II KK 290/22

Sąd Najwyższy rozpoznał kwestię dopuszczalności kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, który zmieniał wyrok Sądu Okręgowego w przedmiocie wydania wyroku łącznego. Obrońca zarzucił rażące naruszenie art. 4 § 1 k.k. poprzez zastosowanie przepisów Kodeksu karnego w brzmieniu po nowelizacji z 1 lipca 2015 r., twierdząc, że korzystniejsze były przepisy obowiązujące przed tą datą. Sąd Najwyższy stwierdził, że kasacja była niedopuszczalna, ponieważ skarżący podniósł ten sam zarzut, który już zawarł w apelacji. Podkreślono, że Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą i dokonuje jedynie oceny orzeczenia sądu odwoławczego przez pryzmat zarzutów kasacyjnych, które muszą mieć charakter kasacyjny, a nie apelacyjny. Sąd odwoławczy szczegółowo analizował kwestię względności przepisów, porównując hipotetyczne kary łączne w obu stanach prawnych i uznał, że przepisy obowiązujące po nowelizacji są korzystniejsze dla skazanego. Sąd Najwyższy uznał, że powtórzenie zarzutu apelacyjnego w kasacji zmierza do ponowienia kontroli odwoławczej, co jest sprzeczne z art. 519 k.p.k. Wobec stwierdzonych mankamentów formalnych, kasacja została pozostawiona bez rozpoznania na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadniono art. 637a k.p.k.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający