II KK 305/25

SN
II KK 305/25
POSTANOWIENIE
Dnia 16 stycznia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Kołodziejski
w sprawie
M. W.
skazanej z art. 217 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 16 stycznia 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanej o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 4 kwietnia 2025 r., sygn. akt IX Ka 1052/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt II K 532/23,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
a contrario
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W dniu 4 lipca 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy skazanej M. W., który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w całości
na korzyść strony, którą reprezentuje, podnosząc następujące zarzuty:
- wystąpienia bezwzględnej przesłanki procesowej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci nienależytej obsady sądu pierwszej instancji (zarzut nr 1);
- naruszenia art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 59 § 2 k.p.k. skutkującego zaistnieniem bezwzględnej przesłanki procesowej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. (zarzut nr 2), a także
- obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP (zarzut 3).
Autor kasacji sformułował również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. Argumentując zasadność tego wniosku, przede wszystkim zaakcentował – jego zdaniem – oczywistą zasadność zarzutu bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., wskazując jednocześnie, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia spowoduje
„nieodwracalne skutki dla skazanej w postaci – co najmniej – konieczności przedwczesnego wykonywania kary ograniczenia wolności”
, szczególnie wobec złego stan zdrowia skazanej, objawiającego się postępującą chorobą nowotworową.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym podstawą uprawniającą do odstąpienia od zasady wykonalności orzeczenia z chwilą jego uprawomocnienia (art. 9 k.k.w.) – i tym samym zastosowania instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. – są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest, lub ma być wykonane. Nie mogą natomiast stanowić przyczyny wstrzymania wykonania orzeczenia okoliczności, które związane są z ciężkimi skutkami dla skazanego, wynikającymi z wykonania orzeczenia (zob. postanowienie SN z dnia 10 czerwca 2005 r., II KK 410/04). Przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia należy również uwzględnić rangę zarzutów podniesionych w kasacji oraz ich widoczną zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji (
vide
postanowienie SN z dnia 13 sierpnia 2014 r., V KK 145/14).
Biorąc pod uwagę
powyższe wskazania należy stwierdzić, że wstępna kontrola kasacji wniesionej na korzyść
M. W.
nie wskazuje na zaistnienie tego rodzaju okoliczności
. P
odniesione przez wnioskodawcę argumenty nie pozwalają na uznanie ewidentnej, niejako „
rzucającej się w oczy
” wadliwości rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w Warszawie. Skarżący co prawda sformułował zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu pierwszej instancji, niemniej powyższe uchybienie nie skutkuje w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego automatycznie zaistnieniem przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Również drugi z zawizowanych zarzutów, kwestionujący legitymację procesową oskarżycielki prywatnej do samodzielnego oskarżenia M. W. – a skutkujący w ocenie obrońcy uchybieniem przewidzianym w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. – wymaga przeprowadzenia szczegółowej wykładni przepisów zarówno na płaszczyźnie prawa materialnego, jak też prawa procesowego. Także ostatni z podniesionych zarzutów nie jest tego rodzaju, aby już
prima facie
jawił się jako oczywisty i wskazywał na wadliwość zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego, w wysokim stopniu uprawdopodabniając tym samym uwzględnienie wniesionej na korzyść skazanej kasacji, w sposób możliwy do stwierdzenia bez jej merytorycznego rozpoznania.
Co się zaś tyczy sytuacji zdrowotnej M. W., to w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego tego rodzaju okoliczności nie uzasadniają zastosowania instytucji z art. 532 k.p.k. Mogą natomiast stanowić podstawę do skorzystania przez skazaną z instytucji prawa karnego wykonawczego w postaci odroczenia wykonania kary czy przerwy w jej wykonaniu (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 16 sierpnia 2023 r., IV KK 281/23; postanowienie SN z dnia 23 listopada 2023 r., V KK 501/23; postanowienie SN z dnia 22 kwietnia 2020 r., IV KK 127/20; postanowienie SN z dnia 21 czerwca 2022 r., III KK 241/22).
Reasumując, należało stwierdzić brak podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Podkreślić trzeba, iż przedmiotowa decyzja w żadnej mierze nie przesądza o treści przyszłego rozstrzygnięcia co do wniesionej kasacji, która to kwestia będzie przedmiotem rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu, po szczegółowej analizie materiałów sprawy. Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie stanowi swoistego prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do kasacji. Nie oznacza nawet, iżby procesowo niedopuszczalne było w przyszłości uznanie zarzutów postawionych w kasacji za oczywiście zasadne (zob. postanowienie SN z dnia 11 marca 2022 r., III KO 12/22).
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.
[J.J.]
[r.g.]
‎