II KK 306/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił wyrok sądu okręgowego, który błędnie uznał przestępstwo z art. 218 § 1 k.k. za zdepenalizowane, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Prokurator Okręgowy wniósł kasację od wyroku Sądu Okręgowego w K., który zmienił wyrok Sądu Rejonowego w K. skazujący M. W. za przestępstwo z art. 218 § 1 k.k. Sąd Okręgowy uniewinnił oskarżonego, błędnie uznając czyn za zdepenalizowany. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, stwierdzając rażącą obrazę prawa i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Okręgowego w O. wniesioną na niekorzyść oskarżonego M. W. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy, zmieniając wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 19 marca 2012 r., uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 218 § 1 k.k., skazując go pierwotnie na grzywnę. Kasacja zarzucała rażące naruszenie art. 218 § 1 k.k. przez jego niezastosowanie i uniewinnienie oskarżonego z braku przesłanek, a także naruszenie art. 433 k.p.k. poprzez nierozpoznanie środka odwoławczego. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywistą i zasadną. Stwierdził, że sąd odwoławczy błędnie przyjął, iż czyn z art. 218 § 1 k.k. został zdepenalizowany z dniem 31 maja 2012 r. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. W rzeczywistości, w tym samym dniu wszedł w życie przepis art. 218 § 1a k.k. o identycznej treści. W związku z tym, sąd odwoławczy dopuścił się rażącej obrazy prawa, mającej istotny wpływ na treść orzeczenia. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, czyn ten nie został zdepenalizowany, ponieważ w dniu 31 maja 2012 r. wszedł w życie przepis art. 218 § 1a k.k. o identycznej treści.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał, że sąd odwoławczy błędnie zinterpretował skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie uwzględniając wejścia w życie nowego przepisu o identycznej treści, co oznaczało kontynuację karalności czynu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania
Strona wygrywająca
Prokurator Okręgowy w O.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. W. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Prokurator Okręgowy w O. | organ_państwowy | skarżący |
| Prokuratura Generalna | organ_państwowy | prokurator |
Przepisy (5)
Główne
k.k. art. 218 § § 1
Kodeks karny
Sąd odwoławczy błędnie uznał, że czyn z tego przepisu został zdepenalizowany.
k.k. art. 218 § § 1a
Kodeks karny
Przepis o identycznej treści wszedł w życie w dniu 31 maja 2012 r., co oznaczało kontynuację karalności czynu.
Pomocnicze
k.p.k. art. 433
Kodeks postępowania karnego
Sąd odwoławczy zaniechał rozpoznania środka odwoławczego zgodnie z tym przepisem.
k.p.k. art. 523 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Podstawa kasacji dotycząca rażącej obrazy prawa mającej istotny wpływ na treść orzeczenia.
k.p.k. art. 537 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Podstawa prawna orzeczenia Sądu Najwyższego o uchyleniu wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Błędne uznanie przez sąd odwoławczy, że czyn z art. 218 § 1 k.k. został zdepenalizowany. Naruszenie przez sąd odwoławczy obowiązku rozpoznania środka odwoławczego zgodnie z art. 433 k.p.k.
Godne uwagi sformułowania
rażąca i mająca istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu art. 218 § 1 k.k. przez jego niezastosowanie zachowanie opisane w art. 218 § 1 k.k. z dniem 31 maja 2012 r. uległ w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 18 listopada 2010 r. (P/29/09) depenalizacji, podczas gdy w tej samej dacie wszedł w życie przepis art. 218 § 1a k.k. o identycznej treści
Skład orzekający
Waldemar Płóciennik
przewodniczący
Piotr Hofmański
członek
Rafał Malarski
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących karalności czynów, które zostały objęte wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a następnie znowelizowane ustawą."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z wejściem w życie art. 218 § 1a k.k. po wyroku TK.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest precyzyjne śledzenie zmian legislacyjnych i orzecznictwa TK, nawet po pozornym rozstrzygnięciu przez Trybunał.
“Czy wyrok Trybunału Konstytucyjnego naprawdę depenalizuje przestępstwo? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KK 306/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący) SSN Piotr Hofmański SSN Rafał Malarski (sprawozdawca) Protokolant Katarzyna Głodowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkinga, w sprawie M. W. oskarżonego z art. 218 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w O. na niekorzyść oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 czerwca 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 19 marca 2012 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z 28 czerwca 2012 r., którym zmieniono wyrok Sądu Rejonowego w K. z 19 marca 2012 r. skazujący M. W. za przestępstwo określone w art. 218 § 1 k.k. na samoistną grzywnę i uniewinniono oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, wniósł Prokurator Okręgowy. Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia „naruszenie przepisu art. 218 § 1 k.k. przez jego niezastosowanie i uniewinnienie oskarżonego z braku ku temu przesłanek oraz w konsekwencji zaniechanie wbrew treści art. 433 k.p.k. rozpoznania środka odwoławczego”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania. Stanowisko skarżącego oskarżyciela publicznego zyskało wsparcie obecnego na rozprawie kasacyjnej prokuratora Prokuratury Generalnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się zasadna – i to w stopniu oczywistym. Przychylając się do zgłoszonego na rozprawie apelacyjnej przez prokuratora żądania (k. 251) oraz błędnie przyjmując, że zachowanie opisane w art. 218 § 1 k.k. z dniem 31 maja 2012 r. uległ w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 18 listopada 2010 r. (P/29/09) depenalizacji, podczas gdy w tej samej dacie wszedł w życie przepis art. 218 § 1a k.k. o identycznej treści (dodany przez ustawę z 10 maja 2012 r. – Dz. U. 2012 r., poz. 611), sąd odwoławczy dopuścił się rażącej i mającej istotny wpływ na treść orzeczenia obrazy wskazanego w kasacji prawa (art. 523 § 1 k.p.k.). Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części wyroku (art. 537 § 2 k.p.k.).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI