II KK 286/12

Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 7 marca 2012 r. umorzył postępowanie karne wobec L. S. z powodu niepoczytalności (art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k.) i skierował go na leczenie ambulatoryjne związane z uzależnieniem od alkoholu (art. 93 k.k.). Orzeczenie uprawomocniło się 15 marca 2012 r. Prokurator Generalny wniósł kasację, zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 93 k.k. i art. 94 § 1 k.k. Argumentował, że wobec sprawcy czynu popełnionego w stanie niepoczytalności (art. 31 § 1 k.k.) można orzec jedynie środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym, a nie leczenie ambulatoryjne. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną. Stwierdził, że Sąd Rejonowy rażąco naruszył art. 93 k.k., który nie może stanowić samodzielnej podstawy orzeczenia środka zabezpieczającego w oderwaniu od przepisów szczególnych. Podkreślił, że skierowanie na leczenie ambulatoryjne jest możliwe tylko w przypadkach określonych w art. 95a i 97 k.k., gdy orzeczono karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia. Powołując się na uzasadnienie projektu ustawy nowelizacyjnej, wskazał, że sprawcy niepoczytalni podlegają zasadom określonym w art. 94 k.k. i mogą być objęci leczeniem w zamkniętych zakładach psychiatrycznych. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej środka zabezpieczającego, a kosztami postępowania kasacyjnego obciążył Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający