II KK 165/25

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego K.W., który został skazany za czyn z art. 207§1 k.k. Kasacja dotyczyła wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Kraśniku. Głównym zarzutem obrony było naruszenie przez Sąd II instancji prawa materialnego, w szczególności art. 111§1 i 2 k.k., poprzez pominięcie analizy, czy czyn popełniony za granicą (w Holandii) jest również karalny według prawa holenderskiego i czy istnieją istotne różnice między ustawami. Sąd Najwyższy uznał ten zarzut za bezzasadny, wskazując, że problematyka ta nie była przedmiotem apelacji, a sąd odwoławczy działał z własnej inicjatywy, opierając się na informacji z Ministerstwa Sprawiedliwości. Sąd Najwyższy podkreślił, że obrona nie wykazała spełnienia warunku podwójnej karalności ani istotnych różnic prawnych. Kolejne zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. również uznano za niezasadne. Sąd Najwyższy zaznaczył, że w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne jest podważanie ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego. Odnosząc się do kwestii ustania wspólnego pożycia, sąd stwierdził, że rozstanie w sierpniu 2022 r. nie wykluczało popełnienia przestępstwa, a zachowania skazanego nadal nosiły znamiona znęcania. Ostatni zarzut dotyczący art. 410 k.p.k. uznano za niezasadny z uwagi na jego niestosowanie w postępowaniu odwoławczym oraz fakt, że to nie sąd odwoławczy rozstrzygał w przedmiocie wymiaru kary. W konsekwencji Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający