II KK 307/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy jako oczywiście bezzasadną, uznając za nietrafny zarzut niezaliczenia okresu pozbawienia wolności na poczet orzeczonej kary.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację obrońcy skazanego K. M. od wyroku Sądu Apelacyjnego utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego. Kasacja zarzucała rażące naruszenie prawa przez niezaliczenie okresu pozbawienia wolności na poczet kary. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną, stwierdzając, że zarzut ten stanowi powtórzenie argumentacji rozpoznanej już przez sąd odwoławczy i nie odnosi się do orzeczenia sądu odwoławczego. Podkreślono, że polskie prawo karne nie przewiduje ponownej kontroli odwoławczej przez Sąd Najwyższy.
Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 grudnia 2012 r. oddalił kasację wniesioną przez obrońcę skazanego K. M. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 13 lipca 2012 r., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 27 maja 2011 r. Kasacja zarzucała rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 63 § 1 k.k., poprzez niezaliczenie przez sąd okresu rzeczywistego pozbawienia wolności skazanego (od 27 kwietnia 2008 r. do 27 maja 2011 r.) na poczet orzeczonej kary. Sąd Najwyższy uznał ten zarzut za oczywiście bezzasadny, wskazując, że stanowi on powtórzenie argumentacji już rozpoznanej przez sąd odwoławczy. Podkreślono, że kasacja powinna być skierowana przeciwko orzeczeniu sądu odwoławczego, a jej celem nie jest ponowne przeprowadzenie kontroli odwoławczej. Sąd Najwyższy podzielił stanowisko sądu odwoławczego, że sama różnica w rygorach odbywania kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania nie daje podstaw do zaliczenia tego samego okresu izolacji jednocześnie na poczet kary w innej sprawie i kary orzeczonej w sprawie, w której stosowano tymczasowe aresztowanie. Przywołano w tym kontekście wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2012 r. (II AKa 404/11).
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, sama tylko różnica w rygorach odbywania kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania nie daje podstaw do zaliczenia tego samego okresu izolacji jednocześnie na poczet kary pozbawienia wolności odbywanej w innej sprawie i kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie, w której stosowano środek zapobiegawczy.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że zarzut niezaliczenia okresu pozbawienia wolności jest bezzasadny, ponieważ stanowi powtórzenie argumentacji rozpoznanej przez sąd odwoławczy i nie odnosi się do orzeczenia sądu odwoławczego. Podkreślono, że polskie prawo karne nie przewiduje ponownej kontroli odwoławczej przez Sąd Najwyższy. Sąd podzielił stanowisko, że różnice w rygorach tymczasowego aresztowania i odbywania kary nie uzasadniają zaliczenia tego samego okresu izolacji na poczet kar w różnych sprawach.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie kasacji
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K. M. | osoba_fizyczna | skazany |
| adw. J. D. | inne | obrońca |
Przepisy (5)
Główne
k.k. art. 63 § § 1
Kodeks karny
Okres rzeczywistego pozbawienia wolności skazanego nie musi być automatycznie zaliczany na poczet orzeczonej kary, jeśli środek zapobiegawczy był stosowany w innej sprawie, a rygory tymczasowego aresztowania i odbywania kary są różne.
Pomocnicze
k.p.k. art. 535 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Określa tryb rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy na posiedzeniu.
k.p.k. art. 519
Kodeks postępowania karnego
Definiuje, od jakiego prawomocnego wyroku można wnieść kasację.
k.p.k. art. 433 § § 1 i 2
Kodeks postępowania karnego
Określa wymogi dotyczące rozpoznania zarzutów apelacyjnych przez sąd odwoławczy.
k.k. art. 263 § § 3
Kodeks karny
Dotyczy okresu tymczasowego aresztowania w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ale nie ma bezpośredniego zastosowania w tej sprawie.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Zarzut rażącego naruszenia prawa (art. 63 § 1 k.k.) jest nietrafny. Zarzut stanowi powtórzenie argumentacji rozpoznanej przez sąd odwoławczy. Kasacja powinna być skierowana przeciwko orzeczeniu sądu odwoławczego. Polskie prawo karne nie przewiduje ponownej kontroli odwoławczej przez Sąd Najwyższy. Sąd odwoławczy dokonał szczegółowej analizy argumentacji apelacyjnej. Różnica w rygorach tymczasowego aresztowania i odbywania kary nie uzasadnia zaliczenia tego samego okresu izolacji na poczet kar w różnych sprawach.
Odrzucone argumenty
Niezaliczenie przez Sąd okresu rzeczywistego pozbawienia wolności skazanego na poczet orzeczonej kary.
Godne uwagi sformułowania
kasację wnosi od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie zarzut kasacyjny powinien zostać skierowany przeciwko orzeczeniu tego Sądu postawienie w kasacji wyłącznie zarzutu obrazy art. 63 § 1 k.k. bez odniesienia go do wyroku Sądu odwoławczego, de facto stanowi żądanie ponownego przeprowadzenia kontroli odwoławczej przez Sąd Najwyższy, która nie jest przewidziana w polskim procesie karnym sama tylko różnica w rygorach odbywania kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania, nie daje podstaw do formułowania tezy o obowiązku zaliczenia tego samego okresu izolacji jednocześnie na poczet kary pozbawienia wolności odbywanego w innej sprawie i kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie, w której stosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania
Skład orzekający
Dariusz Świecki
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących zaliczania okresu pozbawienia wolności na poczet kary w kontekście tymczasowego aresztowania stosowanego w innej sprawie."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i interpretacji art. 63 § 1 k.k. w powiązaniu z innymi przepisami k.p.k. i orzecznictwem.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia procesowego w prawie karnym, jakim jest zaliczanie okresu pozbawienia wolności na poczet kary, co jest istotne dla praktyków prawa karnego.
“Czy okres tymczasowego aresztowania w jednej sprawie zawsze zaliczany jest na poczet kary w innej? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KK 307/12 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r., sprawy K. M. skazanego za przestępstwo z art. 258 § 2 kk i in. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 13 lipca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 27 maja 2011 r., p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. D. Kancelaria Adwokacka kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23% VAT, 3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna, albowiem podniesiony w niej zarzut rażącego naruszenia prawa, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 63 § 1 k.k., polegające na niezaliczeniu przez Sąd okresu rzeczywistego pozbawienia wolności skazanego w sprawie, tj. od dnia 27 kwietnia 2008 r. do dnia 27 maja 2011 r., jest w sposób oczywisty nietrafny. Stanowi on powtórzenie zarzutu odwoławczego, który został przez Sąd odwoławczy rozpoznany. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że kasację wnosi od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie (art. 519 k.p.k.). Dlatego też zarzut kasacyjny powinien zostać skierowany przeciwko orzeczeniu tego Sądu z przyczyn wskazanych w art. 433 § 1 i 2 k.p.k., a więc z uwagi na nienależyte przeprowadzenie kontroli odwoławczej. Natomiast postawienie w kasacji wyłącznie zarzutu obrazy art. 63 § 1 k.k. bez odniesienia go do wyroku Sądu odwoławczego, de facto stanowi żądanie ponownego przeprowadzenia kontroli odwoławczej przez Sąd Najwyższy, która nie jest przewidziana w polskim procesie karnym. Sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku dokonał szczegółowej analizy argumentacji przedstawionej w apelacji na gruncie realiów procesowych niniejszej sprawy. To stanowisko Sąd Najwyższy w pełni podziela. Skarżąca, wskazując na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2003 r. (IV KK 425/2002, LEX nr 77428), sama zresztą zdaje sobie sprawę, że wyrażony przez nią pogląd jest sprzeczny z dotychczasowym stanowiskiem judykatury. W tym zakresie przywołany w kasacji wyrok Trybunału Konstytucyjnego, do którego odniósł także Sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku, nie może mieć wprost zastosowania, albowiem dotyczy innego zagadnienia prawnego związanego z okresem trwania tymczasowego aresztowania w kontekście art. 263 § 3 k.p.k. Podsumowując, należy podzielić pogląd wyrażony w niniejszej sprawie, a także przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. (II AKa 404/11, LEX nr 1120043), że „sama tylko różnica w rygorach odbywania kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania, nie daje podstaw do formułowania tezy o obowiązku zaliczenia tego samego okresu izolacji jednocześnie na poczet kary pozbawienia wolności odbywanego w innej sprawie i kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie, w której stosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania”. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI