II KK 119/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił kasację skazanego jako oczywiście bezzasadną, uznając, że zarzuty naruszenia prawa procesowego były w istocie próbą ponownego kwestionowania ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację obrońcy skazanego od wyroku utrzymującego w mocy wyrok sądu pierwszej instancji. Kasacja została uznana za oczywiście bezzasadną, ponieważ jej zarzuty, pozornie dotyczące naruszenia prawa procesowego, w rzeczywistości kwestionowały ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Sąd Najwyższy podkreślił, że postępowanie kasacyjne nie jest trzecią instancją odwoławczą.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej, rozpoznając kasację wniesioną przez obrońcę skazanego J. S., postanowił oddalić ją jako oczywiście bezzasadną. Skazany został oskarżony z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 159 k.k. oraz 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 64 § 2 kk. Sąd Najwyższy stwierdził, że kasacja, mimo pozornego podnoszenia zarzutów naruszenia prawa procesowego, w istocie skierowana była przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd Rejonowy w Ł. i utrzymanym w mocy przez Sąd Okręgowy w Ł. Zgodnie z art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k., kasacja nie może być podstawą do kwestionowania ustaleń faktycznych. Sąd Najwyższy uznał, że Sąd Okręgowy, mimo lakoniczności, rozważył zarzuty apelacji i wystarczająco umotywował swoje stanowisko, a kasacja jedynie powielała zarzuty apelacyjne. Podkreślono, że postępowanie kasacyjne nie jest powtórzeniem postępowania apelacyjnego. Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że jeśli ocena materiału dowodowego przez sąd pierwszej instancji jest wszechstronna i logiczna, sąd odwoławczy jest zwolniony z drobiazgowego odnoszenia się do zarzutów apelacji, a wystarczające jest wskazanie głównych powodów niepodzielenia zarzutów i odesłanie do uzasadnienia sądu pierwszej instancji. W tej sprawie Sąd Okręgowy prawidłowo oparł ustalenia na zeznaniach świadków, a zarzuty obrony dotyczące niespójności zeznań były niezasadne, gdyż ignorowały całość relacji świadków i inne dowody. W związku z tym kasacja została oddalona, a skazany, ze względu na sytuację materialną, został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, kasacja może być wniesiona jedynie od wyroków sądów odwoławczych i nie dopuszcza skarżenia ustaleń faktycznych. Zarzuty skierowane przeciwko ustaleniom faktycznym są niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym.
Uzasadnienie
Kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, który nie służy ponownemu badaniu materiału dowodowego i ustaleń faktycznych. Jej celem jest kontrola prawidłowości stosowania prawa przez sąd odwoławczy. Zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych są w istocie powieleniem zarzutów apelacyjnych i naruszają granice zaskarżenia wyznaczone przez przepisy k.p.k.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie kasacji
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. S. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (10)
Główne
k.p.k. art. 519
Kodeks postępowania karnego
Dopuszcza wnoszenie kasacji jedynie od wyroków sądów odwoławczych.
k.p.k. art. 523 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Nie dopuszcza skarżenia w postępowaniu kasacyjnym ustaleń faktycznych.
Pomocnicze
k.p.k. art. 433 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Określa obowiązki sądu odwoławczego przy rozpoznawaniu apelacji, w tym konieczność ustosunkowania się do zarzutów.
k.p.k. art. 457 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Określa wymogi uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego.
k.k. art. 158 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 159
Kodeks karny
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 12
Kodeks karny
k.k. art. 64 § § 2
Kodeks karny
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
Dotyczy zasad oceny dowodów.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest oczywiście bezzasadna. Zarzuty kasacyjne skierowane są przeciwko ustaleniom faktycznym, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Postępowanie kasacyjne nie jest powtórzeniem postępowania apelacyjnego. Sąd odwoławczy prawidłowo ustosunkował się do zarzutów apelacji, nawet jeśli uczynił to lakonicznie, odsyłając do uzasadnienia sądu pierwszej instancji. Ocena materiału dowodowego przez sąd pierwszej instancji była wszechstronna i logiczna.
Odrzucone argumenty
Zarzut naruszenia prawa procesowego przez Sąd Odwoławczy. Niespójność zeznań świadków W. i Z. S. Brak bezpośredniego świadectwa pobicia przez J. B. i W. S.
Godne uwagi sformułowania
Kasacja została zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k. nie jest swego rodzaju trzecią instancją odwoławczą stopień szczegółowości rozważań Sądu Odwoławczego uzależniony jest od jakości oceny dokonanej przez Sąd I instancji.
Skład orzekający
Jerzy Grubba
SSN
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Granice zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym, obowiązki sądu odwoławczego przy kontroli ustaleń faktycznych."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki postępowania kasacyjnego w sprawach karnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia fundamentalne zasady postępowania kasacyjnego, w tym niedopuszczalność kwestionowania ustaleń faktycznych, co jest kluczowe dla praktyków prawa karnego.
“Kasacja nie jest trzecią instancją: Sąd Najwyższy przypomina o granicach zaskarżenia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KK 119/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 czerwca 2014 r., sprawy J. S. skazanego z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 159 k.k. oraz 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 64 § 2 kk z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt V Ka […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt VI K […] , p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzut związany z naruszeniem prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowany jest on przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd I-instancji. Kasacja została zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych. W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna właśnie zmierza do kolejnego zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych. Nie zawiera ona żadnych tego rodzaju zarzutów procesowych, które mogłyby wskazywać, iż Sąd Odwoławczy przy rozpoznaniu apelacji naruszył treść art. 433 § 2 k.p.k., bądź art. 457 § 3 k.p.k., a zarzuty kasacyjne w istocie stanowią powielenie zarzutów apelacyjnych. Tymczasem postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest swego rodzaju trzecią instancją odwoławczą. Niezasadny jest podniesiony w kasacji zarzut naruszenia przez Sąd Odwoławczy art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. Sąd II instancji, co prawda dość lakonicznie, ale rozważył wszystkie zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego i wystarczająco umotywował swój stosunek do nich (strona 13 – 14 uzasadnienia). Tymczasem kasacja powiela prawie wszystkie zarzuty apelacji, a także część przywołanej na ich poparcie argumentacji. Jednocześnie skarżący nie wskazuje w sposób konkretny na czym polegają wady uzasadnienia Sądu Odwoławczego poprzestając na powtórzeniu zaprezentowania własnego stanowiska w sprawie. Należy również przypomnieć, iż stopień szczegółowości rozważań Sądu Odwoławczego uzależniony jest od jakości oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Jeżeli ta ocena jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami doświadczenia życiowego, a więc odpowiada w pełni wymogom nałożonym przez reguły z art. 7 k.p.k., to wówczas sąd rozpoznający apelację zwolniony jest od drobiazgowego odnoszenia się do jej zarzutów, kwestionujących w rzeczywistości taką ocenę. W takim wypadku wystarczające jest wskazanie głównych powodów nie podzielenia zarzutów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji. I tak, w niniejszej sprawie, Sąd Odwoławczy wskazał zeznania świadków, na których w jego ocenie Sąd Rejonowy słusznie oparł ustalenia faktyczne. Obrona powołuje się w kasacji na, jej zdaniem, niespójność zeznań świadków – np. W. i Z. S.. Jednocześnie jednak, czyni to odwołując się tylko do fragmentu tych zeznań – relacji z tego, co bezpośrednio widzieli na balkonie, ignorując już wskazane przez nich powody, dla których na ten balkon wyszli. Podobnie obrona wskazuje na to, że J. B., czy W. S. nie były bezpośrednimi świadkami pobicia pokrzywdzonego, a pomija to, że w niniejszej sprawie Sąd oparł się nie tyle na ich bezpośrednich relacjach z pobić, co na tym, że obie sąsiadki obserwowały pogarszający się stan pokrzywdzonego i pojawiające się nowe obrażenia. W tej sytuacji, nie sposób uznać zarzutu podniesionego w kasacji za zasadny. Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. [aw]