II KK 311/25

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego J. P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt II AKa 330/24, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 24 lipca 2024 r., sygn. akt II K 19/23. Wyrokiem Sądu Okręgowego J. P. został uznany za winnego pomocnictwa w przetworzeniu znacznych ilości substancji psychotropowych (amfetaminy) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, oraz popełnienia tego czynu w warunkach recydywy. Obrońca w kasacji podniósł zarzuty rażącego naruszenia prawa materialnego (art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) poprzez błędne określenie znamion czynu pomocnictwa, a także naruszenia prawa procesowego (art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.) polegające na niewłaściwej kontroli apelacyjnej zarzutów dotyczących opisu czynu i oceny dowodów. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., uznał kasację za oczywiście bezzasadną. W odniesieniu do pierwszego zarzutu, Sąd Najwyższy wskazał, że strona podmiotowa pomocnictwa sprowadza się do umyślności. Odnosząc się do drugiego zarzutu, stwierdził, że Sąd Apelacyjny odniósł się do kwestii opisu czynu i prawidłowo wskazał, że zachowanie J. P. wypełnia znamiona współsprawstwa, jednakże zmiana wyroku w tym zakresie nie była możliwa z uwagi na kierunek apelacji. Trzeci zarzut dotyczący ogólnej krytyki kontroli instancyjnej został uznany za niewykazany, gdyż Sąd Apelacyjny szczegółowo przedstawił weryfikację materiału dowodowego. W konsekwencji Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający