II KK 260/11

Sygn. akt  II KK 260/11 
 
P O S T A N O W I E N I E 
Dnia 25 stycznia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący) 
SSN Jacek Sobczak (sprawozdawca) 
SSA del. do SN Andrzej Ryński 
 
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy, 
 
w sprawie D. P. 
w przedmiocie umorzenia dochodzenia w sprawie o czyn z art. 284 § 2 k.k.,  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie 
w dniu 25 stycznia 2012 r., 
kasacji, wniesionej  przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść podejrzanego 
od postanowienia Sądu Rejonowego  
z dnia 10 maja 2011 r., utrzymującego w mocy postanowienie Prokuratura 
Rejonowego  
z dnia 11 marca 2011 r.,  
uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do ponownego 
rozpoznania Sądowi Rejonowemu.  
 
 
 
 
 

 
3
UZASADNIENIE 
Pokrzywdzony R. G. złożył w dniu 13 lipca 2009 r. w Komisariacie 
Policji KMP w Ł. zawiadomienie o popełnionym na jego szkodę przez D. P. 
przestępstwie przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci naczepy 
samochodowej. W sprawie tej wszczęto dochodzenie, które, na mocy 
postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 17 listopada 2009 r., 
zostało umorzone na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. wobec braku znamion 
czynu zabronionego. 
W wyniku zażalenia złożonego przez pokrzywdzonego R. G., Sąd 
Rejonowy, postanowieniem z dnia 23 lutego 2010 r., uchylił zaskarżone 
orzeczenie i wskazał na potrzebę kontynuowania dochodzenia. 
W toku kontynuowanego – po uchyleniu przez sąd postanowienia z dnia 
17 listopada 2009 r. – dochodzenia, w dniu 8 lutego 2011 roku, przedstawiono 
D. P. zarzut popełnienia czynu z art. 284 § 2 k.k., polegającego na tym, że, w 
dniu 25 kwietnia 2009 r., w Ł., przywłaszczył powierzone mu mienie w postaci 
naczepy KRONE SDP27 nr nadwozia [   ] 
o wartości 8000 złotych na szkodę R. G. 
Następnie, w dniu 11 marca 2011 r., Prokurator Prokuratury Rejonowej 
wydał postanowienie sygn. akt [...] o umorzeniu dochodzenia przeciwko D. P. 
podejrzanemu o czyn z art. 284 § 2 k.k. (opisany wyżej). Jako podstawę 
rozstrzygnięcia wskazano art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., czyli brak znamion czynu 
zabronionego. 
Postanowienie to zostało doręczone pokrzywdzonemu z pouczeniem 
zarówno o treści art. 306 k.p.k., jak i art. 330 k.p.k. oraz art. 55 k.p.k. Na to 
postanowienie złożył zażalenie pokrzywdzony, a prokurator przekazał je wraz z 
aktami sprawy celem rozpoznania do sądu, wnosząc o nieuwzględnienie 
złożonego środka odwoławczego i utrzymanie w mocy zaskarżonego 
postanowienia . 

 
4
Sąd Rejonowy, postanowieniem z dnia 10 maja 2011 r., zażalenia 
pokrzywdzonego nie uwzględnił i zaskarżone postanowienie o umorzeniu 
dochodzenia utrzymał w mocy. 
Kasację od tego postanowienia wniósł Prokurator Generalny podnosząc, 
iż wydane zostało ono z rażącą i mającą istotny wpływ na treść tegoż 
orzeczenia obrazą art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 465 § 2 
k.p.k. w zw. z art. 330 § 2 k.p.k. „poprzez merytoryczne rozpoznanie przez sąd 
zażalenia pokrzywdzonego na postanowienie prokuratora o umorzeniu 
śledztwa, podczas gdy postanowienie to zostało wydane w trybie art. 330 § 2 
k.p.k., a pokrzywdzonemu z uwagi na wcześniejsze wykorzystanie uprawnień 
przewidzianych w art. 306 § 1 k.p.k., nie przysługiwało prawo do jego 
zaskarżenia”. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna z przyczyn podniesionych 
w jej uzasadnieniu i podlega uwzględnieniu. 
Przychylić się należy do argumentów Prokuratora Generalnego 
wskazujących, iż doszło w ramach wydawania zaskarżonego postanowienia 
Sądu Rejonowego do rażącego oraz posiadającego istotny wpływ na treść 
zapadłego orzeczenia naruszenia prawa w postaci obrazy art. 330 § 2 k.p.k. 
Przede wszystkim, tak jak podnosi Prokurator Generalny, ponowne 
postanowienie umarzające postępowanie przygotowawcze (która to sytuacja 
zachodzi w niniejszym wypadku - w tym względzie niezależnie czy jest to 
postępowanie in rem czy in personam) nie podlega już, stosownie do dyspozycji 
art. 330 § 2 k.p.k., zaskarżeniu do sądu w trybie zażalenia, natomiast otwiera 
upoważnionej stronie drogę do złożenia subsydiarnego aktu oskarżenia zgodnie

 
5
z art. 55 k.p.k. Takie stanowisko, na co słusznie powołuje się Prokurator 
Generalny, pozostaje ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego - zob. np. 
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2008 r., I KZP 39/07 (LEX nr 
353343) czy uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 r., sygn. akt I KZP 
9/00 (LEX 40126). 
Stąd też stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego 
wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. Nadto, naruszenie to miało istotny 
wpływ na treść zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, gdyż zamknęło 
stronie drogę do złożenia subsydiarnego aktu oskarżenia z uwagi na mylne 
przyjęcie zażalenia strony do rozpoznania i zasugerowanie jej, tym samym, 
odmiennej od kodeksowej drogi zaskarżenia przy, jednoczesnym, prekluzyjnym 
charakterze miesięcznego terminu do złożenia subsydiarnego aktu oskarżenia 
określonym w art. 55 § 1 k.p.k. 
W związku z powyższym należało uchylić zaskarżone orzeczenie, co 
pozwala na rozważenie czy pokrzywdzony może skorzystać mimo upływu czasu z 
uprawnienia określonego w art. 55 § 1 k.p.k. Na marginesie wypada zauważyć, 
możliwość skorzystania przez Prokuratora Generalnego z uprawnień o jakich 
mowa w art. 328 § 1 k.p.k. jest ograniczona przez treść art. 328 § 2 k.p.k.