II KK 218/21

SN
Sygn. akt II KK 218/21
POSTANOWIENIE
Dnia 10 czerwca 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Włodzimierz Wróbel
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 czerwca 2021 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
sprawy
R. J.,
skazanego z art. 272 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w P.
z dnia 25 września 2020 r., sygn. akt IV Ka
(…),
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R.
z dnia 18 marca 2020 r, sygn. akt II K
(…)
,
p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2)
obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 18 marca 202 r. (sygn. akt II K
(…)
) R.J. został uznany winnym czynu z art. 12 k.k. w zw. z art. 272 k.k. z zw. z art. 4 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 11 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 25 września 2020 r. (sygn. akt IV Ka
(…)
).
Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi:
„II.
na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. wyżej wymienionemu orzeczeniu zarzucam: rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mających wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.:
a) art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasady rozstrzygania wszelkich niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego mając na względzie, że nie udało się ustalić w toku postępowania strony przedmiotowej tj. czy czyn oskarżonego polegał na działaniu, celowego wprowadzenia pracowników stacji benzynowych w błąd przy wystawianiu faktur dla oskarżonego, nie ustalono w jaki sposób i od kogo oskarżony wszedł w posiadanie paragonów, które następnie posłużyły do wystawienia faktur, bezzasadne pominięcie okoliczności, że na licznych faktura doszło do pomyłek, które wynikały z błędów popełnionych przez samych pracowników lub mogłyby wynikać z wadliwości systemu komputerowego odpowiedzialnego za wystawianie dokumentów fiskalnych;
III.
na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. wyżej wymienionemu orzeczeniu zarzucam: rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
a) art. 272 k.k. polegającym na jego błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że oskarżony podstępnie wprowadził w błąd pracowników swoim umyślnym działaniem pomimo iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia przyjęcia aby oskarżony działał podstępnie, był świadomy nieprawidłowości na wystawionych fakturach, czyli samemu pozostawał w błędzie tak jak i pracownicy odpowiedzialni za wystawienie faktur, działania oskarżonego, gdyż paragony miały być gromadzone przez samych pracowników po dokonanych transakcjach przez co oskarżony nie wchodził w ich posiadanie.”
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego ewentualnie uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w P. i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na kasację Prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Istotą skutecznej kasacji jest wykazanie i uargumentowanie zaistnienia w sprawie rażącego naruszenia prawa (procesowego lub materialnego), które dodatkowo miało istotny wpływ na treść finalnego rozstrzygnięcia (arg. ex. art. 523 § 1 k.p.k. oraz chociażby postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2016 r., III KK 291/16, www.sn.pl).
Podnoszone w kasacji zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, nie są powiązane z mankamentami postępowania odwoławczego (brak stosownego zarzutu naruszenia art. 433 k.p.k. i art. 457 k.p.k.), a pamiętać wypada, że Sąd odwoławczy nie stosował wskazanych przepisów prawa materialnego utrzymując wyrok Sądu I instancji. Ponadto zarzut naruszenia prawa materialnego nie był w ogóle przedmiotem apelacji, więc nie jest możliwe kwestionowanie jego błędnego stosowania. W zakresie wskazanych naruszeń prawa procesowego, lektura uzasadnienia kasacji nie pozwala na konstatację, iż w istocie skarżący atakuje orzeczenie odwoławcze i standard kontroli odwoławczej, ale cała argumentacja sprowadza się do kwestionowania ustaleń faktycznych w sprawie i przedstawianie swoich wątpliwości co do m.in. możliwości uzyskiwania paragonów z uwagi na nieposiadanie kasy fiskalnej ani dostępu do komputera na stacji benzynowej.
W tym miejscu warto jeszcze raz przypomnieć, że kasacja jako nadzwyczajny środek zaskarżenia nie jest tzw. trzecią instancją, nie służy zatem do inicjowania powtórnej kontroli w zakresie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ani ponownej kontroli poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, lecz ma na celu eliminację błędów wynikających z wadliwego w stopniu rażącym zastosowania przepisów prawa materialnego lub procesowego albo związanych z wystąpieniem przesłanek z art. 439 § 1 k.p.k. tj. tzw. bezwzględnych podstaw odwoławczych.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.