II KK 251/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił kasację oskarżycielki posiłkowej od wyroku uniewinniającego oskarżonego, uznając ją za oczywiście bezzasadną.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku utrzymującego w mocy wyrok uniewinniający oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. w zb. art. 157 § 2 k.k. Sąd uznał kasację za oczywiście bezzasadną, wskazując na prawidłową ocenę dowodów przez sądy niższych instancji oraz brak podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych w postępowaniu kasacyjnym. Oskarżycielka posiłkowa została zwolniona od kosztów sądowych, a pełnomocnikowi z urzędu przyznano wynagrodzenie.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej M. P. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 lutego 2012 r., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 8 czerwca 2011 r. uniewinniający K. G. od zarzutu popełnienia występku określonego w art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Mimo że zarzuty kasacji skierowane były pod adresem sądu pierwszej instancji, co naruszało art. 519 k.p.k., i stanowiły próbę podważenia ustaleń faktycznych, Sąd Najwyższy odniósł się do trzech kwestii. Po pierwsze, podkreślono, że zeznania pokrzywdzonej i świadka J. R. zostały wszechstronnie przeanalizowane, a ich ocena oraz ustalenia faktyczne pozostawały pod ochroną art. 7 k.p.k. Po drugie, odrzucono zarzut, że sąd pierwszej instancji nie badał uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonej, wskazując na dowody i zeznania pokrzywdzonej złożone lekarzowi. Po trzecie, zaznaczono, że sądy obu instancji ustosunkowały się do opinii biegłego psychologa, który stwierdził, że zeznania M. P. zawierały treści urojeniowe i nie stanowiły wartościowego materiału dowodowego. Zarzut obrazy prawa materialnego (art. 11 § 2 k.k.) uznano za chybiony wobec wyroku uniewinniającego. W konsekwencji Sąd Najwyższy oddalił kasację, zwolnił oskarżycielkę posiłkową od kosztów sądowych z uwagi na jej niedostatek oraz zasądził wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Tak, ocena dowodów i ustalenia faktyczne dokonane przez sąd pierwszej instancji były prawidłowe i pozostawały pod ochroną art. 7 k.p.k.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że zeznania pokrzywdzonej i świadka zostały wszechstronnie przeanalizowane, a sąd wykazał powody, dla których zeznania świadka J. R. tylko częściowo zasługiwały na uwzględnienie. Sąd odwoławczy podzielił tę ocenę. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił również obrażenia pokrzywdzonej, biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego, w tym opinię biegłego lekarza, i uznał, że obrażenia nie powstały na skutek opisywanego zdarzenia. Sądy obu instancji ustosunkowały się także do opinii biegłego psychologa, który stwierdził, że zeznania pokrzywdzonej zawierały treści urojeniowe.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie kasacji
Strona wygrywająca
oskarżony K. G.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K. G. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| M. P. | osoba_fizyczna | oskarżycielka posiłkowa |
| Prokurator Prokuratury Okręgowej | organ_państwowy | inna |
| adw. M. S. | osoba_fizyczna | pełnomocnik z urzędu |
Przepisy (10)
Główne
k.p.k. art. 535 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Tryb rozpoznawania kasacji na posiedzeniu.
k.k. art. 190 § § 1
Kodeks karny
Czynność sprawcza związana z groźbą karalną.
k.k. art. 157 § § 2
Kodeks karny
Czynność sprawcza związana z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia.
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
Zasada kumulacji przepisów przy zbiegu przepisów ustawy.
Pomocnicze
k.p.k. art. 2
Kodeks postępowania karnego
Zasada prawdy materialnej.
k.p.k. art. 4
Kodeks postępowania karnego
Zasada obiektywizmu.
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
Zasada swobodnej oceny dowodów.
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
Obowiązek uwzględnienia wszystkich dowodów przy wydawaniu orzeczenia.
k.p.k. art. 519
Kodeks postępowania karnego
Zakres rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy.
k.p.k. art. 624 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Zasada zwalniania od kosztów sądowych w przypadku niedostatku.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawidłowa ocena dowodów przez sądy niższych instancji. Brak podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych w postępowaniu kasacyjnym. Zeznania pokrzywdzonej zawierały treści urojeniowe. Obrażenia pokrzywdzonej nie powstały na skutek opisywanego zdarzenia. Zarzut obrazy prawa materialnego jest bezprzedmiotowy wobec wyroku uniewinniającego.
Odrzucone argumenty
Zarzuty naruszenia art. 2, 4, 7 i 410 k.p.k. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.
Godne uwagi sformułowania
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. skarżący wysunął tezę o rażącym naruszeniu art. 2, 4, 7 i 410 k.p.k., skierowane pod adresem sądu pierwszej instancji, co kolidowało z treścią art. 519 k.p.k., oraz stanowiły w gruncie rzeczy próbę przeforsowania niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych analiza psychologiczna treści zeznań, sposobu zeznawania, zachowania i emocji pozwalają z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że zeznania świadka zawierają treści urojeniowe. Zeznania M. P. nie stanowią wartościowego materiału dowodowego Jako całkowicie chybiony wypadało potraktować zarzut obrazy prawa materialnego, to jest art. 11 § 2 k.k., skoro wobec oskarżonego zapadł wyrok uniewinniający.
Skład orzekający
Rafał Malarski
ssn
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących postępowania kasacyjnego, oceny dowodów w sprawach karnych, w tym zeznań psychologicznie zaburzonych, oraz granic kwestionowania ustaleń faktycznych."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i specyfiki zarzutów podniesionych w kasacji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa pokazuje, jak Sąd Najwyższy analizuje zarzuty kasacyjne, szczególnie w kontekście oceny dowodów i granic postępowania kasacyjnego. Wskazuje na znaczenie opinii biegłych psychologów w ocenie wiarygodności zeznań.
“Sąd Najwyższy o kasacji: Kiedy można kwestionować ustalenia faktyczne?”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KK 251/12 POSTANOWIENIE Dnia 4 października 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 października 2012 r. sprawy K. G. , uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. w zb. art. 157 § 2 k.k., z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej M. P. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 lutego 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 8 czerwca 2011 r., , postanowił: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) zwolnić oskarżycielkę posiłkową od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne; 3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. S. - Kancelaria Adwokacka - kwotę 442,80 zł, w tym 23% podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIE Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z 28 lutego 2012 r., którym utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego z 8 czerwca 2011 r. uniewinniający K. G. od zarzutu popełnienia występku określonego w art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., złożył pełnomocnik z urzędu oskarżycielki posiłkowej M. P. Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł w odpowiedzi na kasację o jej oddalenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Mimo że dwa pierwsze zarzuty, w których skarżący wysunął tezę o rażącym naruszeniu art. 2, 4, 7 i 410 k.p.k., skierowane zostały pod adresem sądu pierwszej instancji, co kolidowało z treścią art. 519 k.p.k., oraz stanowiły w gruncie rzeczy próbę przeforsowania niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, Sąd Najwyższy za celowe uznał wypowiedzenie się w trzech kwestiach. Po pierwsze – zarówno zeznania pokrzywdzonej, jak i J. R. poddane zostały wszechstronnej i wyczerpującej analizie; ich ocena, a także innych dowodów, oraz dokonane ustalenia faktyczne pozostawały pod ochroną art. 7 k.p.k. Sąd a quo wykazał w szczególności, z jakich powodów relacje J. R. tylko częściowo zasługiwały na uwzględnienie (s. 10 uzasadnienia). Ten punkt widzenia zyskał uznania sądu odwoławczego, który wskazał na różnice i sprzeczności w zeznaniach tego świadka (s. 5 i 6 uzasadnienia). Po drugie – skarżący rozminął się z prawdą, utrzymując, że sąd pierwszej instancji nie badał doznanego przez pokrzywdzoną uszczerbku na zdrowiu. Sąd ten, biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego – w tym również opinię biegłego lekarza chirurga (k. 15) – uznał, że obrażenia te nie powstały na skutek opisywanego przez pokrzywdzoną zdarzenia. Sąd ad quem podzielił to stanowisko, zaznaczając, że M. P. krytycznego dnia zgłosiła się do lekarza dopiero o godz. 21.45 oraz że podała wówczas, iż doznała obrażeń na skutek upadku i uderzenia głową o kant framugi, nie wspominając, aby były one skutkiem działania osoby trzeciej (s. 6 uzasadnienia). Po trzecie – trzeba podkreślić, że sądy obu instancji ustosunkowały się do opinii (pisemnej i uzupełniającej) wydanych przez biegłego psychologa. Warto zacytować tu fragment opinii: „…analiza psychologiczna treści zeznań, sposobu zeznawania, zachowania i emocji pozwalają z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że zeznania świadka zawierają treści urojeniowe. Zeznania M. P. nie stanowią wartościowego materiału dowodowego” (k. 177). Jako całkowicie chybiony wypadało potraktować zarzut obrazy prawa materialnego, to jest art. 11 § 2 k.k., skoro wobec oskarżonego zapadł wyrok uniewinniający. Wszelkie dociekania w tym zakresie byłyby ewidentnie bezprzedmiotowe. Dlatego Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. Pozostawanie oskarżycielki posiłkowej w niedostatku legło u podstaw decyzji o zwolnieniu jej od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne (art. 624 § 1 k.p.k.). Wysokość wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji pełnomocnika w urzędu ustalono na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI