II KK 16/25

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego D.K. od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim. Skazany D.K. został uznany winnym czynów z art. 107 k.k.s., za co wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na rok, oraz grzywnę w wysokości 425 stawek dziennych po 80 zł za stawkę. Obrońca zarzucił w kasacji rażące naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 79 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., twierdząc, że sąd nie uwzględnił wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu mimo złego stanu zdrowia psychicznego skazanego, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą. Zarzucono również naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozważenie wszystkich zarzutów apelacji. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, podkreślając, że kasację na korzyść oskarżonego można wnieść jedynie w określonych sytuacjach, a zarzuty dotyczące bezwzględnych przyczyn odwoławczych muszą być interpretowane ściśle. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do ustanowienia obrońcy obligatoryjnego, gdyż opinia biegłych wykazała, że skazany posiada zdolność do samodzielnej obrony, a obligatoryjność obrony powstaje dopiero w wyniku sądowego uznania. Wobec powyższego, kasacja została oddalona, a skazany obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający