II KA 78/16

Sygn. akt II Ka 78/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SSO Mariola Krajewska - Sińczuk SSO Teresa Zawiślak (spr.) Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Bożeny Grochowskiej-Małek po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 r. sprawy M. M. (1) oskarżonego o przestępstwo z art. 291 §1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt II K 67/15 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego M. M. (1) na rzecz Skarbu Państwa 340 zł tytułem kosztów sądowych za II instancję. Sygn. akt II Ka 78/16 UZASADNIENIE M. M. (1) został oskarżony o to, że w nieustalonym dokładnie czasie po dniu 6 lutego 2012 roku w S. nabył samochód marki J. (...) nr oryginalny VIN (...) rok produkcji 2008 o war­to­ści nie mniejszej niż 90.000 złotych o którym wiedział, że został uzyskany za po­mocą czynu zabronionego, po czym w celu jego legalizacji usunął oznaczenia pozwa­lające na identyfikację i wspawał próg oraz przełożył do niego 15 układów elektro­nicznych z legalnego pojazdu o numerze VIN (...) , który nabył jako uszkodzony od M. W. (1) oraz układ A. (...) pochodzący z samo­chodu o oryginalnym numerze VIN (...) uzyskanego za pomocą czynu zabronionego, a następnie nakłonił swoją matkę B. M. do tego, aby jako właściciel pojazdu złożyła w Starostwie Powiatowym w S. (...) wniosek o jego rejestrację i stwierdzający nieprawdę dokument w postaci umo­wy kupna sprzedaży pojazdu o numerze VIN (...) pomiędzy nią a obywatelem Włoch, oraz dokument w postaci włoskiego dowodu rejestracyjnego wpro­wadzając w błąd pracowników Starostwa Powiatowego co do legalności pojazdu i wyłudził w ten sposób poświadczenie nieprawdy w postaci wydania decyzji o reje­stracji tegoż pojazdu pod numerem (...) oraz dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, tj. o czyn z art. 291 § 1 k.k. w zb. z art. 306 k.k. w zb. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 67/15, Sąd Rejonowy w So­ko­ło­wie (...) : I. oskarżonego M. M. (1) w ramach czynu zarzuconego mu w akcie oskar­żenia uznał za winnego tego, że: w nieustalonym dokładnie czasie po dniu 6 lutego 2012 roku w S. nabył samochód marki J. (...) ­ro­kee nr oryginalny VIN (...) rok produkcji 2008 o war­tości nie mniejszej niż 90.000 złotych o którym wiedział, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, po czym w celu jego legalizacji usunął oznacze­nia pozwalające na identyfikację i wspawał próg oraz przełożył do niego 15 ukła­dów elektronicznych z legalnego pojazdu o numerze (...) , który nabył jako uszkodzony od M. W. (1) oraz układ A. (...) po­cho­dzący z samochodu o oryginalnym numerze VIN (...) uzyskanego za pomocą czynu zabronionego i czyn ten zakwalifikował z art. 291 § 1 k.k. w zb. z art. 306 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 291 § 1 k.k. w zb. z art. 306 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, wymierzając mu na podstawie art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. karę 7 miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesił karę pozbawienia wolności na okres próby lat 2; III. na podstawie art. 71 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego grzyw­nę w wysokości 70 stawek dziennych, ustalając na podstawie art. 33 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20,00 zł; IV. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2.500,00 zł tytułem części wydatków, zwalniając go od uiszczenia pozostałych kosztów sądowych. Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wywiódł obrońca M. M. (1) , zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. mogącą mieć wpływ na jego treść obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 4 k.p.k. , art. 5 § 1 i 2 k.p.k. , art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny z przekroczeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i do­świad­czenia życiowego, polegającej na: - niewyjaśnieniu wszelkich okoliczności sprawy i zastąpieniu ewentualnych nieja­sności spekulacjami przy jednoczesnym ich rozstrzygnięciu na niekorzyść oskar­żonego; - bezpodstawnym odmówieniu w znacznej mierze wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w sytuacji, gdy są one spójne, logiczne, co w konsekwencji skut­kowało ustaleniem odmiennego biegu zdarzeń aniżeli wynikający z relacji M. M. (1) - art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. poprzez nieuzasadnione uznanie, ż wnioski dowodowe obrońcy zmierzają do przedłużenia postępowania, co skutkowało oddaleniem wnio­sku dowodowego obrońcy oskarżonego: - o powołanie innej opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej dla wskaza­nia jakie części i elementy były naprawiane w samochodzie oskarżonego oraz wy­po­wiedzenia się w zakresie jakie elementy i wyposażenie pochodzi z samochodu sprowadzonego z Włoch, - o wezwanie na rozprawę świadka J. O. , który widział rozbity sa­mo­chód przed naprawą i wydawał opinię na potrzeby postępowania celnego; 2. mogący mieć wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, a wyrażający się w dowolnym, opartym jedynie na części mate­riału dowodowego, niezgodnym z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i lo­gicz­nego rozumowania przyjęciu, iż zachowanie M. M. (1) wyczerpało dyspozycję zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, w sytuacji, gdy brak jest niebudzących wątpliwości dowodów uzasadniających przyjęcie, że oskar­żony posiadał świadomość pochodzenia przestępczego części samochodowych uży­tych do odbudowy samochodu marki J. (...) o numerze VIN (...) . W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, ewentualnie zaś o uchylenie zaskarżonego wyroku i przeka­zanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W toku rozprawy apelacyjnej obrońca oskarżonego poparł apelację i wnioski w niej zawarte. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskar­żonego wyroku w mocy. Oskarżony przyłączył się do apelacji swojego obrońcy i wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie go od popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna i jako taka na uwzględnienie nie zasługuje. W wyprzedzeniu zasadniczej części rozważań stwierdzić należy, iż konieczność zapewnienia klarownego toku wywodów nakazała ustosunkowanie się w pierwszej kolejności do tej części argumentacji obrońcy, w której nawiązał on do zagadnienia kom­pletności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Bez zajęcia stano­wiska w przedmiotowej materii nie sposób bowiem racjonalnie ustosunkowywać się do zagadnienia prawidłowości wartościowania rzeczonego materiału, a to wobec po­ten­cjalnych braków w instrumentarium, w oparciu o które wartościowanie to zostało prze­pro­wadzone ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2005 r., IV KK 291/05, LEX nr 200665). Przede wszystkim nie ma racji skarżący, jeżeli podnosi, że Sąd Rejonowy (k. 681) w spo­sób nieuprawniony oddalił wniosek dowodowy o przesłuchanie w cha­rakterze świadka J. O. , uznając, iż w sposób oczywisty zmierza on do przedłużenia postępowania ( art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. ). Podkreślić trzeba, iż wyżej wymieniony, dla potrzeb przedłożenia Urzędowi Celnemu, sporządził opinię w przed­miocie wartości samochodu osobowego przedstawionego przez B. M. (k. 666- 671), która to opinia nie została zakwestionowana. W opinii tej nie zostały za­warte jakiekolwiek informacje wskazujące na przeprowadzenie przez wskazaną osobę takich badań, które mogłyby okazać się przydatnymi w zakresie identyfikacji auta objętego zarzutem aktu oskarżenia. Inaczej niż chce tego apelujący, dowody do­puszcza się w celu udowodnienia konkretnych okoliczno­ści, a nie w celu sprawdzenia hipotezy wnioskodawcy, czy ewentualnie nie okażą się one przydatne w postę­powaniu. Oddalony wniosek dowodowy stanowił właśnie taką mglistą hipotezę, nie­prze­konującą o rzeczywistym istnieniu wartościowego dowodu ( vide wyrok Sądu Ape­la­cyj­nego w Warszawie z 21 lutego 2014 r., II AKa 3/14, LEX nr 1448637). Przedstawiciel procesowy M. M. (1) myli się także o tyle, o ile ne­guje pra­wi­dłowość rozstrzygnięcia oddalającego wniosek o wywołanie innej opinii bie­głego z zakresu techniki samochodowej dla wskazania jakie części i elementy były naprawiane w samochodzie oskarżonego oraz wypowiedzenia się w zakresie jakie ele­menty i wyposażenie pochodzi z samochodu sprowadzonego z Włoch. Zważywszy, że w zamyśle obrońcy wniosek dowodowy takiej treści zmierza do zanegowania moż­li­wości przyjęcia, iż samochód będący przedmiotem czynu objętego zarzutem aktu oskarżenia stanowi samochód, który w przeszłości został skradziony na szkodę R. M. i J. N. , podkreślić trzeba, iż w myśl art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm., dalej: PRD) pojazd uczestniczący w ruchu powinien po­siadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a PRD, cechy identyfi­kacyjne w postaci numeru VIN albo numeru nadwozia, podwozia lub ramy. Przyjmo­wać przy tym należy, iż celem nadawania rzeczonego numeru jest zapewnienie możli­wości jednoznacznej identyfikacji pojazdu ( vide Ł. Malinowski, Komentarz do art. 66 ustawy – Prawo o ruchu drogowym , [w:] Ł. Malinowski, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz , LexisNexis 2012, teza 12.). W realiach sprawy M. M. (1) o traf­ności utożsamienia wzmiankowanych wyżej samochodów decyduje zatem usta­lenie numeru VIN nadanego przez producenta auta, nie zaś, tak jak de facto chce tego obrońca, katalog wymienionych w nim części, czy też różnice w jego kolorze bądź wyposa­żeniu. W tym stanie rzeczy przytoczony wniosek dowodowy słusznie został od­da­lony, aczkolwiek podstawą takowego rozstrzygnięcia winien być art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. i przyjęcie, że okoliczność, która ma być udowodniona nie ma znaczenia dla rozstrzy­gnięcia sprawy. Na marginesie poczynionych wyżej uwag zaznaczyć natomiast trzeba, że od­da­lając wnio­sek dowodowy sąd nie może ograniczyć się do powtórzenia treści ustawy, tak jak uczyniono to w toku rozprawy głównej w dniu 27 listopada 2015 r. (k. 681), albowiem nie odpowiada to prawidłowo rozumianemu nakazowi uzasadnienia po­stanowienia, a wreszcie i utrudnia Sądowi Odwoławczemu dokonanie kontroli prawi­dłowości roz­strzy­gnię­cia Sądu I instancji ( vide wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocła­wiu z 24 kwiet­nia 2013 r., II AKa 106/13, LEX nr 1313466). Właściwym miejscem do wska­zy­wania powodów oddalenia wniosku dowodowego nie jest zara­zem uza­sadnienie wyroku ( vide wyrok Sądu Najwyższego z 9 września 2011 r., IV KK 37/11, LEX nr 1027187). W dalszej kolejności, mając na uwadze płynącą z powyższych rozważań tezę o kompletności zgromadzonego materiału dowodowego, skonstatować trzeba, że skar­żący nie ma racji, jeżeli występuje z zarzutem naruszenia zasady swobodnej oceny do­wo­dów. Motywy tej oceny zostały przed­sta­wione w pisemnym uzasadnieniu zaskar­żonego wyroku i analiza przy­toczo­nych tam argumentów wskazuje, iż ocena ta jest pra­wi­dłowa. Sąd Rejonowy należycie uwzględnił dyrektywy art. 7 k.p.k. , a skoro tak, to Sąd Okręgowy nie jest władny pod­wa­żyć jego rozumowania i wysnutych na tej pod­sta­wie ostatecznych wnio­sków. Zaznaczyć przy tym należy, iż wykazanie, że w spra­wie doszło do naru­szenia zasady swobodnej oceny dowodów wymaga podania, którą konkretnie regułę i w jaki sposób sąd naruszył. Nie można natomiast twierdzić, że ocena dokonana została w spo­sób dowolny, zastępując uzasadnienie tego twier­dzenia wywodami na temat wła­snej wizji przebiegu inkryminowanego zdarzenia ( vide postanowienie Sądu Najwyż­szego z 4 stycz­nia 2007 r., V KK 262/06, LEX nr 459667). Lektura uzasadnienia środka od­wo­ławczego prowadzi natomiast do wniosku, iż znacząca część argumentacji pod­niesionej przez obrońcę ma charakter takich wła­śnie wywodów. Wbrew tezom ape­lacji, w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie ustalono, że M. M. (1) naby­wał części z przeznaczeniem do remontu rozbi­tego pojazdu, a zatem nie sposób w oparciu o takie założenie sugerować braku logiki w toku rozumowania Sądu Rejo­nowego. Elementu zrekonstruowanego stanu faktycz­nego nie stanowiło również ustalenie, iż oskarżony nabył od pośrednika karoserię pochodzącą ze skradzionego pojazdu, a następnie wykorzystał ją do naprawy uszko­dzonego auta. Posłużenie się przez skarżącego racjami takiej treści stanowi wyłącznie arbitralne powielenie twierdzeń oskarżonego i jako takie nie może zostać uznane za zmierzające do racjonalnego zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji. Nie sposób zgodzić się z apelującym, o ile twierdzi, że opinia biegłego T. D. ma charakter stronniczy, albowiem w jej treści znalazło się stwierdzenie, iż dołożono wiele starań, aby usunąć prawie wszelkie oznaczenia pozwalające na usta­lenie, iż samochód marki J. (...) o nr rej. (...) jest autem, któ­rego pierwotny numer nadwozia to VIN (...) (k. 131). Nie negując, że stanowisko takie może być odczytywane jako wyraz zapatrywań biegłego w przed­miocie stanu świadomości osoby, która usunęła rzeczone oznaczenia, podkre­ślić trzeba, iż sam fakt przytoczenia w opinii wniosków odnoszących się do tej kwestii nie świadczy sam przez się o nieobiektywności tej opinii lub o wadliwości przeprowadzo­nych przez biegłego badań i nieprawidłowości dokonanych ustaleń ( podobnie: wyrok Sądu Najwyższego z 27 lutego 1971 r., III KR 210/70, LEX nr 18277). Wbrew zapa­trywaniom obrońcy, do skutecznego podważenia trafności poczy­nionej przez eksperta identyfikacji pojazdu doprowadzić nie mogło także za­akcen­towanie, że u jej podstaw legło tylko odnalezienie naklejki kanadyjskiej firmy ubez­pieczeniowej. Argumentując we wskazany sposób apelujący nawiązuje do tej czę­ści wyjaśnień M. M. (1) z której wynika, iż tenże umieścił na zabez­pieczonym pojeździe naklejkę wspomnianej firmy ubezpieczeniowej, albowiem znaj­do­wała się ona na którymś z ele­mentów zakupionych na p. (...) giełdzie, zaś on był przekonany, iż jest to orygi­nalna naklejka serwisowa J. (k. 468v). W przed­miotowym aspekcie na szczególną uwagę zasługują dwa zagadnienia. Po pierwsze, z ustnej opinii biegłego T. D. wynika, że przeklejenie wzmiankowanego oznaczenia identyfikacyjnego ubezpieczyciela jest niemożliwe, albowiem naklejki te są grawerowane od środka i przy próbie usunięcia rwą się i kruszą. Po drugie, na masce badanego auta biegły ujaw­nił miejsce, z którego mechanicznie usunięto taką naklejkę, zaś ślady po niej w po­staci resztek usuniętego kleju jednoznacznie wskazują na numer usuniętego oznaczenia (k. 626v). Z zawartej w opinii biegłego dokumentacji fotograficznej wy­nika równocześnie, że numer oznaczenia usuniętego odpowiada nume­rowi oznaczenia, które miało zostać wklejone przez M. M. (1) (k. 127). Chybioną jest również ta część wywodów apelacji, która zmierza do pod­ważenia zupełności eks­pertyzy biegłego T. D. przez podniesienie, iż nie wskazuje ona parame­trów i danych technicznych, które pozwoliły na identyfikację elementów pochodzą­cych z samochodów pokrzywdzonych. Posługując się takim tokiem rozumowania skar­żący popada w sprzeczność, albowiem, jak zaznaczano już wyżej, jednocześnie przyjmuje do wiado­mo­ści, że podstawą identyfikacji stała się naklejka ubezpie­czyciela. Celem zapewnienia zupełnej klarowności zaznaczyć w tym miejscu trzeba, iż informacje zawarte w opinii biegłego wskazują na powiązanie przez ubezpie­czyciela (tj. przedsiębiorstwo (...) ) numeru oznaczenia identyfikującego w po­staci naklejki z numerem VIN pojazdu. Powiązanie to dowodzi, że naklejka o numerze (...) została powiązana z autem o numerze VIN (...) (k. 128). Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut nieprawidłowego wartościowania wyjaśnień M. M. (1) . Zważyć bowiem należy, iż świadectwo procesowe pochodzące od osoby, by uznane zostało za wiarygodne, cechować musi przede wszyst­kim stałość relacji, logika narra­cji i możliwość potwierdzenia w innych dowo­dach ( vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 13 lipca 2012 r., II AKa 172/12, LEX nr 1264319). Aczkolwiek twierdzeniom oskarżonego nie można od­mó­wić kon­sekwencji w zakresie nieprzyznawania się do winy, to jednak nie sposób wywodzić, iż są one logiczne i znajdują potwierdzenie w innych dowodach. Przede wszystkim nie od­powiada prawidłom racjonalnego rozumowania pod­kre­ślanie przez podsądnego, że wszelkie oznaczenia identyfikacyjne z uszkodzonych ele­mentów, które były wymie­niane starał się zachować i umieścić na elementach zastępczych, tak, aby umożliwić iden­ty­fikację naprawianego pojazdu o numerze VIN (...) (arg. z k. 468, 627- 627v). Raz jeszcze nawiązując do zagad­nienia oznaczeń identyfikujących zamiesz­czonych przez kanadyjskiego ubez­pieczy­ciela podkreślić trzeba, że numer oznaczenia usuniętego odpowiada numerowi ozna­cze­nia ujawnionego przez biegłego, a tym samym wskazuje na pojazd o numerze VIN (...) . W związku z tym nie można twierdzić, iż element na którym znajdowały się wzmiankowane elementy był elementem wymienianym. Zważyć trzeba, że skoro do usunięcia jednego z tychże oznaczeń doszło, zaś M. M. (1) twierdził, że ujawnioną oryginalną naklejkę zamieścił samodzielnie, to wnio­skowaniem ad absurdum byłoby przyjmowanie, że wyżej wymieniony jedno­cześnie zamieszczał i usuwał tożsame znaki identyfikacyjne. Niemożliwą zarazem jest taka sytuacja, w której dwa różne pojazdy zostałyby oznakowane przez ubez­pieczyciela naklejkami o identycznych numerach, skoro z każdym takim numerem powiązany jest numer VIN auta. W takim układzie jedynym logicznym wyja­śnieniem sytuacji, w któ­rej doszło do ujawnienia naklejki ubezpieczyciela i miejsca, z którego usunięto iden­tyczną naklejkę jest przyjęcie, że M. M. (1) celowo wyeliminował ostatnią z nich, zaś oznaczenie ujawnione przez biegłego przeoczył. W związku z tym zupełnie chy­bio­nym jest argumentowanie, że oskarżony nie zdawał sobie sprawy z wagi tych, a więc i innych oznaczeń identyfikacyjnych, a tym samym w sposób nieświadomy zdecydował się na ich usuwanie, bądź też zastępowanie. Reasumując zaznaczyć trze­ba, że ujaw­nienie ory­ginalnie za­miesz­czonej wklejki (...) , śladu po usunięciu tożsamej na­klejki i po­wią­zanego z nu­merem tychże naklejek nu­meru VIN auta, a w konsekwencji re­zultat prze­pro­wadzonego wyżej wnioskowania, przeczy wprost tej części wyjaśnień podsądnego, w których wywo­dzi on, iż postanowił jedynie wspawać jak największy ele­ment szkieletu karo­serii za­ku­pio­nego w P. do uszkodzonego auta zaku­pionego od M. W. (1) Poczynione wyżej spostrzeżenia nakazują przyjęcie, iż celem działania M. M. (1) było przeniesienie jak naj­większej ilości ozna­czeń identyfi­kacyjnych z uszkodzonego pojazdu o numerze (...) do pojazdu o numerze VIN (...) . Skoro oskarżony zdecydował się na podjęcie takich działań, to musiał sobie zdawać sprawę z pochodzenia ostat­niego z wymienionych aut z czynu zabronionego. W świetle po­czy­nio­nych rozważań nie sposób nie przytoczyć zarazem tej części ustnej opinii bie­głego T. D. , w której podkreśla on, że nie spotkał się dotychczas z przy­padkiem przekładania wklejek identyfikacyjnych z części na części, zaś wyjaśnienia oskarżonego miałyby sens, gdyby badany samochód posiadał oryginalne oznaczenia iden­tyfikacyjne w postaci numeru nadwozia i tabliczki znamionowej (k. 626v). W sytuacji, w której takowe oryginalne oznaczenia zostały usunięte, wyjaśnienia M. M. (1) musiały zostać uznane jedynie za przyjętą przezeń linię obrony. Apelujący myli się także o tyle, o ile zakłada, że za koniecznością uznania wia­ry­godności wyjaśnień oskarżonego przemawia ich zbieżność z zeznaniami R. M. , wskazującego na różnice pomiędzy utraconym przezeń samochodem i po­jaz­dem będącym przedmiotem czynu zabronionego zarzu­conego M. M. (1) (k. 469- 469v, 180- 183). Jak zaznaczano już wyżej, o identyfikacji auta decy­duje przede wszystkim numer VIN, nie zaś cechy związane z konkretnymi elementami wyposażenia, czy też z kolorem, które bez większych problemów mogą zostać zmienione. Zatem ocena materiału dowodowego poczyniona przez Sąd Rejonowy nie nosi cech dowolności. Nie zmienia tego konstatacja przedstawiciela procesowego M. M. (1) o konsekwencji wyjaśnień oskarżonego nieprzyznającego się do winy. Zestawienie informacji płynących ze zgromadzonych w sprawie i uznanych za wiary­godne środków dowodowych ze zrekonstruowanym stanem faktycznym nie pozwoliło Sądowi Odwoławczemu na podzielenie tezy o uchybieniu zasadom płynącym z art. 5 k.p.k. , a także tezy o pojawieniu się błędu w usta­leniach faktycznych, który mógł mieć wpływ na treść zakwestionowanego orzeczenia. Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 410 k.p.k. skonstatować trzeba, że normy statuowanej tymże przepisem, a więc wymogu przyjęcia za podstawę wyroku wyłącznie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, nie można rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Inaczej niż chce tego apelujący, nie stanowi naruszenia tego przepisu dokonanie oceny mate­riału przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiek­tyw­nych oczekiwań stron procesowych ( vide postanowienie Sądu Najwyższego z 21 stycz­nia 2015 r., V KK 276/14, LEX nr 1622349). W tym stanie rzeczy apelacja obrońcy jest bezzasadna. Nietrafność posta­wionych w niej zarzutów przesądziła o niemożności uwzględnienia któregokolwiek ze sformułowanych przez skarżącego wniosków. Wymierzając M. M. (1) karę Sąd Rejonowy w sposób prawi­dłowy zważył tak stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, jak i oko­licz­ności stricte osobiste sprawcy. Orzeczona kara odpowiada dyrektywom art. 53 § 1 i 2 k.k. i nie nosi żadnych cech niewspółmierności. Spełni wszystkie swe funkcje w zakresie prewencji tak szczególnej, jak i ogólnej. Kwestia prawidłowości wymiaru kary nie wymaga dalszej argumentacji, a to z tego powodu, że w apelacji nie posta­wiono zarzutu opartego na art. 438 pkt 4 k.p.k. Z tych wszystkich przyczyn i przy braku przesłanek z art. 439 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej swego wyroku. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego M. M. (1) na rzecz Skarbu Państwa 340 zł tytułem kosztów sądowych za II instancję. Na wskazaną sumę złożyło się: - 320 zł tytułem opłaty ( art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), - 20 zł tytułem wydatków ( art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 663).