II KK 145/26

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej T. B. od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 15 sierpnia 2025 r., sygn. akt VI Ka 478/25, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 30 września 2024 r., sygn. akt II K 853/20, uniewinniający oskarżonych M. M. i J. S. od zarzucanych im czynów z art. 286 § 1 k.k. (oszustwo). Kasacja zarzucała sądowi odwoławczemu naruszenie art. 457 § 3 k.p.k. poprzez pominięcie wniosku o sporządzenie uzasadnienia apelacji oskarżycielki posiłkowej. Sąd Najwyższy, po analizie akt sprawy i stanowisk stron, uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że kasacja nie jest trzecią instancją, a jedynie środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń. Sąd Najwyższy przyznał, że doszło do formalnego uchybienia w uzasadnieniu sądu odwoławczego, jednak stwierdził, że nie miało ono wpływu na treść wyroku, gdyż sąd ten w istocie odniósł się do zarzutów obu apelacji – prokuratora i oskarżycielki posiłkowej – które były zbieżne w swojej treści i dotyczyły oceny dowodów oraz ustaleń faktycznych. Sąd Najwyższy wskazał, że ponowna kontrola odwoławcza skutkowałaby jedynie nieuzasadnionym przedłużeniem postępowania. W związku z tym kasacja została oddalona. Sąd Najwyższy zwolnił również oskarżycielkę posiłkową z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa, ze względu na jej sytuację materialną i okoliczności procesowe.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający