II KK 251/12

Sąd Najwyższy2012-10-04
SNKarneprzestępstwa przeciwko życiu i zdrowiuŚrednianajwyższy
kasacjasąd najwyższyuniewinnienieocena dowodówpostępowanie karnegroźbyuszkodzenie ciałaprawo karne

Sąd Najwyższy oddalił kasację oskarżycielki posiłkowej od wyroku uniewinniającego oskarżonego, uznając ją za oczywiście bezzasadną.

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku utrzymującego w mocy wyrok uniewinniający oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. w zb. art. 157 § 2 k.k. Sąd uznał kasację za oczywiście bezzasadną, wskazując na prawidłową ocenę dowodów przez sądy niższych instancji oraz brak podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych w postępowaniu kasacyjnym. Oskarżycielka posiłkowa została zwolniona od kosztów sądowych, a pełnomocnikowi z urzędu przyznano wynagrodzenie.

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej M. P. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 lutego 2012 r., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 8 czerwca 2011 r. uniewinniający K. G. od zarzutu popełnienia występku określonego w art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Mimo że zarzuty kasacji skierowane były pod adresem sądu pierwszej instancji, co naruszało art. 519 k.p.k., i stanowiły próbę podważenia ustaleń faktycznych, Sąd Najwyższy odniósł się do trzech kwestii. Po pierwsze, podkreślono, że zeznania pokrzywdzonej i świadka J. R. zostały wszechstronnie przeanalizowane, a ich ocena oraz ustalenia faktyczne pozostawały pod ochroną art. 7 k.p.k. Po drugie, odrzucono zarzut, że sąd pierwszej instancji nie badał uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonej, wskazując na dowody i zeznania pokrzywdzonej złożone lekarzowi. Po trzecie, zaznaczono, że sądy obu instancji ustosunkowały się do opinii biegłego psychologa, który stwierdził, że zeznania M. P. zawierały treści urojeniowe i nie stanowiły wartościowego materiału dowodowego. Zarzut obrazy prawa materialnego (art. 11 § 2 k.k.) uznano za chybiony wobec wyroku uniewinniającego. W konsekwencji Sąd Najwyższy oddalił kasację, zwolnił oskarżycielkę posiłkową od kosztów sądowych z uwagi na jej niedostatek oraz zasądził wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (4)

Odpowiedź sądu

Tak, ocena dowodów i ustalenia faktyczne dokonane przez sąd pierwszej instancji były prawidłowe i pozostawały pod ochroną art. 7 k.p.k.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy uznał, że zeznania pokrzywdzonej i świadka zostały wszechstronnie przeanalizowane, a sąd wykazał powody, dla których zeznania świadka J. R. tylko częściowo zasługiwały na uwzględnienie. Sąd odwoławczy podzielił tę ocenę. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił również obrażenia pokrzywdzonej, biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego, w tym opinię biegłego lekarza, i uznał, że obrażenia nie powstały na skutek opisywanego zdarzenia. Sądy obu instancji ustosunkowały się także do opinii biegłego psychologa, który stwierdził, że zeznania pokrzywdzonej zawierały treści urojeniowe.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

oddalenie kasacji

Strona wygrywająca

oskarżony K. G.

Strony

NazwaTypRola
K. G.osoba_fizycznaoskarżony
M. P.osoba_fizycznaoskarżycielka posiłkowa
Prokurator Prokuratury Okręgowejorgan_państwowyinna
adw. M. S.osoba_fizycznapełnomocnik z urzędu

Przepisy (10)

Główne

k.p.k. art. 535 § § 3

Kodeks postępowania karnego

Tryb rozpoznawania kasacji na posiedzeniu.

k.k. art. 190 § § 1

Kodeks karny

Czynność sprawcza związana z groźbą karalną.

k.k. art. 157 § § 2

Kodeks karny

Czynność sprawcza związana z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia.

k.k. art. 11 § § 2

Kodeks karny

Zasada kumulacji przepisów przy zbiegu przepisów ustawy.

Pomocnicze

k.p.k. art. 2

Kodeks postępowania karnego

Zasada prawdy materialnej.

k.p.k. art. 4

Kodeks postępowania karnego

Zasada obiektywizmu.

k.p.k. art. 7

Kodeks postępowania karnego

Zasada swobodnej oceny dowodów.

k.p.k. art. 410

Kodeks postępowania karnego

Obowiązek uwzględnienia wszystkich dowodów przy wydawaniu orzeczenia.

k.p.k. art. 519

Kodeks postępowania karnego

Zakres rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy.

k.p.k. art. 624 § § 1

Kodeks postępowania karnego

Zasada zwalniania od kosztów sądowych w przypadku niedostatku.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Prawidłowa ocena dowodów przez sądy niższych instancji. Brak podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych w postępowaniu kasacyjnym. Zeznania pokrzywdzonej zawierały treści urojeniowe. Obrażenia pokrzywdzonej nie powstały na skutek opisywanego zdarzenia. Zarzut obrazy prawa materialnego jest bezprzedmiotowy wobec wyroku uniewinniającego.

Odrzucone argumenty

Zarzuty naruszenia art. 2, 4, 7 i 410 k.p.k. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.

Godne uwagi sformułowania

Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. skarżący wysunął tezę o rażącym naruszeniu art. 2, 4, 7 i 410 k.p.k., skierowane pod adresem sądu pierwszej instancji, co kolidowało z treścią art. 519 k.p.k., oraz stanowiły w gruncie rzeczy próbę przeforsowania niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych analiza psychologiczna treści zeznań, sposobu zeznawania, zachowania i emocji pozwalają z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że zeznania świadka zawierają treści urojeniowe. Zeznania M. P. nie stanowią wartościowego materiału dowodowego Jako całkowicie chybiony wypadało potraktować zarzut obrazy prawa materialnego, to jest art. 11 § 2 k.k., skoro wobec oskarżonego zapadł wyrok uniewinniający.

Skład orzekający

Rafał Malarski

ssn

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących postępowania kasacyjnego, oceny dowodów w sprawach karnych, w tym zeznań psychologicznie zaburzonych, oraz granic kwestionowania ustaleń faktycznych."

Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i specyfiki zarzutów podniesionych w kasacji.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa pokazuje, jak Sąd Najwyższy analizuje zarzuty kasacyjne, szczególnie w kontekście oceny dowodów i granic postępowania kasacyjnego. Wskazuje na znaczenie opinii biegłych psychologów w ocenie wiarygodności zeznań.

Sąd Najwyższy o kasacji: Kiedy można kwestionować ustalenia faktyczne?

Sektor

inne

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt II KK 251/12
POSTANOWIENIE
Dnia 4 października 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 października 2012 r.
‎
sprawy
K. G.
, uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. w zb. art. 157 § 2 k.k.,
z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej M. P.
‎
od wyroku Sądu Okręgowego
‎
z dnia 28 lutego 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 8 czerwca 2011 r., ,
postanowił:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) zwolnić oskarżycielkę posiłkową od kosztów sądowych za
postępowanie kasacyjne;
3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M.
S. - Kancelaria Adwokacka - kwotę
442,80 zł, w tym 23% podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za
sporządzenie i wniesienie kasacji.
UZASADNIENIE
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z 28 lutego 2012 r., którym utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego z 8 czerwca 2011 r. uniewinniający K. G. od zarzutu popełnienia występku określonego w art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., złożył pełnomocnik z urzędu oskarżycielki posiłkowej M. P. Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł w odpowiedzi na kasację o jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Mimo że dwa pierwsze zarzuty, w których skarżący wysunął tezę o rażącym naruszeniu art. 2, 4, 7 i 410 k.p.k., skierowane zostały pod adresem sądu pierwszej instancji, co kolidowało z treścią art. 519 k.p.k., oraz stanowiły w gruncie rzeczy próbę przeforsowania niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, Sąd Najwyższy za celowe uznał wypowiedzenie się w trzech kwestiach. Po pierwsze – zarówno zeznania pokrzywdzonej, jak i J. R. poddane zostały wszechstronnej i wyczerpującej analizie; ich ocena, a także innych dowodów, oraz dokonane ustalenia faktyczne pozostawały pod ochroną art. 7 k.p.k. Sąd
a quo
wykazał w szczególności, z jakich powodów relacje J. R. tylko częściowo zasługiwały na uwzględnienie (s. 10 uzasadnienia). Ten punkt widzenia zyskał uznania sądu odwoławczego, który wskazał na różnice i sprzeczności w zeznaniach tego świadka (s. 5 i 6 uzasadnienia). Po drugie – skarżący rozminął się z prawdą, utrzymując, że sąd pierwszej instancji nie badał doznanego przez pokrzywdzoną uszczerbku na zdrowiu. Sąd ten, biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego – w tym również opinię biegłego lekarza chirurga (k. 15) – uznał, że obrażenia te nie powstały na skutek opisywanego przez pokrzywdzoną zdarzenia. Sąd
ad quem
podzielił to stanowisko, zaznaczając, że M. P. krytycznego dnia zgłosiła się do lekarza dopiero o godz. 21.45 oraz że podała wówczas, iż doznała obrażeń na skutek upadku i uderzenia głową o kant framugi, nie wspominając, aby były one skutkiem działania osoby trzeciej (s. 6 uzasadnienia). Po trzecie – trzeba podkreślić, że sądy obu instancji ustosunkowały się do opinii (pisemnej i uzupełniającej) wydanych przez biegłego psychologa. Warto zacytować tu fragment opinii: „…analiza psychologiczna treści zeznań, sposobu zeznawania, zachowania i emocji pozwalają z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że zeznania świadka zawierają treści urojeniowe. Zeznania M. P. nie stanowią wartościowego materiału dowodowego” (k. 177).
Jako całkowicie chybiony wypadało potraktować zarzut obrazy prawa materialnego, to jest art. 11 § 2 k.k., skoro wobec oskarżonego zapadł wyrok uniewinniający. Wszelkie dociekania w tym zakresie byłyby ewidentnie bezprzedmiotowe.
Dlatego Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. Pozostawanie oskarżycielki posiłkowej w niedostatku legło u podstaw decyzji o zwolnieniu jej od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne (art. 624 § 1 k.p.k.). Wysokość wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji pełnomocnika w urzędu ustalono na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI