II KA 82/19

Sygn. akt II Ka 82/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 maja 2019 r. Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Robert Rafał Kwieciński Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Sobieraj przy udziale Adama Webera prokuratora Prokuratury Rejonowej w Turku po rozpoznaniu w dniu: 24 maja 2019 roku sprawy A. J. oskarżonej z art. 244 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Turku z dnia 21 stycznia 2019 roku sygn. akt II K 186/18 I. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok. II. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. J. kwotę 516,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. III. Zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 566,60 zł oraz opłatę za to postępowanie w wysokości 300 zł. SSO Robert Rafał Kwieciński UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2019r. w sprawie o sygn. akt II K 186/16 Sąd Rejonowy w Turku oskarżoną A. J. uznał za winną tego, że w okresie od 3 sierpnia 2017 roku do 9 sierpnia 2017 roku, w T. , w woj. (...) , ni zastosowała się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Turku prawomocnego od dnia 08 marca 2017 roku, wyroku z dnia 20 grudnia 2016r. w sprawie o sygnaturze II K 90/16 zakazu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej ma prowadzeniu usług prawnych na okres 2 lat, w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarcza Kancelaria (...) podpisała z P. W. cztery umowy zlecenia dotyczące pomocy prawnej w uzyskaniu z Niemiec zasiłku rodzinnego zwanego K. , tj. przestępstwa z art. 244 kk i za to na podstawie art. 244 kk w zw. z art. 37a kk wymierzył mu karę grzywny w liczbie 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 złotych. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości na korzyść oskarżonej apelacją obrońcy , który zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie, iż w okresie objętym zarzutem oskarżona prowadziła działalność gospodarczą, gdy tymczasem z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wniosku takiego nie można wysnuć, w szczególności z uwagi na fakt, iż Sąd nie ustalił w jakiej formie prawnej oskarżona miała tę działalność prowadzić, a także nie uwzględnił w jakim charakterze oskarżona występowała podpisując umowy zlecenia z P. W. ani kogo wtedy reprezentowała co nie pozwala na uznanie, ze oskarżona popełniła czyn zabroniony stypizowany w art. 244 kk . W oparciu o ten zarzut obrońca oskarżonej wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Wniesiona apelacja okazała się bezzasadna, a zawarta w niej argumentacja jest całkowicie chybiona i nie zasługuje na akceptację. W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd I instancji prawidłowo uznał oskarżoną za winną popełnienia zarzucanego jej czynu stanowiącego występek z art. 244 kk , a tym samym nie mogła zyskać aprobaty argumentacja przestawiona w środku odwoławczym. Zważyć należało, iż zarzuty obrońcy sprowadzały się do wyrażenia odmiennej oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów, która miała charakter wyłącznie polemiczny z ustaleniami dokonanymi przez Sąd Rejonowy. Podkreślenia wymagał fakt, iż kwestia charakteru działalności gospodarczej oraz braku świadomości oskarżonej o orzeczonym wobec niej prowadzenia usług prawnych była przedmiotem wnikliwej analizy Sądu Rejonowego, jako że stanowiła ona przyjętą przez oskarżonego linię obrony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Sąd ten w sposób obszerny wyjaśnił dlaczego nie dał wiary stanowisku oskarżonej w tym zakresie, a które to stanowisko Sąd Okręgowy w całości podzielił jako niebudzące wątpliwości i wyczerpująco uzasadnione, a zarazem odpowiadające zawartej w art. 7 kpk . zasadzie swobodnej oceny dowodów. Ponadto apelujący nie wykazał błędów logicznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego, a jedynie wyraził odmienne stanowisko w opozycji do ustaleń tego Sądu. Przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w apelacji Sąd odwoławczy pragnie zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza dowodów przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w pisemnym uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogom art. 424§1 i 2 k.p.k. , co pozwala w pełni na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Sąd Okręgowy nie stwierdził także błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta w art. 410 k.p.k. , prawidłowo i w pełni oparty na poprawnie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania. Zdaniem Sądu Odwoławczego całkowicie nieuprawniona jest argumentacja apelującego jakoby Sąd Rejonowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż w okresie objętym zarzutem oskarżona prowadziła działalność gospodarczą, w szczególności, iż Sąd ten nie ustalił w jakiej formie tę działalność oskarżona miałaby prowadzić. Owszem, zgodzić się można ze skarżącym, iż z dniem31 stycznia 2017r. , zgodnie z wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej A. J. , prowadząca działalność gospodarczą pod firma Kancelaria (...) , została uznana za podmiot, który zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej. Racją też jest, iż oskarżona pobierając od pokrzywdzonego P. W. kwotę 700 zł opłaty działała jako prezes zarządu (...) sp. z o.o. w T. . Niemniej jednak: po pierwsze kwestia ta została zauważona przez Sąd I instancji a po drugie nie ma kategorycznego znaczeniu przy orzekaniu o odpowiedzialności karnej oskarżonej za czyn z art. 244 k. Zgodnie z obecnie przyjętą linia orzeczniczą zakaz wynikający z art. 41 § 2 kk nie dotyczy tylko formalnie zgłoszonej działalności gospodarczej, ale również czynności faktycznych, które taką działalność w rzeczywistości stanowią. Należy mieć na uwadze, że środek karny z art. 41 § 2 kk ma głównie funkcję ochronną, zabezpieczającą i prewencyjną (wyrok SA w Katowicach z dnia 03 marca 2016r. , sygn.. akt II AKa 15/16). Brak użycia w treści art. 41 § 2 k.k. wyrażeń odnoszących się do spełnienia wymogów formalnych, w szczególności w zakresie rejestracji działalności, przemawia za tym, że zakaz unormowany w tym przepisie odnosi się nie tylko do działalności gospodarczej spełniającej wymogi formalne, ale także do aktywności sprawcy charakteryzującej się cechami działalności gospodarczej, choćby sprawca nie spełnił wymogów formalnych związanych z jej prowadzeniem, głównie z jej rejestracją. Ponadto ograniczeniu przedmiotu zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 41 § 2 k.k. do działalności prowadzonej w sposób uwzględniający wymogi formalne sprzeciwia się nadto funkcja tego środka. Zakaz prowadzenia działalności gospodarczej orzekany na podstawie art. 41 § 2 k.k. pełni przede wszystkim funkcję ochronną, zabezpieczającą, chroniąc społeczeństwo przed ponownym popełnieniem przez sprawcę czynu przestępnego związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, co mogłoby zagrażać istotnym dobrom chronionych prawem. I właśnie z taką sytuacja mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Faktycznie oskarżona A. J. formalnie nie miała już zarejestrowanej działalności Kancelaria (...) , to jednak przyjęła zlecenie od P. W. , podpisując z nim umowę a co najważniejsze przyjęła za te czynność opłatę. A więc podjęła takie same czynności jakie podjęłaby w ramach prowadzonej działalności. Reasumując, przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena dowodów okazała się trafna, wyczerpująca oraz właściwie i przekonująco uzasadniona. Jednocześnie zarzuty obrońcy okazały się chybione, a w konsekwencji nie mogły doprowadzić do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego wyroku. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując uchybień określonych w art. 439 k.p.k. lub art. 440 k.p.k. , podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność uchylenia bądź zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. orzekł jak w wyroku. Na podstawie § 17 ust. 2 pkt. 4 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa na rzecz adw. T. J. zasądzona została kwota 516,60 zł tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonej A. J. . O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 627 k.p.k. , w zw. z art. 634 k.p.k. oraz art. 3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych , zasądzając od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 566,60 zł oraz opłatę za to postępowanie w kwocie 300 zł. Robert Rafał Kwieciński