II KA 856/22

Sąd Okręgowy w Siedlcach rozpoznał apelację prokuratora wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie, który uniewinnił oskarżonego S. D. od zarzutu znęcania się nad osobą najbliższą (art. 207 § 1 kk). Prokurator zarzucił sądowi pierwszej instancji obrazę przepisów postępowania, w tym art. 2 § 1 pkt 1, art. 7, art. 9 § 1, art. 410 k.p.k., argumentując, że sąd nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego, pomijając zeznania świadków M. W. i A. M. oraz dowód z Niebieskiej Karty. Sąd Okręgowy uznał ten zarzut za bezzasadny, podkreślając, że osoby bliskie oskarżonemu (w tym pokrzywdzona żona) skorzystały z prawa do odmowy składania zeznań (art. 182 § 1 k.p.k.), co uniemożliwiło wykorzystanie ich zeznań z postępowania przygotowawczego. Sąd odwoławczy przywołał orzecznictwo Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych, zgodnie z którym zeznania funkcjonariuszy policji, opierające się na relacjach osób trzecich, nie mogą zastępować dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub zeznań świadka, jeśli te ostatnie nie zostały przeprowadzone w sposób formalny. Prokurator zarzucił również obrazę art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. (brak pełnego uzasadnienia wyroku uniewinniającego), co sąd drugiej instancji uznał za częściowo zasadne w odniesieniu do jakości uzasadnienia sądu rejonowego, jednakże stwierdził, że nie stanowiło to podstawy do uchylenia wyroku uniewinniającego, który sam w sobie był prawidłowy. Ostatni zarzut dotyczył błędu w ustaleniach faktycznych, który sąd odwoławczy uznał za bezzasadny, wskazując na jego zdublowanie z pierwszym zarzutem oraz wadliwe sformułowanie. W konsekwencji, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację prokuratora za bezzasadną, a wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający