II KA 941/23

Sygn. akt II Ka 941/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 marca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2024 r. sprawy B. U. obwinionej z art. 66 §1 ust 1 kw na skutek apelacji, wniesionej przez obwinioną od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 9 października 2023 r. sygn. akt II W 339/23 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od obwinionej B. U. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania odwoławczego oraz kwotę 30 złotych tytułem opłaty. Sygn. akt II Ka 941/23 UZASADNIENIE B. U. została obwiniona o to, że w dniu 20 marca 2023 roku o godzinie 11:30 w W. , gminy Ż. , powiatu (...) , województwa (...) , chcąc wywołać niepotrzebną interwencję Policji zgłosiła, że M. S. miała się wobec niej awanturować, co okazało się nieprawdą, tj. o czyn z art. 66 § 1 pkt 1 k.w. Sąd Rejonowy w Garwolinie, wyrokiem z dnia 9 października 2023 roku, sygn. akt II W 339/23: 1. obwinioną B. U. uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za ten czyn na podstawie art. 66 § 1 pkt 1 k.w. wymierzył obwinionej karę grzywny w kwocie 200,00 (dwustu) złotych; 2. zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty. Od powyższego wyroku, obwiniona B. U. w ustawowym terminie wniosła apelację zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: - przyjęcie błędnego ustalenia faktycznego wynikającego ze stwierdzenia Sądu Rejonowego w Garwolinie, że w dniu 20 marca 2023 roku skarżąca wywołała niepotrzebną interwencję policji poprzez zgłoszenie, że M. S. ubliżała jej, krzyczała i fotografowała skarżącą. Podnosząc powyższy zarzut, skarżąca wniosła o: - zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie skarżącej od popełnienia zarzucanego jej czynu, - ewentualnie o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie akt sprawy Sądowi Rejonowemu w Garwolinie do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obwinionej jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Poddając zaskarżony wyrok kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy nie stwierdził, aby został on wydany w następstwie obrazy przepisów. Nie można zgodzić się z zarzutem sformułowanym przez obwinioną w apelacji, według którego, Sąd I instancji w sposób błędny ustalił stan faktyczny. Obwiniona w apelacji wskazuje na inny przebieg zdarzenia, zdecydowanie odbiegający od tego, który ustalił sąd I instancji. Ppodnosi, że M. S. ubliżała jej słowami wulgarnymi i obelżywymi krzycząc podniesionym głosem, dlatego wezwała policje na interwencję. Z akt sprawy wynika, że to samo stanowisko obwiniona przedstawiała już przed sądem I instancji, który słusznie i zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 k.p.k uznał, że wyjaśnienia obwinionej nie korespondują z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności zeznaniami M. M. , M. S. , M. Z. i P. W. (1) . Sąd I instancji w pełni dał wiarę zeznaniom M. M. (k. 8), który oświadczył iż M. S. tego dnia wyszła mu na spotkanie i spokojnie poinformowała, że pole, na którym wykonywał pracę nie należy do obwinionej i dokonał zniszczenia zboża zasianego na tym terenie. Zgodnie z relacją świadka M. M. , w zachowaniu M. S. nic nie wskazywało na wzburzenie i agresję. Powyższą ocenę akceptuje Sąd Okręgowy w Siedlcach. Kluczowe znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego miały zeznania funkcjonariuszy Policji – M. Z. i P. W. (2) (k. 1, k. 6), które Sąd I instancji uznał za w pełni wiarygodne i słusznie. W toku postępowania, funkcjonariusze potwierdzili, iż na miejscu zdarzenia w dniu 20 marca 2023 roku, B. U. oświadczyła im, że pomiędzy nią, a M. S. nie było tego dnia żadnej kłótni, ani awantury, ponieważ jak sama przyznała, M. S. nie odzywała się do niej, a jedynie wykonywała zdjęcia zniszczonej uprawy. Zgodnie z zeznaniami policjantów (k. 6), B. U. przyznała, że zadzwoniła na policję, jak tylko zobaczyła M. S. zbliżającą się na jej posesje. Podobną wersję zdarzenia przedstawiła M. S. . Pierwsze stanowisko obwinionej wyrażone wobec policjantów na miejscu zdarzenia było podstawą do wystąpienia przez Komendę Powiatową Policji w G. z wnioskiem o ukaranie. Na późniejszym etapie postępowania, obwiniona zmieniała swoją wersję twierdząc, że M. S. awanturowała się i krzyczała na obwinioną przez około 30 minut. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił, że zmiana stanowiska obwinionej miała na celu realizację przyjętej przez nią linii obrony, dlatego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest bezzasadny. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 października 2023 r., VIII AKa 205/23, LEX nr 3664224, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Mając na uwadze powyższą tezę, w ocenie Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie, wnioski wyprowadzone przez Sąd I instancji są w pełni logiczne i zasługują na aprobatę. Ponadto, należy wskazać, że zgodnie z orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 13 stycznia 2023 r, II AKa 156/22, LEX nr 3605938, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zostać podniesiony skutecznie tylko wtedy, gdy w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie niemające jakiegokolwiek oparcia w przeprowadzonych dowodach albo gdyby takiego ustalenia nie poczyniono pomimo, że z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynika. Zdaniem Sądu Okręgowego, ustalenia faktyczne Sądu I instancji są trafne, prawidłowe i logiczne oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym w postaci zeznań świadków, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Nie ma wątpliwości co do tego, iż obwiniona B. U. w pełni świadomie, zdając sobie sprawę z przebiegu wydarzeń w dniu 20 marca 2023 r. i rzeczywistego zachowania M. S. , zainicjowała interwencję policji, fałszywie zgłaszając, że M. S. tego dnia wszczęła wobec niej awanturę, wobec czego swoim zachowaniem wyczerpała znamiona zarzucanego jej czynu z art. 66 § 1 pkt 1 k.w. Ponadto, Sąd Rejonowy orzekając o karze, w sposób nie budzący zastrzeżeń zastosował dyrektywy jej wymiaru wynikające z m.in. z art. 33 k.w. Mając na uwadze powyższe, podzielając argumenty Sądu Rejonowego zawarte w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym oraz nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutu podniesionego w apelacji, jak również nie stwierdzając zaistnienia którejkolwiek z bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych art. 104 § 1 k.p.w. , podlegających rozważeniu niezależnie od granic zaskarżenia, Sąd Okręgowy w Siedlcach zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze przed Sądem II instancji, orzeczono na podstawie art. 119 k.p.w. , w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Na kwotę 80 (osiemdziesięciu) złotych składa się 30 (trzydzieści) złotych opłaty oraz 50 (pięćdziesiąt) złotych zryczałtowanych wydatków za postępowanie drugoinstancyjne, których wysokość wynika z § 3 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. poz. 2467). Z tych też względów, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. , Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.