II KA 644/13

Sygn. akt II Ka 644/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Zamościu II Wydział Karny w składzie : Przewodniczący: SSO Jerzy Rusin Sędziowie: SO Beata Krzysztofiak SO Przemysław Szyszka (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Agnieszka Nowakowska przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. Roberta Gąski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 roku sprawy A. S. oskarżonej z art.278§1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Biłgoraju VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Janowie Lubelskim z dnia 13 czerwca 2013 r. sygn. akt VII K 121/13 I. na mocy art.439§1 pkt 9 kpk uchyla zaskarżony wyrok i na mocy art.17§1 pkt 10 kpk umarza postępowanie ; II. kosztami procesu obciąża Skarb Państwa. /-/ Na oryginale właściwe podpisy. Sygn. akt II Ka 644/13 UZASADNIENIE A. S. została oskarżona o to, że w dniu bliżej niustalonym w okresie od 22 maja 2009 roku do 24 czerwca 2009 roku w J. L. dokonała zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 2700 złotych czym działała na szkodę S. S. (1) ; to jest o czyn z art. 278 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 roku w sprawie sygn. akt VII K 121/13 Sąd Rejonowy w Biłgoraju VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Janowie Lubelskim na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. umorzył postępowanie karne wobec oskarżonej A. S. , zaś kosztami sądowymi w sprawie obciążył Skarb Państwa. Apelację od tego wyroku wniósł Prokurator zaskarżając go w całości na niekorzyść oskarżonej A. S. . Powołując się na przepisy art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt. 3 k.p.k. oskarżyciel publiczny zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, iż społeczna szkodliwość czynu popełnionego przez oskarżoną jest znikoma, co w konsekwencji doprowadziło do umorzenia postępowania. Podnosząc powyższy zarzut autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zaskarżony wyrok podlega uchyleniu, jednak nie z przyczyn podanych w apelacji przez oskarżyciela publicznego. Na wstępie wskazać należy, iż procedując w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w prawidłowo zgromadził dowody, a każdy z nich poddał wszechstronnej ocenie. Kontrola odwoławcza nie wykazała również, aby Sąd Rejonowy przy ich ocenie przekroczył granice swobodnej oceny dowodów w kierunku oceny dowolnej. Nie stwierdzono też w rozumowaniu Sądu, przedstawionym w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, luk albo błędów o charakterze logicznym lub faktycznym. Sąd Rejonowy dokonał pełnych, wszechstronnych niekwestionowanych przez skarżącego, ustaleń faktycznych, co do sprawstwa oskarżonej w zakresie czynu objętego zarzutem aktu oskarżenia. Ustalenia te są zatem prawidłowe, nie budzi też wątpliwości kwalifikacja prawna czynu przypisanego A. S. S. . Jednak wyrok Sądu Rejonowego w Biłgoraju VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Janowie Lubelskim podlega uchyleniu z powodu stwierdzenia bezwzględnej przyczyny odwoławczej wskazanej w art.439 § 1 pkt 9 k.p.k. Stwierdzenie tego rodzaju uchybienia nakłada na sąd odwoławczy obowiązek uchylenia orzeczenia bez prawa badania związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem a treścią orzeczenia, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. W tym miejscu wskazać należy, iż przestępstwo kradzieży popełnione na szkodę osoby najbliższej jest przestępstwem wnioskowym, co oznacza, że jego ściganie następuje jedynie na wniosek pokrzywdzonego. Zgodnie z art. 115 § 11 k.k. osobą najbliższą jest m.in. powinowaty w tej samej linii i stopniu co małżonek. Zgodnie natomiast z art. 61 8 § 1 kro powinowactwo trwa mimo ustania małżeństwa. W przedmiotowej sprawie pokrzywdzona S. S. (1) jest niewątpliwie osobą najbliższą dla oskarżonej A. S. , która jest jej synową. Powinowactwo pomiędzy stronami niniejszego postępowania nie ustało pomimo rozwodu oskarżonej z synem pokrzywdzonej. W niniejszej sprawie wymagany był więc wniosek pokrzywdzonej S. S. (1) do wszczęcia postępowania przeciwko A. S. . Sądowi I instancji umknęło jednakże, iż pokrzywdzona w dniu 20 listopada 2012 roku, to jest w dniu złożenia wniosku o ściganie nie posiadała zdolności do czynności procesowych w postepowaniu karnym, bowiem prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w Zamościu w sprawie sygn. akt I Ns 48/10 z dnia 29 września 2010 roku została częściowo ubezwłasnowolniona. W takiej sytuacji jej przedstawicielem ustawowym jest kurator, który wykonuje wszystkie uprawnienia przysługujące pokrzywdzonemu (por. art. 51 § 2 k.p.k ). W omawianej sprawie pokrzywdzona nie mogła zatem samodzielnie złożyć wniosku o ściganie popełnionego na jej szkodę przez osobę najbliższą przestępstwa. Mogła to natomiast uczynić J. Ł. , która postanowieniem Sądu Rejonowego w Janowie Lubelskim z dnia 18 marca 2011 roku w sprawie III RNs 22/11 została ustanowiona kuratorem częściowo ubezwłasnowolnionej S. S. (1) (k. 41). Tymczasem kurator J. Ł. , na rozprawie apelacyjnej w dniu 5 grudnia 2013 roku oświadczyła, iż nie wnosi o ściganie oskarżonej A. S. za kradzież popełnioną na szkodę S. S. (1) . Tym samym w sprawie zachodzi ujemna przesłanka procesowa określona w art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. to jest brak wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej stanowiąca jednocześnie bezwzględną przyczynę odwoławczą ( art.439 § 1 pkt 9 k.p.k. ) Stwierdzenie zaś uchybienia uznanego przez ustawę za bezwzględną przyczynę odwoławczą, o czym już była mowa na wstępie, nakłada na sąd odwoławczy obowiązek uchylenia orzeczenia. Z powodu zaś braku wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, postępowanie w niniejszej sprawie należało jednocześnie umorzyć, co też Sąd Okręgowy w oparciu o przepis art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. uczynił. Przy takim zaś rozstrzygnięciu co do istoty sprawy, zgodnie z art. 634 k.p.k. i art. 632 pkt 2 k.p.k. , koszty całego procesu obciążają Skarb Państwa. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku. /-/ Na oryginale właściwe podpisy.