II KK 303/13

Sprawa dotyczy kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego Ł. G. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 9 maja 2013 r. Sąd Rejonowy utrzymał w mocy zarządzenie sędziego z dnia 15 kwietnia 2013 r., które odmówiło przyjęcia sprzeciwu od wyroku nakazowego z dnia 20 marca 2013 r. Wyrokiem nakazowym Ł. G. został skazany za dwa przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. na karę grzywny. Sprzeciw od wyroku wniósł oskarżony, jednak zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2013 r. sędzia Sądu Rejonowego odmówił jego przyjęcia z powodu wniesienia przez osobę nieuprawnioną. Na to zarządzenie zażalenie złożył oskarżony, a Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 9 maja 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Prokurator Generalny w kasacji zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, w szczególności art. 466 § 2 k.p.k., wskazując, że zażalenie na zarządzenie wydane w trybie art. 506 § 2 k.p.k. powinien rozpoznać sąd okręgowy, a nie rejonowy. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną, stwierdzając, że rozpoznanie zażalenia przez Sąd Rejonowy stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający