II KA 882/13

Sygn. akt II Ka 882/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w Zamościu II Wydział Karny w składzie : Przewodniczący: SSO Urszula Zwolak Protokolant: st.sekr.sąd. Krystyna Duras przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. Krzysztofa Borka oraz oskarżyciela publicznego funkcjonariusza z Urzędu Celnego w Zamościu Artura Mazurka po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 roku sprawy A. S. oskarżonego z art.305 ust.1 ustawy z dnia 30.06.200 r. Prawo własności przemysłowej na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Biłgoraju z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt II K 590/13 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę A. S. przekazuje Sądowi Rejonowemu w Biłgoraju do ponownego rozpoznania. /-/ Na oryginale właściwy podpis. Sygn. akt II Ka 882/13 UZASADNIENIE Uzasadnienie faktyczne: Prokurator Rejonowy w Biłgoraju oskarżył A. S. o to, że: w dniu 23 stycznia 2013 r. dokonał obrotu towarami w postaci 132 par skarpet (skarpety oznaczone marką (...) – 64 pary, skarpety oznaczone marką (...) – 68 par) oznaczonych podrobionym znakiem towarowym; tj. o czyn z art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej . Sąd Rejonowy w Biłgoraju wyrokiem z dnia 17 września 2013 roku wydanym w sprawie IIK 590/12 na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. postępowanie wobec A. S. umorzył; koszty postępowania Sąd przejął na rachunek Skarbu Państwa. Apelację w tej sprawie wniósł Prokurator Rejonowy w Biłgoraju. Na podstawie art. 425 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 444 k.p.k. zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego, zaś na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: 1). obrazę przepisów postępowania w postaci art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. poprzez zastosowanie tegoż przepisu jako podstawy umorzenia sprawy przeciwko A. S. z uwagi na powagę rzeczy osądzonej w sprawie o wykroczenie IIW 243/13 w sytuacji, gdy przepis ten może mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się, a takim postępowaniem nie jest postępowanie w sprawach o wykroczenia, które to uchybienie miało wpływ na treść wyroku; 2). błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż czyn zarzucony oskarżonemu wyczerpujący dyspozycję z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej polegający na dokonaniu obrotu towarami w postaci 132 par skarpet (skarpety oznaczone marką (...) – 64 pary, skarpety oznaczone marką (...) – 68 par) oznaczonych podrobionymi znakami towarowymi był przedmiotem rozpoznania w sprawie o wykroczenie prowadzonej pod sygn. akt IIW 243/13, gdzie został zakwalifikowany z innego przepisu, tj. art. 91 § 4 k.k.s. w zw. z art. 91 § 1 k.k.s. w zb. z art. 65 § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. , które to błędne ustalenia Sądu doprowadziły w konsekwencji do niesłusznego umorzenia postępowania karnego wobec A. S. na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. , co miało wpływ na treść orzeczenia. Skarżący podnosząc te zarzuty, na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy oskarżonego A. S. Sądowi Rejonowemu w Biłgoraju do ponownego rozpoznania w innym składzie. Uzasadnienie prawne: Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja prokuratora jest całkowicie zasadna, gdyż podniesione zarzuty są celne i trafnie wskazują uchybienia i błędy popełnione przez Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku. Sąd Rejonowy błędnie zinterpretował przesłanki umorzenia postępowania ujęte w przepisie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. . Faktem jest, że w stosunku do oskarżonego A. S. w sprawie o sygnaturze akt IIW 243/13 toczyło się i zakończyło się prawomocnym wyrokiem postępowanie o zachowanie historycznie tożsame z czynem zarzuconym oskarżonemu aktem oskarżenia w niniejszej sprawie, jednak było to postępowanie w sprawie o wykroczenie , tymczasem nawet literalne brzmienie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. odnosi się do postępowania karnego . Mimo, że za wykroczenie i przestępstwo wymierzane są w postępowaniach sądowych kary, to postępowania te nie są tożsame i nie można ich obu uznawać za postępowania karne. Postępowanie karne bowiem, to prawnie uregulowana działalność organów procesowych i innych uczestników procesu, zmierzająca do realizacji prawa karnego materialnego, którego przedmiotem jest kwestia odpowiedzialności karnej określonej osoby za zarzucany jej czyn stanowiący przestępstwo. W takim ujęciu postępowanie toczące się w sprawie o wykroczenie postępowaniem karnym nie jest. Trafnie więc podnosi prokurator, iż prawomocne zakończenie postępowania toczącego się w sprawie o wykroczenie, nie może stanowić przeszkody procesowej ujętej w art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. – powagi rzeczy osądzonej – dla postępowania wszczętego wniesieniem aktu oskarżenia w sprawie karnej. Postępowanie zmierzające do realizacji normy materialnej innej gałęzi prawa niż prawo karne nie może być uznane za "postępowanie karne" w rozumieniu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. , a więc takim postępowaniem nie jest też postępowanie w sprawach o wykroczenia. Wcześniejsze zakończenie postępowania innego niż postępowanie karne, choćby co do tego samego czynu tej samej osoby, nie powoduje powagi rzeczy osądzonej ( art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. ). (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2012 r. IV KK 392/11, opubl.: OSNKW 2012/5/50, Biul.SN 2012/5/15). W tym zakresie orzecznictwo Sądu Najwyższego jest ustabilizowane i można już mówić o linii orzeczniczej, również komentatorzy przepisów procedury nie wypracowali odmiennego stanowiska, a Sąd Okręgowy prezentowane stanowisko Sądu Najwyższego w całości podziela. W takiej sytuacji interpretację przesłanek art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. zaprezentowaną przez Sąd Rejonowy w Biłgoraju w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie sposób podzielić. Sąd Okręgowy podziela w całej rozciągłości argumenty przywołane przez skarżącego zarówno w zarzutach apelacyjnych, jak też w uzasadnieniu apelacji. Powyżej przytoczone argumenty i wywody stały się podstawą uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy przeprowadzi merytorycznie postępowanie karne jeśli nie ustali innych procesowych przeszkód do rozpoznania sprawy. /-/ Na oryginale właściwy podpis.