II KA 893/25

Sygn. akt II Ka 893/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwia Olimpia Uszyńska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Artura Trębickiego po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy W. G. oskarżonego z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 29 września 2025 r. sygn. akt II K 223/25 I. 
        zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. 
        zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2700 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 893/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 29 września 2025 r. w sprawie II K 223/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to: I. art. 108 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 1 k.p.k. i art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. i § 2 k.p.k. , poprzez sporządzenie tzw. ustnych motywów rozstrzygnięcia wyroku na piśmie przed rozprawą z dnia 29 września 2025 roku, a zatem z pominięciem dowodów przeprowadzonych na tej rozprawie, głosów stron, w tym stanowiska oskarżonego, bowiem po udzieleniu formalnie głosu stronom, w następstwie zamknięcia przewodu sądowego, Sąd zarządził kilkuminutową przerwę, zaś po jej upływie ogłoszono wyrok i odczytano ustne motywy rozstrzygnięcia znajdujące na minimum dwustronicowym piśmie - niemożliwym do sporządzenia w tak krótkim czasie - zaś powyższe wskazuje niezbicie, że wyrok i jego wyrażone na piśmie ustne motywy sporządzono jeszcze przed ostatnią rozprawą z dnia 29 września 2025 r., co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa procesowego i gwarancji procesowych; II. art. 7 k.p.k. , wyrażający się w dokonaniu wadliwej i dowolnej oceny materiału dowodowego, z istotnym przekroczeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego, które to uchybienia miały charakter znaczący bowiem doprowadziły do nieprawidłowości w odniesieniu do ustaleń faktycznych o istotnym znaczeniu i w konsekwencji przypisaniu oskarżanemu winy w zakresie zarzucanego mu czynu z art. 286 § 1 k.k. poprzez: 1. nieuprawnione przyjęcie przez Sąd, że początek czynu tj. zamiar wyrządzenia pokrzywdzonemu szkody nastąpił już w chwili dokonania trzech pierwszych zamówień uregulowanych przez firmę zarządzaną przez oskarżonego na rok wcześniej, przy czym Sąd nie wskazał, podczas której z trzech transakcji oskarżony miał podjąć zamiar bezpośredni wprowadzenia pokrzywdzonego w błąd, bądź wyzyskania pozostawania przezeń w błędzie, by doprowadzić go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, przy czym okoliczność ta ma znaczenie kluczowe dla ustalenia istnienia bądź nieistnienia dolus directus coloratus, ze szczególnym uwzględnieniem łączności pomiędzy prawidłowo zrealizowanymi trzema transakcjami handlowymi i zamiarem wyrządzenia pokrzywdzonemu szkody majątkowej w dniu 18.10.2022 r.; 2 utratę przez Sąd z pola widzenia, że: a) spółka reprezentowana przez oskarżonego w okresie objętym zarzutem nie miała problemu z płynnością finansową, b) oskarżony jako zarządzający spółką transportową posiadającą kilkadziesiąt ciągników siodłowych wraz z naczepami dokonywał transakcji kupna opon wielokrotnie, przy czym wolumen zakupu opon do ciągników siodłowych wynosił kilkaset tysięcy w skali roku, a transakcje niemal w całości odbywały się przelewem, zaś pokrzywdzony za pierwsze trzy transakcje otrzymał zapłatę gotówką, ponieważ przepisy prawa dopuszczały taką formę płatności, c) pokrzywdzony był kontrahentem spółki zarządzanej przez oskarżonego o marginalnym znaczeniu biznesowym w świetle kosztów wykładanych przez spółkę na zaopatrzenie w opony, d) firma w okresie objętym zarzutem generowała miesięcznie między 700 a 900 faktur kosztowych i sprzedażowych łącznie, zatem należy przyjąć, że istnieje możliwość przeoczenia pojedynczego rachunku, w szczególności mając na uwadze, że przy obrotach w rozumieniu miesięcznych przychodów oraz kosztów rejestrowane są wartości milionowe, to rachunek na 26 125 złotych nie pozostawał w centrum uwagi zarządu firmy tylko stanowił jedną z setek miesięcznych pozycji kosztowych, - oraz w końcowym efekcie wnioskowania pominięcie, że oskarżony w dacie zakupu opon u pokrzywdzonego zarządzał spółką posiadającą nieskrępowaną zdolność do wywiązania się ze zobowiązania, zaś po stronie oskarżonego nie wykazano by w ten sposób miał na celu uzyskanie korzyści dla siebie samego bądź innej osoby, rozumianej jako spółka; 3. zaniechanie nadania właściwego znaczenia depozycjom procesowym świadka S. W. w związku z uznaniem, że zeznanie świadka nie wnosi nic istotnego do sprawy, podczas gdy świadek w sposób wyraźny zeznała, że to biuro rachunkowe wykryło nieprawidłowość w postaci faktury VAT skierowanej do zaksięgowania, a jak się okazało - niezapłaconej, przy czym świadek zeznała wyraźnie, że w okresach miesięcznych księgowano w spółce setki faktur i czasem zdarzało się, że jakaś incydentalna faktura poprzez przeoczenie w rozumieniu błędu ludzkiego nie została zapłacona. Zatem zeznanie świadka powinno na tle realiów gospodarczych zostać wzięte pod uwagę z perspektywy ustalenia postaci zamiaru działania oskarżonego, o ile zamiar taki w ogóle zaistniał; 4. błędną ocenę wyjaśnień oskarżonego w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym, ze szczególnym uwzględnieniem materiału osobowego tj. S. W. , I. D. i E. C. oraz zeznań pokrzywdzonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym jak też materiału pozaosobowego w postaci akt postępowania egzekucyjnego, bowiem dowody z zeznania S. W. oraz postępowania egzekucyjnego prowadzą do wniosku, że oskarżony nie miał wiedzy, że faktura pokrzywdzonego nie została zapłacona, ponieważ tę okoliczność ujawniła księgowa, oraz nie miał wiedzy o wydanym nakazie zapłaty, ponieważ nakazu tego nie doręczono oskarżonemu ani żadnej osobie zatrudnionej w kierowanej przezeń spółce oraz oskarżony nie wiedział o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, bowiem w postępowaniu tym doszło do wysłuchania wierzyciela (i to przez telefon), nie doszło zaś do wysłuchania dłużnika, ponieważ nie doręczono dłużnej spółce ani oskarżonemu żadnej korespondencji komorniczej, zaś gdyby tak było to dłużnik w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie mógłby odmówić wyjaśnień komornikowi, co do stanu majątku. Dowody z zeznań świadka D. potwierdziły wolumen zakupu opon w skali miesięcznej oraz rocznej, potwierdziły nadto dobrą kondycję finansową kierowanej przez oskarżonego spółki w dacie zamówienia feralnej partii opon, potwierdzały następcze działania oskarżonego, który wyłącznie w ramach działań o charakterze cywilno-prawnym zmierzał do zaspokojenia roszczeń swojego wierzyciela w osobie pokrzywdzonego, zaś dowód z zeznań E. C. - osoby która wielokrotnie, nie będąc zatrudniona w firmie, przebywała na jej terenie, potwierdził następcze działania oskarżonego zmierzające w ramach działań cywilno-prawnych do zaspokojenia pokrzywdzonego; 5. obdarzenie zeznań pokrzywdzonego walorem wiarygodności w całości w sposób aprioryczny, pomijając okoliczność, że zamówienie miało nastąpić w kontakcie z K. C. (który nigdy nie został przesłuchany), zatem pokrzywdzony nie uczestniczył w złożeniu i przyjęciu zamówienia, nadto świadek sam zeznał, że sprawy związane z rozliczeniami nie były prowadzone osobiście przez oskarżonego oraz że pokrzywdzony pomimo, iż o żadnych groźbach oraz zastraszeniach nie zeznał na etapie postępowania przygotowawczego, opowieść tę przedstawił dopiero na etapie postępowania sądowego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Po dokonaniu analizy akt postępowania w świetle złożonego środka odwoławczego Sąd Okręgowy uznał, że sposób procedowania Sądu meriti był właściwy, w tym Sąd słusznie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który stał się podstawą do ustalenia stanu faktycznego, prowadzącego do pozbawionego wątpliwości przypisania oskarżonemu sprawstwa czynu z art. 286 § 1 k.k. Odnosząc się na wstępie do pierwszego ze sformułowanych zarzutów, tj. naruszenia art. 108 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 1 k.p.k. i art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. i § 2 k.p.k. wskazać należy, że był on oczywiście bezzasadny. Zauważyć można, że twierdzenia skarżącego są w gruncie rzeczy nieweryfikowalne i oparte na jego subiektywnym odczuciu, a przytoczone orzecznictwo Sądu Najwyższego jest nieadekwatne do okoliczności niniejszej sprawy. W pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, że w przedmiotowym postępowaniu Sąd orzekał jednoosobowo i choć co do zasady nie wyłącza to konieczności stosowania się Sądu do przepisów rozdziału 12 k.p.k. , toteż dostrzec należy odmienny charakter procedowania składów orzekających w sprawie niniejszej i w sprawie II KK 168/03, w której zapadł przywoływany przez skarżącego wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2004 r. Jak słusznie podkreśla się w doktrynie, w składach jednoosobowych narada sądu nad wyrokiem nie ma też swojego tradycyjnego znaczenia. Należy ją w takiej sytuacji rozumieć jako czas przeznaczony na podjęcie decyzji co do meritum sprawy ( M. Kurowski [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, LEX/el. 2025, art. 108 ). W przywoływanej sprawie zawisłej przed Sądem Najwyższym, Sąd nie odbył po głosach stron narady oraz głosowania nad wyrokiem, lecz ogłosił wyrok, natomiast taka sytuacja nie miała miejsca w postępowaniu II K 223/25. Kwestionowanie zaś przez skarżącego czasu poświęconego przez Sąd na podjęcie decyzji (ogłoszenie wyroku) - po zamknięciu przewodu sądowego czy też posiłkowanie się przez Sąd notatkami przy podawaniu (czy odczytywaniu – jak podaje skarżący) ustnych motywów wyroku winno znajdować poza sferą ingerencji zewnętrznej, bowiem jak wynika z adekwatnego do niniejszej sprawy judykatu Sądu Najwyższego (choć należy pamiętać o różnicy pomiędzy naradą składu orzekającego „kolegialnego” a procedowaniem składu jednoosobowego, który ma mniej złożony charakter) sposób prowadzenia narady nad wyrokiem jest wyłączną domeną składu orzekającego i jakakolwiek ingerencja zewnętrzna dopuszczalna nie jest - art. 108 § 1 k.p.k. Takie okoliczności jak: ile razy skład się spotykał, ile czasu trwało naradzanie się, w jaki sposób dochodzono do ostatecznego merytorycznego rozstrzygnięcia, którego wyrazem był wyrok, w całości objęte są bezwzględnym zakazem tajności, wynikającym z art. 108 § 1 k.p.k. ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2008 r. II KK 142/08 ). Co więcej, w tym samym orzeczeniu Sąd Najwyższy wskazuje, że o ile skład orzekający już wcześniej wstępnie uzgodnił stanowisko, a wysłuchanie głosów stron bezpośrednio poprzedzających część narady, która nastąpiła po ostatnim zamknięciu przewodu sądowego, poprzedzającym wydanie wyroku, nie spowodowało jego zmiany, to i ta stricte narada, o której mowa w art. 408 k.p.k. , wcale nie musi trwać wprost proporcjonalnie do obszerności zgromadzonego materiału dowodowego i stopnia złożoności sprawy. To wyłącznie skład orzekający, pod kierunkiem przewodniczącego, decyduje o przebiegu narady i głosowania oraz o czasie trwania tych czynności procesowych. To, ile czasu zajęło dojście do ostatecznych rozstrzygnięć, pozostaje już nie tylko poza zakresem kontroli stron, ale także kontroli instancyjnej. Ponadto, jak dalej wypowiada się Sąd Najwyższy: nawet przygotowanie projektu wyroku przed zamknięciem przewodu sądowego nie stanowi żadnego uchybienia, przy czym w sprawach złożonych podmiotowo i przedmiotowo jest to wręcz niezbędne, gdyż wymaga najwyższej staranności, koncentracji i uwagi (orzeczenie SN jak wyżej). Podzielając w całości przedstawione stanowisko Sądu Najwyższego, mając na względzie rozważane dotychczas okoliczności przynależne konkretnie do niniejszego postępowania, zarzut skarżącego należało uznać za chybiony. Na marginesie zaznaczyć można, że depozycje zeznającej na ostatnim terminie rozprawy S. W. , Sąd Rejonowy trafnie uznał za niemające żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia, toteż i z tego punktu widzenia trudno podzielić stanowisko skarżącego, że miałyby one mieć decydujący wpływ na zapatrywania Sądu I instancji, kształtowane na przestrzeni całego przewodu sądowego. Podobnie krytycznej ocenie podległy pozostałe zarzuty obrońcy oskarżonego, bowiem oparte były na polemice ze słusznymi w kluczowym zakresie ustaleniami Sądu Rejonowego, a ponadto w znacznym stopniu nie miały istotnego związku z meritum przypisanego oskarżonemu czynu. Na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, wyjaśnienia oskarżonego, jak i zeznających na jego korzyść świadków w osobach I. D. i E. C. , choć zgodne co do głównych założeń forsowanej przez skarżącego linii obrony, okazały się niespójne zewnętrznie i wewnętrznie, toteż nie mogły zostać uznane za wiarygodne w najważniejszym zakresie, to jest skutkującym wykazaniem niewinności oskarżonego. Przeciwne zaś im zeznania pokrzywdzonego K. B. były konsekwentne, logiczne i znajdowały oparcie zarówno w przedstawionych przez pokrzywdzonego dokumentach, jak i odpowiadały wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, o jakich mowa w art. 7 k.p.k. Próba marginalizacji zaangażowania oskarżonego w kwestie dotyczące procesu dokonywania zamówień opon, ich odbioru czy następnie sposobu płatności za odebrane zamówienia i tym samym dążenie do wykazania nieuregulowania płatności jedynie wskutek pomyłki, także wobec prawidłowo uwzględnionych w części zeznań I. D. , jawi się jako nieskuteczna. Świadek ten wskazał, że czynności techniczne związane z zamawianiem opon wykonuje szef (oskarżony), a za opony płaci szefowa (małżonka oskarżonego), natomiast świadkowi zdarza się to jedynie incydentalnie (k. 261). Usprawiedliwianie braku płatności za fakturę (...) omyłkowym dostarczeniem jej do biura księgowego a nie biura płatności, nijak się ma ponadto do rozbieżności w wyjaśnieniach oskarżonego, który najpierw wskazywał, że przedmiotowa faktura została wysłana mailowo, a następnie, że oryginał otrzymał w wersji papierowej. Zwrócić uwagę trzeba, że oskarżony pokwitował j odbiór wskazanej faktury własnoręcznym podpisem. W tym świetle zupełnie nielogicznym byłoby także uznanie, że opony nie były wcześniej przez oskarżonego zamawiane, skoro po przyjeździe do niego pokrzywdzony miał już wystawioną na jego dane fakturę. Sprzecznie oskarżony także wypowiadał się co do sposobu późniejszego kontaktu z pokrzywdzonym, wyjaśniając, że to on skontaktował się z nim i przeprosił za opóźnienie, podczas gdy w postępowaniu przygotowawczym o tej okoliczności nie wspomniał jednocześnie wskazując, że to pokrzywdzony odezwał się po dłuższym czasie, to jest po około 8-9 miesiącach. Istotna niespójność zaistniała także w kwestii wyjaśnienia roli E. C. , jaką ten miał pełnić w prowadzonym przez oskarżonego przedsiębiorstwie. Oskarżony oraz świadek E. C. wskazywali, że ten drugi był pracownikiem firmy, podczas gdy świadek I. D. , wg oświadczenia menadżer w firmie oskarżonego zeznał, że E. C. nie był pracownikiem oskarżonego, a jego znajomym. Nawiązując zaś do zeznań E. C. również zauważyć należało niespójności o istotnych znaczeniu, bowiem w pierwszych zeznaniach wypowiadał się on o pokrzywdzonym jako nieznanym jemu mężczyźnie, któremu oskarżony wręczył gotówkę, natomiast już zeznając przed Sądem relacjonował fakty zdecydowanie bardziej szczegółowo wskazując, że pokrzywdzony przyjeżdżał na bazę, zostawiał opony i dostawał gotówkę oraz że widział go 2 lub 3 razy. Tym większą wątpliwość wzbudzają zwłaszcza wcześniejsze zeznania świadka, skoro miał on być wieloletnim pracownikiem oskarżonego – wytłumaczenie tych rozbieżności przez świadka nie przekonuje. W opozycji do powyższego materiału dowodowego stały zeznania pokrzywdzonego oraz przedstawiona przez niego dokumentacja. Depozycje pokrzywdzonego w odróżnieniu od tych, złożonych przez oskarżonego oraz E. C. i I. D. , należało uznać za wiarygodne w całości, bowiem były jasne, pełne i konsekwentne. Pokrzywdzony racjonalnie opisał sposób przeprowadzania transakcji z oskarżonym, co udokumentował załączając kserokopie faktur VAT. W świetle zeznań pokrzywdzonego nie sposób zgodzić się ze skarżącym, a co wynika także z zasad logicznego rozumowania, że oskarżony nie wiedział o nieuregulowanej fakturze, jak i toczącym się przeciwko niemu postępowaniu egzekucyjnym. Wskazać należy, że w interesie pokrzywdzonego było przekazanie oskarżonemu o tym wiedzy, co też czynił kontaktując się z nim telefonicznie oraz osobiście. Pokrzywdzonemu zależało na uregulowaniu nieopłaconej należności, skoro wystąpił do sądu o nakaz zapłaty, a następnie wszczął egzekucję komorniczą. Przy tej okoliczności również można zauważyć złą wolę u oskarżonego, gdyż nawet jeśli rzeczywiście miałby wcześniej o tym nie wiedzieć, to nic nie stałoby na przeszkodzie, aby tę zaległość wówczas uregulował. W kontekście wydanego nakazu zapłaty racjonalnym byłoby także podjęcie przez oskarżonego jakichkolwiek kroków w kierunku wyjaśnienia sprawy, skoro uznawał roszczenie pokrzywdzonego za niesłuszne, bo jak podawał, miał przecież częściowo zapłacić za fakturę. Zupełnie nieracjonalnym byłoby zaś założenie, że pokrzywdzony nieskonfliktowany wcześniej z oskarżonym, miałby narażać się na odpowiedzialność karną z art. 238 k.k. czy też na konsekwencje cywilnoprawne tylko w celu nienależnego uzyskania od niego kwoty z tytułu przedmiotowej faktury lub, zgodnie z wersją przedstawianą przez oskarżonego, jedynie w wysokości podatku VAT i odsetek od niej, zwłaszcza jeśli pokrzywdzony miał skorzystać z tzw. ulgi za złe długi i odzyskać od Skarbu Państwa podatek VAT. Wobec powyższych ustaleń bez znaczenia pozostają tezy skarżącego, które jak już wspomniano, dążyły do wykazania nieumyślności w postępowaniu oskarżonego, powołującego się na szeroką skalę prowadzonej wówczas działalności przez oskarżonego, w tym wielość wystawianych faktur, liczbę innych kontrahentów firmy czy jej kondycję finansową. Z tego też względu, zeznania S. W. nie miały znaczenia dla sprawy, gdyż nie kwestionowały one powstania zobowiązania wobec pokrzywdzonego z tytułu sprzedanych opon, jak również wobec przeanalizowanego dotychczas materiału dowodowego, nie mogły zasadnie zakwestionować zamiaru (bezpośredniego) oskarżonego, który został wykazany ponad wszelką wątpliwość. Sam fakt, że niezapłacona faktura została przez nią zauważona, nie przeczy temu, że oskarżony wcześniej o niej wiedział. Bez znaczenia pozostawało także to, że zamówienie miało być złożone za pośrednictwem K. C. , który w sprawie nie został przesłuchany, bowiem przedstawiona w sprawie faktura jednoznacznie wskazuje na zrealizowanie przez pokrzywdzonego zamówienia oraz na to, jakie podmioty były stronami transakcji. Otrzymanie towaru nie było zresztą w sprawie przez oskarżonego kwestionowane. Niecelowe są także wywody skarżącego co do wskazywanej przez pokrzywdzonego okoliczności kierowania do niego przez oskarżonego gróźb czy zastraszania, bowiem nie jest ona przedmiotem niniejszego postępowania i nie wymagała szczegółowego wyjaśnienia, jak również nie miałaby realnego wpływu na ocenę wiarygodności depozycji pokrzywdzonego co do kluczowych faktów związanych z czynem oskarżonego. Odnosząc się do zarzutu związanego z określeniem początku czynu zauważyć trzeba, że skarżący błędnie utożsamia go z momentem powzięcia zamiaru, bowiem momentem popełnienia oszustwa jest czas dokonania niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego, czyli moment, w którym poszkodowany działając pod wpływem błędu spowodowanego przez sprawcę czynu traci majątek (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 2025 r. II KK 310/25 ). Czas ten w przedmiotowym czynie określony na okres od 18 października 2022 r. do 25 października 2022 r., choć w wyroku Sąd omyłkowo wskazał datę końcową 2025 r., jednakże uznać należało, że doszło do tego w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej, za czym opowiadają się okoliczności sprawy i treść uzasadnienia Sądu I instancji. Sąd Rejonowy przywołując trzy wcześniejsze transakcje sprzedaży opon, rozliczonych gotówkowo, opisał mechanizm budowania zaufania pokrzywdzonego i mylnego przeświadczenia o rzetelności oskarżonego, które to finalnie zostało przez niego wykorzystane do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, poprzez niewywiązanie się z obowiązku zapłaty faktury już z odroczonym terminem płatności. Wskazać należy, że 18 października 2022 r. to data wystawienia faktury i sprzedaży opon, natomiast na 25 października 2022 r. przypadał końcowy termin jej płatności. W związku z powyższym zarzut skarżącego należało uznać za bezzasadny. Sąd Rejonowy trafnie zwrócił uwagę także na zachowanie oskarżonego już po zdarzeniu, jak m.in. ograniczanie kontaktu z pokrzywdzonym, które także wskazywało na istnienie u oskarżonego omawianego zamiaru. Dodatkowo podkreślić można, a na co wskazuje stanowisko ugruntowane w orzecznictwie, że dla oceny zaistnienia znamion przestępstwa oszustwa nie ma potrzeby wykazywania, że w chwili zawierania umowy sprawca nie miał zamiaru zapłacić za uzyskane świadczenie. Wystarczające jest ustalenie, że pokrzywdzony nie zawarłby umowy, gdyby wiedział o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia go w błąd przez sprawcę. Do wprowadzenia w błąd skutkującego niekorzystnym rozporządzeniem mieniem wystarczające jest więc wywołanie błędnego wyobrażenia o okolicznościach decydujących o rozporządzeniu lub sposobie rozporządzenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2015 r. III KK 148/15 ). Odnosząc się zaś do samego „wprowadzenia w błąd” podkreślić można, że przepis art. 286 § 1 k.k. nie wymaga, aby w celu wprowadzenia w błąd sprawca podejmował szczególne czynności, polegające na działaniu podstępnym lub chytrym. Dla uznania, że mamy do czynienia z wprowadzeniem w błąd, wystarczające jest każde, jakiekolwiek działanie, które może doprowadzić do powstania błędnego wyobrażenia o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2022 r. V KK 347/22 ). Niewątpliwie poprzez zachowanie oskarżonego, o którym wypowiadał się Sąd Rejonowy, pokrzywdzony został wprowadzony w błąd, bowiem takie błędne wyobrażenie u pokrzywdzonego powstało. Powyższe rozważania doprowadziły do uznania sformułowanych przez skarżącego zarzutów za bezzasadne, co skutkowało nieuwzględnieniem wniesionej apelacji. Wniosek Wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wnioski apelacyjne nie podlegały uwzględnieniu. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wniesiona w sprawie apelacja nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2700 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, mając na względzie treść art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym . 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana