II KK 135/10

Sygn. akt II KK 135/10 
 
P O S T A N O W I E N I E 
Dnia 3 grudnia 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący) 
SSN Krzysztof Cesarz 
SSN Roman Sądej (sprawozdawca) 
Protokolant Anna Janczak 
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Bogumiły Drozdowskiej, 
 
w sprawie G. A. 
skazanego z art. 178a § 1 k.k. 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie 
w dniu 3 grudnia 2010 r., 
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego 
od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. 
z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt V Ka […] 
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Z. 
z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt VI K […], 
 
 
I. oddala kasację, jako oczywiście bezzasadną; 
II. zwalnia skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. 
 
 

 
2
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 1 października 2009 r. G. A. został 
uznany za winnego popełnienia występku określonego w art. 178a § 1 k.k., za który 
wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym 
zawieszeniem wykonania na okres 3 lat, a nadto orzeczono środki karne. 
 
Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę, 
wyrokiem z dnia 26 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w Ł. utrzymał w mocy wyrok 
Sądu pierwszej instancji. 
 
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca skazanego. Podniósł 
w niej zarzut wystąpienia w sprawie bezwzględnej podstawy odwoławczej, 
przewidzianej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k., 
polegającej na błędnym uznaniu, że w sprawie nie istnieją okoliczności 
wyłączające ściganie, w postaci braku zgody oskarżonego na przekazanie stronie 
polskiej na podstawie wydanego względem G. A. europejskiego nakazu 
aresztowania, wystawionego przez Sąd Okręgowy w Ł. na wniosek Sądu 
Rejonowego w Z. w tej sprawie. Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku 
i umorzenie postępowania. 
 
W uzasadnieniu kasacji obrońca podkreślił, że G. A. został przekazany na 
teren Polski na podstawie europejskiego nakazu aresztowania (ENA) wydanego w 
innych sprawach i nie obejmującego ścigania za czyn rozpoznawany w sprawie 
przedmiotowej. W tej sprawie natomiast skazany nie wyraził zgody na wyłączenie 
przewidzianej w art. 607e § 1 k.p.k. zasady specjalności, a zatem istniała 
przeszkoda prawna w ściganiu go za występek z art. 178a § 1 k.k. Obrońca powołał 
się na orzeczenie Sądu Najwyższego wydane w innej sprawie dotyczącej G. A. – 

 
3
wyrok z dnia 9 lutego 2010 r., II KK 177/09 – którym uwzględniono kasację, w 
stanie prawnym analogicznym do przedmiotowego.  
 
W pisemnej odpowiedzi na kasację oskarżyciel publiczny złożył wniosek o 
jej oddalenie, a stanowisko to poparł prokurator Prokuratury Generalnej na 
rozprawie kasacyjnej, który wniósł o uznanie kasacji za bezzasadną w stopniu 
oczywistym. 
 
Sąd Najwyższy rozważył co następuje.  
 
Kasację obrońcy G. A. w chwili rozpoznawania jej przez Sąd Najwyższy 
istotnie ocenić należało jako oczywiście bezzasadną. Wprawdzie przepis art. 535 § 
3 k.p.k. w takich przypadkach przewiduje, że nie jest wymagane sporządzenie 
pisemnego uzasadnienia, to jednak specyfika tej sprawy przemawiała za 
odstępstwem od tej zasady.  
 
Specyfika wynikająca z tego, że faktycznie w sprawie dotyczącej G. A., 
zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2010 r., II KK 177/09, 
wystąpił analogiczny stan prawny i kasacja obrońcy została uwzględniona. Tym 
niemniej, po wydaniu tego wyroku została wydana uchwała w składzie 7 sędziów 
Sądu Najwyższego w dniu 24 listopada 2010 r., I KZP 19/10, dokonująca 
odmiennej niż w powyższym wyroku wykładni zakresu zastosowania zasady 
specjalności, a w szczególności przewidzianych w art. 607e § 3 k.p.k. wyjątków 
wyłączających jej działanie. O ile w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r. przyjęto, że do 
wyłączenia zasady specjalności konieczne jest jednoczesne spełnienie przesłanek 
przewidzianych w art. 607e § 3 pkt 4 i 5 k.p.k., to w uchwale przesądzono, że 
„przepisy art. 607e § 3 pkt 4 i 5 k.p.k. statuują samodzielne przesłanki wyłączenia 
przewidzianej w art. 607e § 1 k.p.k. zasady specjalności”. 
W 
uchwale 
tej, 
rozstrzygającej 
rozbieżności 
w 
dotychczasowym 
orzecznictwie 
Sądu 
Najwyższego, 
przedstawiono 
szeroką 
argumentację 
uzasadniającą podjęte rozstrzygnięcie, której nie ma potrzeby powtarzać w tym 

 
4
miejscu (uchwała z uzasadnieniem opublikowana dotychczas na stronach 
www.sn.pl.). Trzeba stwierdzić jedynie, że Sąd Najwyższy orzekający w tej 
sprawie w pełni podzielił zasadność tej argumentacji.  
W konsekwencji, w realiach tej sprawy należy przyjąć, że skoro w sprawie 
przedmiotowej postępowanie karne nie wiązało się ze stosowaniem wobec G. A. 
środków polegających na pozbawieniu go wolności (nie był w tej sprawie 
tymczasowo aresztowany ani po przekazaniu na podstawie ENA nie stosowano 
żadnych innych takich środków), to przewidziany w art. 607e § 3 pkt 4 k.p.k. 
wyjątek wyłączający zasadę specjalności, dawał pełne podstawy prawne do 
dokonania takiego rozstrzygnięcia sprawy, jakie wynika z treści zaskarżonego 
kasacją wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Z. 
Dopiero w sytuacji, gdyby miało dojść do zarządzenia wykonania kary orzeczonej 
za czyn z art. 178a § 1 k.k., Sąd pierwszej instancji, wykonujący tę karę, będzie 
zmuszony do wystąpienia w trybie art. 607e § 3 pkt 8 k.p.k. do sądu państwa 
wykonania nakazu o wyrażenie stosownej zgody.  
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej 
postanowienia. 
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. skazany został zwolniony od kosztów 
sądowych postępowania kasacyjnego.