II KA 747/23

Sąd Okręgowy w Siedlcach, II Wydział Karny, rozpoznał sprawę z apelacji obrońcy oskarżonego S. M., który został skazany przez Sąd Rejonowy w Węgrowie za przestępstwa z art. 288 § 1 kk, art. 190 § 1 kk, art. 157 § 2 kk i art. 217 § 1 kk. Apelacja podnosiła zarzuty obrazy przepisów postępowania (m.in. art. 7, 410 kpk) oraz błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy, analizując zarzuty, odwołał się do utrwalonego orzecznictwa, podkreślając, że zasady swobodnej oceny dowodów nie można rozumieć jako obowiązku uwzględniania każdego dowodu. Stwierdzono, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, a wątpliwości nie musiały być rozstrzygane na korzyść oskarżonego. Sąd odwoławczy uznał, że zeznania świadków wskazanych przez obronę nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, a kwestia własności desek powinna być rozstrzygana w innym trybie. Argumentacja obrony dotycząca obrony koniecznej została uznana za chybioną. Sąd Okręgowy podkreślił, że konflikt między stronami nie może a priori dyskwalifikować zeznań pokrzywdzonego czy świadków z nim powiązanych, a ocena dowodów powinna opierać się na ich treści. Zeznania pokrzywdzonych uznano za jasne, logiczne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym, w tym opiniami biegłych. Zarzut dotyczący gróźb karalnych również uznano za niezasadny, wskazując na zeznania innych świadków. Wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego nie zasługiwał na uwzględnienie. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 720 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający