II KK 251/12

Sąd Najwyższy2012-10-04
SAOSKarneprzestępstwa przeciwko życiu i zdrowiuNiskanajwyższy
kasacjasąd najwyższypostanowienieuniewinnieniekodeks karnykodeks postępowania karnegodowodyocena dowodówzeznania świadkówopinie biegłych

Sąd Najwyższy oddalił kasację oskarżycielki posiłkowej od wyroku uniewinniającego oskarżonego od zarzutów znieważenia i uszkodzenia ciała, uznając ją za oczywiście bezzasadną.

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku utrzymującego w mocy uniewinnienie K. G. od zarzutów popełnienia czynów z art. 190 § 1 k.k. w zb. art. 157 § 2 k.k. Sąd uznał kasację za oczywiście bezzasadną, oddalając ją. W uzasadnieniu wskazano na prawidłową analizę dowodów przez sądy niższych instancji, ocenę zeznań świadków oraz opinii biegłych, a także na bezprzedmiotowość zarzutów dotyczących prawa materialnego po wyroku uniewinniającym.

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika z urzędu oskarżycielki posiłkowej M. P. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 lutego 2012 r., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 8 czerwca 2011 r. uniewinniający K. G. od zarzutu popełnienia występku określonego w art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. W uzasadnieniu wskazano, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania, choć skierowane pod adresem sądu pierwszej instancji, co było sprzeczne z art. 519 k.p.k., oraz stanowiły próbę podważenia ustaleń faktycznych, zostały rozpatrzone. Sąd Najwyższy podkreślił, że zeznania pokrzywdzonej i świadka J. R. zostały wszechstronnie przeanalizowane, a ich ocena mieści się w granicach ochrony art. 7 k.p.k. Zwrócono uwagę na sprzeczności w zeznaniach J. R. oraz na fakt, że obrażenia pokrzywdzonej nie zostały jednoznacznie powiązane ze zdarzeniem, a sama zgłosiła się do lekarza późno, podając inną przyczynę obrażeń. Sąd podkreślił również, że sądy obu instancji ustosunkowały się do opinii biegłego psychologa, który stwierdził urojeniowy charakter zeznań M. P. Zarzut obrazy prawa materialnego uznano za chybiony wobec wyroku uniewinniającego. Oskarżycielkę posiłkową zwolniono od kosztów sądowych z uwagi na niedostatek, a pełnomocnikowi z urzędu przyznano wynagrodzenie.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Tak, sądy niższych instancji dokonały wszechstronnej i wyczerpującej analizy dowodów, a ich ocena mieści się w granicach ochrony art. 7 k.p.k.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy uznał, że analiza zeznań pokrzywdzonej i świadka J. R. była prawidłowa, a sprzeczności w zeznaniach świadka zostały uwzględnione. Ocena obrażeń pokrzywdzonej oraz opinii biegłego psychologa również nie budziła zastrzeżeń.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

oddalenie kasacji

Strona wygrywająca

oskarżony K. G.

Strony

NazwaTypRola
K. G.osoba_fizycznaoskarżony
M. P.osoba_fizycznaoskarżycielka posiłkowa

Przepisy (8)

Główne

k.p.k. art. 535 § 3

Kodeks postępowania karnego

Tryb rozpoznania kasacji na posiedzeniu.

Pomocnicze

k.k. art. 190 § 1

Kodeks karny

Przepis dotyczący groźby karalnej.

k.k. art. 157 § 2

Kodeks karny

Przepis dotyczący uszkodzenia ciała.

k.k. art. 11 § 2

Kodeks karny

Przepis dotyczący zbiegu przepisów.

k.p.k. art. 7

Kodeks postępowania karnego

Zasada swobodnej oceny dowodów.

k.p.k. art. 410

Kodeks postępowania karnego

Granice rozpoznania sprawy przez sąd.

k.p.k. art. 519

Kodeks postępowania karnego

Zakres rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy.

k.p.k. art. 624 § 1

Kodeks postępowania karnego

Zwolnienie od kosztów sądowych z powodu niedostatku.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Sądy niższych instancji prawidłowo oceniły materiał dowodowy. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania są bezzasadne. Zarzut obrazy prawa materialnego jest bezprzedmiotowy wobec wyroku uniewinniającego.

Odrzucone argumenty

Teza o rażącym naruszeniu art. 2, 4, 7 i 410 k.p.k. Próba przeforsowania niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych.

Godne uwagi sformułowania

Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. skarżący wysunął tezę o rażącym naruszeniu art. 2, 4, 7 i 410 k.p.k., co kolidowało z treścią art. 519 k.p.k. stanowiły w gruncie rzeczy próbę przeforsowania niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych analiza psychologiczna treści zeznań, sposobu zeznawania, zachowania i emocji pozwalają z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że zeznania świadka zawierają treści urojeniowe. Zeznania M. P. nie stanowią wartościowego materiału dowodowego. Wszelkie dociekania w tym zakresie byłyby ewidentnie bezprzedmiotowe.

Skład orzekający

Rafał Malarski

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Niska

Powoływalne dla: "Potwierdzenie zasad oceny dowodów w postępowaniu karnym i niedopuszczalności podważania ustaleń faktycznych w kasacji."

Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i specyfiki oceny dowodów w tej sprawie.

Wartość merytoryczna

Ocena: 4/10

Orzeczenie ma charakter proceduralny i potwierdza utrwalone zasady postępowania karnego, nie zawiera nietypowych faktów ani zaskakujących rozstrzygnięć.

Sektor

inne

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt II KK 251/12 POSTANOWIENIE Dnia 4 października 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 października 2012 r. sprawy K. G., uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. w zb. art. 157 § 2 k.k., z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej M. P. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 lutego 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 8 czerwca 2011 r., , postanowił: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) zwolnić oskarżycielkę posiłkową od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne; 3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. S. - Kancelaria Adwokacka - kwotę 442,80 zł, w tym 23% podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIE Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z 28 lutego 2012 r., którym utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego z 8 czerwca 2011 r. uniewinniający K. G. od zarzutu popełnienia występku określonego w art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., złożył pełnomocnik z urzędu 2 oskarżycielki posiłkowej M. P. Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł w odpowiedzi na kasację o jej oddalenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Mimo że dwa pierwsze zarzuty, w których skarżący wysunął tezę o rażącym naruszeniu art. 2, 4, 7 i 410 k.p.k., skierowane zostały pod adresem sądu pierwszej instancji, co kolidowało z treścią art. 519 k.p.k., oraz stanowiły w gruncie rzeczy próbę przeforsowania niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, Sąd Najwyższy za celowe uznał wypowiedzenie się w trzech kwestiach. Po pierwsze – zarówno zeznania pokrzywdzonej, jak i J. R. poddane zostały wszechstronnej i wyczerpującej analizie; ich ocena, a także innych dowodów, oraz dokonane ustalenia faktyczne pozostawały pod ochroną art. 7 k.p.k. Sąd a quo wykazał w szczególności, z jakich powodów relacje J. R. tylko częściowo zasługiwały na uwzględnienie (s. 10 uzasadnienia). Ten punkt widzenia zyskał uznania sądu odwoławczego, który wskazał na różnice i sprzeczności w zeznaniach tego świadka (s. 5 i 6 uzasadnienia). Po drugie – skarżący rozminął się z prawdą, utrzymując, że sąd pierwszej instancji nie badał doznanego przez pokrzywdzoną uszczerbku na zdrowiu. Sąd ten, biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego – w tym również opinię biegłego lekarza chirurga (k. 15) – uznał, że obrażenia te nie powstały na skutek opisywanego przez pokrzywdzoną zdarzenia. Sąd ad quem podzielił to stanowisko, zaznaczając, że M. P. krytycznego dnia zgłosiła się do lekarza dopiero o godz. 21.45 oraz że podała wówczas, iż doznała obrażeń na skutek upadku i uderzenia głową o kant framugi, nie wspominając, aby były one skutkiem działania osoby trzeciej (s. 6 uzasadnienia). Po trzecie – trzeba podkreślić, że sądy obu instancji ustosunkowały się do opinii (pisemnej i uzupełniającej) wydanych przez biegłego psychologa. Warto zacytować tu fragment opinii: „…analiza psychologiczna treści zeznań, sposobu zeznawania, zachowania i emocji pozwalają z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że zeznania świadka zawierają treści urojeniowe. Zeznania M. P. nie stanowią wartościowego materiału dowodowego” (k. 177). Jako całkowicie chybiony wypadało potraktować zarzut obrazy prawa materialnego, to jest art. 11 § 2 k.k., skoro wobec oskarżonego zapadł wyrok uniewinniający. Wszelkie dociekania w tym zakresie byłyby ewidentnie bezprzedmiotowe. 3 Dlatego Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. Pozostawanie oskarżycielki posiłkowej w niedostatku legło u podstaw decyzji o zwolnieniu jej od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne (art. 624 § 1 k.p.k.). Wysokość wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji pełnomocnika w urzędu ustalono na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI