II KK 24/26

Sąd Najwyższy rozpoznał kasacje wniesione przez obrońców skazanych A.I. i T.I. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 9 września 2025 r., sygn. akt V Ka 714/25, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie z dnia 2 czerwca 2025 r., sygn. akt IX K 37/24. Sąd Rejonowy skazał A.I. za czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. na karę roku ograniczenia wolności, a T.I. za czyn z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. na karę roku i 9 miesięcy ograniczenia wolności. Obrońcy w kasacjach podnieśli zarzut rażącej obrazy przepisów prawa karnego procesowego, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, i wnieśli o uchylenie wyroków. Sąd Najwyższy stwierdził, że kasacje nie spełniają wymogów formalnych określonych w art. 523 § 2 k.p.k., który stanowi, że kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, chyba że zachodzą bezwzględne przyczyny uchylenia orzeczenia (art. 523 § 4 k.p.k.). Ponieważ skazani nie otrzymali bezwzględnej kary pozbawienia wolności, a w kasacjach nie podniesiono zarzutów o bezwzględnych przyczynach uchylenia, kasacje zostały uznane za niedopuszczalne i pozostawione bez rozpoznania na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 523 § 2 k.p.k. Sąd Najwyższy obciążył skazanych kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający