II KK 118/26

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek obrońcy skazanych K.D. i L.D. o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w Lublinie, utrzymanego w mocy przez Sąd Okręgowy w Lublinie. Obrońca argumentował, że niewstrzymanie wykonania orzeczenia o naprawieniu szkody, w sytuacji gdy Sąd Odwoławczy potwierdził zasadność zarzutów apelacji w tym zakresie, może doprowadzić do podwójnej egzekucji i niemożności odzyskania środków przez skazanych. Podkreślił również zasadność zarzutów kasacyjnych, wskazując na możliwość odbycia kary, która potencjalnie nie powinna być wykonana, oraz wypłaty odszkodowań z obligacji, których emisja nie powinna być traktowana jako oszustwo. Sąd Najwyższy, powołując się na swoje orzecznictwo, wskazał, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia jest możliwe jedynie w przypadku wykazania szczególnych okoliczności powodujących wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne skutki. Stwierdził, że problematyka właściwości sądu, podniesiona jako zarzut kasacyjny, była już przedmiotem postępowania odwoławczego i nie została uwzględniona. Podkreślił, że ocena zasadności zarzutów kasacyjnych nie może być przedmiotem postępowania wpadkowego, a właściwym forum jest rozprawa kasacyjna. Z uwagi na wyznaczony termin rozprawy kasacyjnej, Sąd uznał wstrzymanie wykonania za niecelowe. Pozostałe zarzuty kasacyjne uznano za względne przesłanki odwoławcze, a twierdzenie o wysokim prawdopodobieństwie ich uwzględnienia za przedwczesne. Sąd zaznaczył, że wykonanie rozstrzygnięć finansowych nie wiąże się ze skutkami trwałymi i nieodwracalnymi, a sam fakt złożenia kasacji nie obliguje do wstrzymania wykonania prawomocnego wyroku.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający