II KK 264/14

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego od postanowienia Sądu Apelacyjnego, które utrzymało w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w W. o stwierdzeniu prawnej dopuszczalności ekstradycji obywatela Gruzji, B. L., do Konfederacji Szwajcarskiej. B. L. został skazany w Szwajcarii za szereg przestępstw, w tym z zakresu prawa karnego, ustawy o cudzoziemcach i ustawy o ruchu drogowym. Prokurator Generalny zarzucił sądom niższych instancji rażące naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. oraz art. 604 § 1 pkt 2 k.p.k. Głównym argumentem kasacji było błędne przyjęcie przez sądy, że zachodzi warunek podwójnej karalności czynów, co jest niezbędne do stwierdzenia dopuszczalności ekstradycji. Sąd Najwyższy przychylił się do stanowiska Prokuratora Generalnego, stwierdzając, że sądy obu instancji nie przeprowadziły wystarczającej analizy podwójnej karalności w odniesieniu do wszystkich czynów przypisanych B. L. W szczególności pominięto szczegółowe zbadanie, czy czyny z zakresu ustawy o cudzoziemcach i ustawy o ruchu drogowym, a także kradzieże, stanowią przestępstwa również w polskim porządku prawnym. Sąd Najwyższy podkreślił, że zasada podwójnej karalności wymaga porównania znamion czynów z polskim prawem materialnym i jego wykładnią. Brak spełnienia tego warunku jest obligatoryjną przeszkodą w wydaniu. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Sądu Okręgowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, nakazując dokładne zbadanie wszystkich wskazanych kwestii.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający