II KK 264/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił wyrok zaoczny Sądu Rejonowego wobec E. P. i umorzył postępowanie z powodu podwójnego skazania za ten sam czyn.
Sąd Rejonowy dwukrotnie skazał E. P. za to samo wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. Najpierw wyrokiem nakazowym, a następnie wyrokiem zaocznym. Prokurator Generalny wniósł kasację, wskazując na bezwzględną przyczynę odwoławczą w postaci podwójnego zakończenia postępowania. Sąd Najwyższy uwzględnił kasację, uchylił wyrok zaoczny w części dotyczącej E. P. i umorzył postępowanie.
Sprawa dotyczyła E. P., która została dwukrotnie skazana przez Sąd Rejonowy za to samo wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. Pierwsze skazanie nastąpiło wyrokiem nakazowym z dnia 27 października 2011 r., a drugie wyrokiem zaocznym z dnia 17 lipca 2012 r. Po uprawomocnieniu się wyroku zaocznego, Prokurator Generalny wniósł kasację na korzyść obwinionej, podnosząc bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w., wskazując na prawomocne zakończenie postępowania co do tego samego czynu. Sąd Najwyższy, stwierdzając oczywistą zasadność kasacji, uchylił zaskarżony wyrok zaoczny w części dotyczącej E. P. i na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. umorzył postępowanie w tym zakresie, obciążając Skarb Państwa kosztami postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, dwukrotne skazanie za ten sam czyn stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że sąd pierwszej instancji dwukrotnie skazał E. P. za ten sam czyn, co stanowi naruszenie zasady ne bis in idem i jest bezwzględną przyczyną odwoławczą.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie wyroku i umorzenie postępowania
Strona wygrywająca
E. P.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| E. P. | osoba_fizyczna | obwiniona |
| B. P. | osoba_fizyczna | obwiniony |
| Prokurator Generalny | organ_państwowy | wnioskodawca |
| Skarb Państwa | organ_państwowy | koszty postępowania |
Przepisy (8)
Główne
k.w. art. 96 § § 3
Kodeks wykroczeń
k.p.w. art. 104 § § 1
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
pkt 7 - postępowanie co do tego samego czynu obwinionej zostało prawomocnie zakończone
k.p.w. art. 5 § § 1
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
pkt 8 - postępowanie co do tego samego czynu zostało prawomocnie zakończone
Pomocnicze
k.p.w. art. 110 § § 1
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
k.p.w. art. 112
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
k.p.k. art. 535 § § 5
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 537 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.w. art. 118 § § 2
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
Argumenty
Skuteczne argumenty
Podwójne zakończenie postępowania co do tego samego czynu stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą.
Godne uwagi sformułowania
sąd właściwy – najpewniej w skutek przeoczenia - dwukrotnie skazał E.P. za ten sam czyn
Skład orzekający
Józef Szewczyk
przewodniczący
Rafał Malarski
sprawozdawca
Dorota Rysińska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Stosowanie zasady ne bis in idem w postępowaniu wykroczeniowym i karnym; skutki prawne podwójnego skazania za ten sam czyn."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji podwójnego skazania przez ten sam sąd w krótkim odstępie czasu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje ważną zasadę procesową ne bis in idem i błędy proceduralne, które mogą się zdarzyć nawet w Sądzie Najwyższym.
“Czy można być skazanym dwa razy za to samo wykroczenie? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KK 264/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk (przewodniczący) SSN Rafał Malarski (sprawozdawca) SSN Dorota Rysińska Protokolant Anna Janczak w sprawie E. P. skazanej z art. 96 § 3 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 listopada 2012 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionej od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego z dnia 17 lipca 2012 r., I. uchyla zaskarżony wyrok zaoczny w części dotyczącej E. P. i - na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. - umarza postępowanie w tym zakresie; II. obciąża Skarb Państwa kosztami postępowania w sprawie w części dotyczącej obwinionej. 2 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy, wyrokiem nakazowym z 27 października 2011 r., uznał E. P. i B. P. za winnych wykroczeń z art. 96 § 3 k.w. polegających na tym, że wbrew obowiązkowi żadne z nich nie wskazało na żądanie uprawnionego organu, komu powierzyło samochód marki Daewoo o nr rej. /…/ do kierowania lub używania w dniu 21 lutego 2011 r. około godziny 10.45, i wymierzył im grzywny po 200 zł. Od tego wyroku nakazowego sprzeciw złożył jedynie B. P. i w związku z tym uprawomocnił się on w stosunku do E. P. w dniu 22 grudnia 2011r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy, wyrokiem zaocznym z 17 lipca 2012 r., skazał E. P. i B. P. za popełnienie opisanych wyżej wykroczeń na grzywny po 100 zł. Wyrok zaoczny, wobec niezaskarżenia przez żadną ze stron, uprawomocnił się w pierwszej instancji w dniu 25 lipca 2012 r. Kasację od prawomocnego wyroku zaocznego złożył w części dotyczącej E. P. na jej korzyść, na podstawie art. 110 § 1 k.p.w., Prokurator Generalny. Podnosząc bezwzględne uchybienie z art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. (postępowanie co do tego samego czynu obwinionej zostało prawomocnie zakończone), wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku zaocznego w zakresie skazania E.P. i umorzenie w tej części postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja z racji oczywistej zasadności zasługiwała na uwzględnienie w całości na posiedzeniu bez udziału stron (art. 112 k.p.w. w zw. z art. 535 § 5 k.p.k.). Analiza wyroków z 27 października 2011 r. i z 17 lipca 2012 r. ewidentnie wskazuje, że sąd właściwy – najpewniej w skutek przeoczenia - dwukrotnie skazał E.P. za ten sam czyn, stanowiący wykroczenie określone w art. 96 § 3 k.w. Stwierdzając istnienie podanej w kasacji bezwzględnej przyczyny odwoławczej, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok zaoczny w części dotyczącej E. P. i na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. umorzył w tym zakresie postępowanie (art. 112 k.p.w. w zw. z art. 537 § 2 k.p.k.). O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 118 § 2 k.p.w.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI