II KK 285/16

Sygn. akt II KK 285/16
POSTANOWIENIE
Dnia 26 października 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Eugeniusz Wildowicz
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 26 października 2016 r.,
sprawy
W. K.  i A. P.
skazanych z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionych przez obrońcę skazanych
od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II AKa (…),
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W.
z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt VIII K (…),
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i § 4 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
1. kasacje pozostawić bez rozpoznania,
2. obciążyć skazanych W. K.  i A. P.  kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego
w częściach na nich przypadających.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w W.  uznał oskarżonych
W. K.  i A. P.
za winnych popełnienia czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to skazał ich na kary: W. K.  – 2 lata pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat oraz karę grzywny 250 stawek dziennych w wysokości 200 zł każda; A. P.
– rok i 3 miesiące
pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat oraz karę grzywny 150 stawek dziennych w wysokości 100 zł każda.
Na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych, Sąd Apelacyjny w (…) zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że jako podstawę prawną orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonych kar pozbawienia wolności z punktu I wyroku przyjął art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Kasacje w niniejszej sprawie złożył obrońca skazanych. Zarzucając wyrokowi Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 27 kwietnia 2016 r. uchybienie określone w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. polegające na
nienależytej obsadzie sądu orzekającego w postępowaniu apelacyjnym w sprawie Sądu Apelacyjnego w (…) o sygn. II AKa (…) na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r., wobec braku - w aktach sprawy - delegacji dla sędziego I. S.,
a nadto rażącą obrazę przepisów: art.
72 k.p.k., art. 204 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k., art. 6 k.p.k., art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i podstawowych wolności
,
art. 366 § 1 k.p.k. i art. 7 k.p.k.
, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w W.  z dnia 30 grudnia 2015 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Zarządzeniem z dnia 29 lipca 2016 r. Przewodnicząca Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) przyjęła kasacje obrońcy
oskarżonych W. K.  i A. P.
W pisemnej odpowiedzi na kasacje prokurator wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacje są niedopuszczalne z mocy prawa i nie powinny zostać przyjęte przez Sąd Apelacyjny w toku postępowania okołokasacyjnego.
Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenia przewidziane w § 4 tego przepisu nie dotyczą kasacji wniesionej w powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz w wypadku sporządzenia jej przed podmiot określony w art. 521 k.p.k. Strony mogą więc składać kasację na korzyść także od wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, pod warunkiem jednak, że znajdzie się w niej sformułowanie wskazujące wprost na uchybienie wymienione w art. 439 § 1 k.p.k.
W niniejszej sprawie W. K.  i A. P.  wymierzono kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na pięcioletni okres próby oraz karę grzywny. Sporządzone przez obrońcę skazanych kasacje choć zarzucają uchybienie z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., to uchybienia takiego po analizie akt sprawy nie stwierdzono. Skarżący pomija bowiem, że już na etapie postępowania apelacyjnego, na skutek wystosowanego przez niego pisma z dnia 17 czerwca 2016 r. (k. 2084) uzyskał informację o istnieniu dokumentu w postaci delegacji sędziego
Sądu Okręgowego w W.
I. S. do orzekania w dniu 27 kwietnia 2016 r. w II Wydziale Karnym Sądu Apelacyjnego w (…) i znajdowaniu się tego dokumentu w aktach korespondencji Wydziału Karnego oraz o możliwości zapoznania się z tym dokumentem (pismo z dnia 23 czerwca 2016 r., k. 2089). W
aktach sprawy brak jest informacji wskazującej, czy skazani lub ich obrońca z możliwości tej skorzystali.
Nadmienić przy tym należy, że treść pisma z dnia 7 marca 2016 r. (k. 38 akt SN), mocą którego Prezes Sądu Apelacyjnego w (…) na podstawie art. 77 § 9 ustawy z dnia 27 lipca 2011 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych delegowała sędziego Sądu Okręgowego w W.  I. S.  do orzekania w dniu 27 kwietnia 2016 r. w II Wydziale Karnym Sądu Apelacyjnego w (…), nie pozostawia wątpliwości, iż wymieniony sędzia był uprawniony do orzekania w Sądzie Apelacyjnym w (…) w sprawie II AKa (…).
Skarżący stara się wykazać, iż uchybieniem przewidzianym w art. 439 k.p.k. jest wyłącznie sam brak w aktach sprawy stosownej delegacji dla sędziego, gdyż uniemożliwia to stronie zapoznanie się z podstawą prawną i czasem delegacji oraz ocenę jej prawidłowości.
Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim dlatego, że zgodnie z art. 77 § 10 ustawy
z dnia 27 lipca 2001 r.
Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015, poz. 133) aktu delegowania nie dołącza się do akt spraw sądowych. Ponadto jest oczywiste, że
dla stwierdzenia zaistnienia uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. decydujące znaczenie ma prawidłowość delegowania sędziego do orzekania w określonym czasie i w określonym sądzie, nie zaś brak stosownego dokumentu delegacji w aktach sprawy.
Z powyższych względów uznać należało, że jest kasacje obrońcy W. K.  i A.P.
są
niedopuszczalne z mocy samego prawa, a wobec bezzasadnego ich przyjęcia, na podstawie art. 531 § 1 w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i § 4 k.p.k. pozostawić je bez rozpoznania.