II KK 134/13

Sygn. akt II KK 134/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Stanisław Zabłocki (przewodniczący) SSN Piotr Hofmański (sprawozdawca) SSN Andrzej Stępka Protokolant Anna Janczak w sprawie A. K. skazanego z art. 124 § 1 kw po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk bez udziału stron w dniu 14 czerwca 2013 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 10 sierpnia 2012 r., sygn.[…], w części dotyczącej orzeczenia o karze uchyla wyrok w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego z dnia 10 stycznia 2013 r., A. K. uznano winnym czynu z art. 124 § 1 k.w. i za to wymierzono mu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej 2 pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Wobec niezaskarżenia wyrok uprawomocnił się w dniu 28 sierpnia 20012 r. Wyrok ten został zaskarżony kasacją przez Prokuratora Generalnego, który zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 20 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu skazanemu kary 4 miesięcy ograniczenia wolności, podczas gdy w myśl tego przepisu kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja skonstruowana została wadliwie, albowiem zadeklarowany w niej zakres zaskarżenia nie jest relewantny w odniesieniu do treści podniesionego w niej zarzutu. O ile bowiem Prokurator Generalny zadeklarował zaskarżenie wyroku Sądu Rejonowego „w całości”, to jednak podniósł zarzut odnoszący się wyłącznie do rozstrzygnięcia w przedmiocie wymierzonej obwinionemu kary ograniczenia wolności. Sąd Najwyższy uznał w tej sytuacji, mając na względzie także treść uzasadnienia kasacji, iż intencją skarżącego było jedynie zakwestionowanie zawartego w wyroku rozstrzygnięcia o karze. Tak dekodując zakres zaskarżenia wyroku Sądu Rejonowego w W., Sąd Najwyższy uznał ją za zasadną w całości w stopniu oczywistym i w związku z tym podlegającą uwzględnieniu w trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k. W istocie, zaskarżonym wyrokiem nakazowym orzeczono karę ograniczenia wolności w wymiarze 4 miesięcy. Tymczasem przepis art. 20 § 1 k.w. nie pozostawia wątpliwości, że karę ograniczenia wolności za wykroczenie można wymierzyć wyłącznie na okres 1 miesiąca. Uchybienie to z pewnością ma charakter rażący i bezpośrednio przekłada się na wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał za zasadne uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponownie orzekając karę wobec A. K., prawomocnie uznanego winnym popełnienia wykroczenia wyrokiem nakazowym z dnia 10 sierpnia 2012 r., Sąd Rejonowy w W. wymierzy mu stosowną karę, mając na uwadze ustawowe ramy określone w art. 20 § 1 k.w. oraz w art. 24 § 1 k.w., pamiętając jednocześnie, że 3 wyrok z dnia 10 sierpnia 2012 r. zaskarżony został kasacją na korzyść ukaranego A. K. Sąd Najwyższy nie dostrzega przeszkód stojących na przeszkodzie ponownemu rozpoznaniu sprawy w postępowaniu nakazowym.