II KK 1/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku skazującego, uznając, że pogorszenie stanu psychicznego skazanego nie stanowi wystarczającej podstawy do zastosowania tej nadzwyczajnej instytucji.
Obrońca skazanego D.C. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku skazującego, argumentując, że jego wykonanie może pogłębić zaburzenia psychiczne skazanego. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 532 § 1 k.p.k., podkreślił, że instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia ma zastosowanie w sytuacjach wyjątkowych, gdy jego wykonanie spowodowałoby nieodwracalne i nadzwyczaj dolegliwe skutki. Sąd uznał, że pogorszenie stanu psychicznego skazanego, będące naturalną konsekwencją orzeczenia kary pozbawienia wolności, nie spełnia tych kryteriów.
Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek obrońcy skazanego D.C. o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku skazującego go za popełnienie przestępstw z art. 200 § 1 i art. 244 k.k. Wyrok ten, pierwotnie wydany przez Sąd Rejonowy w W., został zmieniony przez Sąd Okręgowy w W., który podwyższył kary i orzekł nową karę łączną. Obrońca wniósł kasację, a w jej ramach prosił o wstrzymanie wykonania wyroku, wskazując na wagę zarzutów kasacyjnych oraz na załamanie nerwowe skazanego, które mogłoby się pogłębić w wyniku osadzenia w zakładzie karnym. Sąd Najwyższy, odwołując się do art. 532 § 1 k.p.k., przypomniał, że wstrzymanie wykonania orzeczenia jest środkiem wyjątkowym, stosowanym jedynie w szczególnych okolicznościach, gdy wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego nadzwyczajnie dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne następstwa. Sąd podkreślił, że kara z natury rzeczy jest uciążliwa, a samo wykonanie orzeczonej kary nie może być uznane za wyjątkowo dolegliwe, jeśli nie występują dodatkowe okoliczności nadzwyczajne. Pogorszenie stanu psychicznego skazanego uznano za typową i naturalną konsekwencję orzeczenia kary pozbawienia wolności, a nie za okoliczność uzasadniającą zastosowanie nadzwyczajnej instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia. W związku z brakiem wystarczających podstaw, wniosek został oddalony.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, pogorszenie stanu psychicznego skazanego nie stanowi wystarczającej podstawy do wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia, jeśli nie występują dodatkowe okoliczności nadzwyczajne.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia jest środkiem wyjątkowym, stosowanym tylko w sytuacjach nadzwyczajnych, gdy wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego nieodwracalne i nadmiernie dolegliwe skutki. Pogorszenie stanu psychicznego skazanego jest naturalną konsekwencją orzeczenia kary pozbawienia wolności i nie jest uznawane za okoliczność nadzwyczajną.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalić wniosek
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. C. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (4)
Główne
k.p.k. art. 532 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia ma zastosowanie do sytuacji wyjątkowych, wprowadzając wyjątek od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń. Zastosowanie tej instytucji winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, tj. wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne, następstwa.
Pomocnicze
k.k.w. art. 9
Kodeks karny wykonawczy
Reguluje zasadę niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń.
k.k. art. 200 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 244
Kodeks karny
Argumenty
Odrzucone argumenty
Pogorszenie stanu psychicznego skazanego po wyroku sądu II instancji, które mogłoby się pogłębić w wyniku osadzenia w zakładzie karnym.
Godne uwagi sformułowania
prawomocne wyroki korzystają z domniemania ich prawidłowości (res iudicata pro veritate accipitur) kara jest w założeniu negatywną konsekwencją naruszenia prawa, a zatem i jej wykonanie ze swej istoty winno być dla skazanego uciążliwe pogorszenie się stanu psychicznego skazanego. Przeciwnie, należy ono do typowych i zupełnie naturalnych konsekwencji orzeczenia dolegliwej w swej istocie kary
Skład orzekający
Michał Laskowski
przewodniczący-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy wstrzymania wykonania kary ze względu na stan psychiczny skazanego, gdy nie występują okoliczności nadzwyczajne."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o wstrzymanie wykonania kary w postępowaniu kasacyjnym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia istotne zasady dotyczące wstrzymania wykonania kary, co jest ważne dla praktyków prawa karnego. Pokazuje, że nawet poważne problemy zdrowotne nie zawsze są wystarczającą podstawą do nadzwyczajnych środków.
“Czy problemy psychiczne zawsze usprawiedliwiają wstrzymanie kary? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KK 1/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie D. C. , skazanego z art. 200 § 1 i art. 244 k.k. po rozpoznaniu wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2015 roku wydanym w sprawie o sygnaturze III K […] Sąd Rejonowy w W. przypisał D. C. popełnienie występków art. 200 § 1 i art. 244 k.k. Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 17 czerwca 2015 r., IX Ka […], wyrok w tej części zmieniono, podwyższając orzeczone kary jednostkowe i wymiar środka karnego, oraz orzeczono nową karę łączną. Od powyższego wyroku kasację wywiódł obrońca skazanego, a w niej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wobec wagi podniesionych zarzutów kasacji, oraz ze względu na załamanie nerwowe, które przeżywa skazany po wyroku Sadu II instancji, umieszczenie go w zakładzie karnym mogłoby spowodować przerwanie terapii i pogłębienie występujących u niego zaburzeń psychicznych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Choć norma ta nie wskazuje przesłanek, od spełnienia których zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia, to niewątpliwie winna ona mieć zastosowania do sytuacji wyjątkowych, wprowadza bowiem wyjątek od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, wynikającej z art. 9 k.k.w., zaś prawomocne wyroki korzystają z domniemania ich prawidłowości ( res iudicata pro veritate accipitur ). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest przekonanie, że zastosowanie tej instytucji winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, tj. wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (zob. post. SN z dnia 18 listopada 2003 r., IV K.K. 347/03, OSNwSK 2003, poz. 2465; post. SN z dnia 22 lutego 2007 r., WO 4/07, OSNwSK 2007, poz. 493). Przypomnieć należy, że kara jest w założeniu negatywną konsekwencją naruszenia prawa, a zatem i jej wykonanie ze swej istoty winno być dla skazanego uciążliwe. Samo więc wykonanie orzeczonej kary nie może być uznane za następstwo wyjątkowo dolegliwe, jeśli nie występują dodatkowe okoliczności, czyniące wykonanie kary uciążliwą w stopniu nadzwyczajnym. Taką szczególną okolicznością nie jest pogorszenie się stanu psychicznego skazanego. Przeciwnie, należy ono do typowych i zupełnie naturalnych konsekwencji orzeczenia dolegliwej w swej istocie kary, jaką jest niewątpliwie kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się zatem wyjątkowych okoliczności, mogących wywołać nadzwyczaj negatywne skutki względem skazanego, wobec czego doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania szczególnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. l.n
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI