III KK 100/14

Sygn. akt III KK 100/14
POSTANOWIENIE
Dnia 4 lipca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 lipca 2014 r.,
‎
sprawy
R. G.
‎
oskarżonego z art. 207 § 1 kk
‎
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej
‎
od wyroku Sądu Okręgowego w O.
‎
z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II Ka (…)
‎
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.
‎
z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II K (…),
p o s t a n o w i ł
1/ oddalić kasację pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej M.G.  jako oczywiście bezzasadną;
2/ obciążyć oskarżycielkę posiłkową M. G. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w O., wyrokiem z dnia 16 października 2013 r. w sprawie II Ka (…), utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 24 maja 2013 r. wydany w sprawie II K (…), którym R. G.  został uniewinniony od dokonania czynu zakwalifikowanego w akcie oskarżenia z art. 207 § 1 k.k.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w O. , kasację na niekorzyść oskarżonego R. G.  wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej M. G. i, zarzucając „rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, polegające na uniewinnieniu R. G. , pomimo że ustalony w wyroku czyn zawiera ustawowe znamiona przestępstwa znęcania się z art. 207 § 1 k.k.”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w O., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej M.G. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., i jako taka została oddalona, natomiast M. G.  została obciążona kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.
W uzasadnieniu kasacji (s.3), pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, w istocie, formułuje drugi zarzut – naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art. 457 § 3 k.p.k., wobec niewystarczająco szczegółowego i nieprzekonującego odniesienia się przez Sąd odwoławczy do zarzutów apelacji. Także ten zarzut jest oczywiście bezzasadny, gdyż, co prawda, uzasadnienie tego ostatniego Sądu nie odznacza się obszernością, to jednak zawiera wystarczające i przekonujące odniesienie się do wszystkich zarzutów apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej. Tak syntetyczne uzasadnienie było możliwe w sytuacji, gdy nie były kwestionowane ustalenia faktyczne dotyczące zachowania obojga małżonków G., a rozważania Sądu Rejonowego w W., w uzasadnieniu wydanego w tej sprawie orzeczenia, dotyczące ustaleń faktycznych, oceny dowodów i oceny prawnej zachowania oskarżonego były pełne i trafne (s. 11-13 uzasadnienia SR). Nie było więc potrzeby ich powtarzania w uzasadnieniu orzeczenia Sądu odwoławczego, a podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji, Sąd Okręgowy w wystarczającym zakresie wykazał dlaczego było to możliwe i procesowo konieczne.
Tymczasem, pomimo sformułowania w kasacji zarzutu naruszenia prawa materialnego – art. 207 § 1 k.k., pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej w wywodach uzasadnienia kasacji, w istocie, kwestionuje ustalenia faktyczne, co w kasacji w ogóle jest niedopuszczalne, tym bardziej, że jest to zarzut wobec orzeczenia Sądu pierwszej instancji, gdyż Sąd odwoławczy nie dokonywał ustaleń we własnym zakresie (art. 519 k.p.k. i art. 523 k.p.k.). Wszystko to w sytuacji, gdy pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej w uzasadnieniu kasacji jednoznacznie deklaruje, że nie kwestionuje ustaleń faktycznych, a te, przyjęte przez Sądy obu instancji są jednoznaczne jeżeli chodzi o wzajemne wobec siebie zachowanie małżonków G., co doprowadziło Sąd Rejonowy do trafnej prawnej oceny, że oskarżony R. G.  nie dopuścił się przestępstwa znęcania się na szkodę żony M .G., którą to ocenę Sąd Okręgowy podzielił, podając w uzasadnieniu swego orzeczenia dlaczego tak właśnie postąpił. Taka ocena prawna, na tle konkretnych okoliczności tej sprawy, nie pozostaje w sprzeczności z konsekwentną od lat linią orzecznictwa Sądu Najwyższego co do przestępstwa określonego w art. 207 § 1 k.k.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.