężar gatunkowy ma charakter poważny. O „istotnym” zaś wpływie uchybienia na treść zaskarżonego orzeczenia można mówić jedynie wtedy, gdy możliwe jest wykazanie, że kwestionowane rozstrzygnięcie byłoby w istotny sposób odmienne od tego, które w sprawie zapadło. Jak już wcześniej podniesiono, z tego rodzaju sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy zarzuty sformułowane w zwykłym środku odwoławczym zostaną w ogóle pominięte przez sąd drugiej instancji
[art. 433 § 2 k.p.k.], bądź w sytuacji, w której wprawdzie staną się przedmiotem rozważań sądu odwoławczego, lecz w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej ich oceny [art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.] –
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 24 stycznia 2024 r.,
V KK 485/23, LEX nr 3672343; z dnia 11 grudnia 2023 r.,
IV KK 455/23, LEX nr 3651918).
Tymczasem z przedstawionych powyżej okoliczności jasno wynika, że Sądy obu instancji takiego uchybienia się nie dopuściły.
Podsumowując należy stwierdzić, że nie doszło do podniesionych w zarzutach kasacyjnych naruszeń przepisów dotyczących sposobu dokonywania kontroli apelacyjnej. W rezultacie tej oceny zarzuty kasacyjne jawią się jako całkowicie pozbawione podstaw, a więc należało oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
[PGW]
[ms]
‎