II KK 26/13

Sygn. akt II KK 26/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 lutego 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie J. K. skazanego z art. 246 k.k. z 1932 r. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej (...) z 1998 r. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 lutego 2013 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 czerwca 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 16 stycznia 2012 r., na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. wstrzymuje wykonanie zaskarżonego orzeczenia. UZASADNIENIE W kasacji, w której zarzucono obrazę różnych przepisów postępowania, w tym jednak także art. 17 § 1 pkt 6, 7 i 11 k.p.k., a więc uchybienie z art. 439 § 1 pkt 8 i 9 k.p.k., podniesiono w jego ramach m.in. brak uprzedniego wznowienia postępowania, wcześniej umorzonego wobec tej samej osoby, tj. oskarżonego, a więc przeszkodę w postaci wygaśnięcia prawa oskarżyciela publicznego do oskarżania, zawarto też wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia, podnosząc wagę zarzutów tej skargi i nieodwracalność jej skutków, wskazując też na wiek oskarżonego (ponad 87 lat). W odpowiedzi na tę kasację, prokurator Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, w tym w odniesieniu do zarzutów obrazy postępowania związanych z oceną dowodów, a więc faktami, jako oczywiście bezzasadnej. 2 Nie rozstrzygając odnośnie trafności zarzutu dotyczącego tzw. konsumpcji skargi publicznej, gdyż wymaga to jednak szczegółowej merytorycznej analizy, uwzględniającej całokształt materiałów tej obszernej sprawy, co nie jest możliwe w tej fazie postępowania kasacyjnego, zwrócić jednak należy uwagę na wywody Sądu odwoławczego zawarte na str. 15-20 uzasadnienia jego wyroku. Sąd ten przyjął bowiem, odmiennie niż Sąd meriti, istnienie tożsamości czynów zarzucanych obecnie oskarżonemu i czynu, o który toczyło się postępowanie przeciwko niemu w 1955 r., zakończone wówczas umorzeniem i rozważał kwestię konieczności jego wznowienia lub podjęcia na nowo przyznając, że do wydania takich decyzji nie doszło, choć były one niezbędne, wyraźnie wskazując przy tym, że nie podziela stanowiska wyrażonego w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2008 r., V KK 252/08, (LEX nr 531352 – SN), o istnieniu w takiej sytuacji przeszkody procesowej z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ze stosowną argumentacją. Kwestia ta zatem bez wątpienia wymaga pogłębionej analizy, a to nie wyklucza tym samym możliwości częściowego choćby uwzględnienia kasacji. Nie przesądzając, czy rzeczywiście do takiej sytuacji dojdzie, trzeba mieć w związku z tym na uwadze także wiek skazanego i związane z tym niewątpliwie nieodwracalne dla niego skutki, gdyby skarga ta została w tej materii uwzględniona. Niezbędne zatem wydaje się możliwie szybkie skierowanie jej do rozpoznania, a jednocześnie zasadnym jest wstrzymanie obecnie wykonania prawomocnego orzeczenia. Dlatego postanowiono jak na wstępie.