II Ka 64/15

Sygn. akt II Ka 64/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SO Mariola Krajewska - Sińczuk (spr.) SO Dariusz Półtorak Protokolant: sekr. sądowy Anna Sieczkiewicz przy udziale Prokuratora Radosława Romaniuka po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2015 r. sprawy T. S. oskarżonego o przestępstwo z art. 191 §2kk w zw. z art. 12 kk na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt II K 49/13 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności i rozstrzygnięcia z tym związane zawarte w pkt IV i V wyroku oraz orzeczone w pkt I i II wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności, 2. przyjmuje, że czyny przypisane oskarżonemu T. S. popełnione zostały w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu i na podstawie art. 191 § 2 kk w zw. z art. 91 § 1 kk wymierza oskarżonemu karę 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata oraz na podstawie art. 71 § 1 kk wymierza oskarżonemu karę grzywny 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 280 złotych tytułem opłaty za obie instancje oraz 20 złotych wydatków za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt II Ka 64/15 UZASADNIENIE T. S. oskarżony został o to, że: I. w okresie od 3 września 2006r. do 18 kwietnia 2009r. w W. , gmina W. powiatu (...) województwa (...) , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu, kierował wobec S. N. groźby pobicia oraz zaboru samochodu, w celu zmuszenia go do zwrotu wierzytelności w kwocie 13.000 zł, przy czym groźby te wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę ich spełnienia, tj. o czyn z art. 191 § 2 kk w zw. z art. 12 kk . II. w okresie od 3 września 2006r. do 18 kwietnia 2009r. w W. , gmina W. powiatu (...) województwa (...) , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu, kierował wobec J. N. groźby pobicia oraz pozbawienia życia męża S. N. , w celu zmuszenia go do zwrotu wierzytelności w kwocie 13.000 zł, przy czym groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia, tj. o czyn z art. 191 § 2 kk w zw. z art. 12 kk . Wyrokiem z dnia 4 listopada 2014 roku Sąd Rejonowy w Garwolinie: I. oskarżonego T. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt I czynu wyczerpującego dyspozycję art. 191 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i za ten czyn na podstawie art. 191 § 2 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; II. oskarżonego T. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt II czynu wyczerpującego dyspozycję art. 191 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i za ten czyn na podstawie art. 191 § 2 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk połączył orzeczone wobec oskarżonego jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata; V. na podstawie art. 71 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych; VI. na podstawie art. 41 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie udzielania pożyczek na okres jednego roku; VII. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1000 złotych tytułem kosztów sądowych, zwalniając go w pozostałym zakresie od obowiązku ich uiszczenia. Apelacje od tegoż wyroku wnieśli obrońca oskarżonego i prokurator. Obrońca oskarżonego na podstawie art. 444 kpk i art. 425 kpk zaskarżył wyrok w całości i w oparciu o art. 427 § 2 kpk i art. 438 kpk orzeczeniu temu zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 2 kpk w zw. z art. 410 kpk , polegającą na uwzględnieniu wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego i pominięciu przy wydaniu wyroku okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego w postaci: a/ zeznań S. N. złożonych w postępowaniu sądowym, gdzie wskazał on, że sformułowania wypowiadane przez oskarżonego nie wzbudzały w nim obawy i nie wskazywał, aby były to groźby oraz że nie chciał on rozmawiać z oskarżonym z uwagi na wstyd przed sąsiadami, ponadto Sąd pominął sprzeczności w zeznaniach pokrzywdzonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym, gdzie wskazywał on, że obawiał się oskarżonego i że miał on opinię człowieka niebezpiecznego, a z drugiej strony wskazywał, że dobrowolnie pożyczył od oskarżonego pieniądze, co w tej sytuacji wydaje się zupełnie nielogiczne, b/ zeznań B. S. w zakresie, w jakim wskazała, że po aresztowaniu oskarżonego przyjechał do niej B. N. i zaproponował, że on i jego rodzice nie będą składać zeznań obciążających oskarżonego, jeżeli podpisze ona oświadczenie, że dług rodziny N. został spłacony oraz, że rozmawiała telefonicznie ze S. N. w tej samej sprawie, chociaż z zeznań wynika, że S. N. , J. N. i B. N. składali obciążające oskarżonego zeznania, aby wymusić na nim i jego żonie zrzeczenie się wierzytelności; 2. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 7 kpk polegającą na błędnej ocenie dowodów: a/ w postaci zeznań S. N. złożonych w postępowaniu przygotowawczym i J. N. w zakresie, w jakim pominął przy ocenie tych dowodów fakt, że posiadają dotychczas niespłacony dług względem oskarżonego i mogły liczyć na to, że w przypadku wydania wyroku skazującego nie będą musiały go spłacać, a więc posiadały interes w obciążaniu oskarżonego, b/ w postaci zeznań S. N. złożonych w postępowaniu przygotowawczym, J. N. i B. N. w zakresie, w jakim Sąd uznał je za wiarygodne z uwagi na to, że zeznania powyższych osób były ze sobą zgodne, jednak Sąd pominął fakt, że osoby te są rodziną, mają ze sobą stały kontakt i na pewno wielokrotnie rozmawiały ze sobą o sprawie, a ponadto mogły ustalić między sobą treść zeznań, co wpłynęło na ich zgodność. Z ostrożności procesowej, na wypadek gdyby Sąd nie uznał zasadności zarzutów wskazanych powyżej, wyrokowi zarzucił obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 12 kk , polegającą na przyjęciu, że zachowania opisane w pkt I i II aktu oskarżenia stanowią oddzielne przestępstwa, chociaż według ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego wszystkie groźby miały dotyczyć zwrotu tego samego długu, więc występuje tu tożsamość zamiaru, miały być wypowiadane w tym samym okresie czasu oraz pomimo tego, że niektóre z nich były wypowiadane wobec J. N. , to adresatem wszystkich gróźb miał być S. N. i jego dóbr osobistych dotyczyły. Podnosząc te zarzuty obrońca oskarżonego, na podstawie art. 427 § 1 kpk i art. 437 § 2 kpk wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych czynów, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że zachowania opisane w pkt I i II aktu oskarżenia stanowiły jeden czyn zabroniony. Prokurator Okręgowy w Siedlcach na podstawie art. 425 § 1 i 2 kpk oraz art. 444 kpk zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonego T. S. w części dotyczącej orzeczenia o karze i powołując się na przepisy art. 427 § 1 i 2 kpk oraz art. 438 pkt 1, 2 i 3 kpk orzeczeniu temu zarzucił: - obrazę prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 91 § 1 kk poprzez niezastosowanie tego przepisu przy orzekaniu kary za czyny opisane w pkt I i II aktu oskarżenia, podczas gdy każdy z nich wyczerpuje dyspozycję art. 191 § 2 kk w zw. z art. 12 kk , a z ustalonego stanu faktycznego wynika, że zostały popełnione w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, zanim zapadł pierwszy wyrok skazujący za którykolwiek z nich; - obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie art. 413 § 1 pkt 2 kpk poprzez orzeczenie środka karnego bez wskazania, jakich czynów jednostkowych przypisanych oskarżonemu dotyczy; - rażącą niewspółmierność kary łącznej i środka karnego orzeczonych wobec oskarżonego T. S. poprzez orzeczenie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 3, grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 złotych każda oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie udzielania pożyczek na okres jednego roku, podczas gdy wysoki stopień społecznej szkodliwości zarzucanych mu czynów wyrażający się w umyślności, sposobie i okolicznościach ich popełnienia, rodzaju i charakterze naruszonego dobra, motywie i celu działania oraz prewencyjny i wychowawczy cel kary, przemawiają za wymierzeniem wobec oskarżonego kary oraz środka karnego w surowszym wymiarze. Podnosząc te zarzuty prokurator, w oparciu o treść art. 437 § 1 kpk , wniósł o: a/przyjęcie, że czyny opisane w pkt I i II aktu oskarżenia zostały popełnione w warunkach określonych w art. 91 § 1 kk oraz powołanie tego przepisu jako podstawy prawnej wymiaru kary uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie, b/ wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 4 lat tytułem próby, grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 30 złotych każda stawka oraz zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie udzielania pożyczek na okres 2 lat. Na rozprawie odwoławczej obrońca oskarżonego poparł apelację i oba wnioski w niej zawarte, prokurator poparł apelację Prokuratora Okręgowego w Siedlcach i wnioski w niej zawarte, wniósł o nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonego, oskarżony przyłączył się do stanowiska swojego obrońcy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego jest oczywiście bezzasadna, natomiast pisemny środek odwoławczy wniesiony przez prokuratora zasługiwał na uwzględnienie w zakresie, w jakim zarzucał obrazę prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 91 § 1 kk poprzez niezastosowanie tego przepisu przy orzekaniu kary za czyny opisane w pkt I i II aktu oskarżenia i wnosił o przyjęcie, że występki te zostały popełnione w warunkach określonych w art. 91 § 1 kk oraz powołanie tego przepisu jako podstawy prawnej wymiaru kary. W pozostałym zakresie apelację oskarżyciela publicznego należało uznać za niezasadną. Kontrola zaskarżonego orzeczenia i jego pisemnych motywów pozwala na przyjęcie, że Sąd Rejonowy w Garwolinie, wbrew wywodom zawartym w pisemnym środku zaskarżenia wniesionym przez obrońcę oskarżonego, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i nie można dopatrzyć się w nich błędu. Wnikliwie przeanalizował całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazując którym z tych dowodów przyznał walor wiarygodności i dlaczego, a którym z nich tego przymiotu nie nadał i z jakich przyczyn. Zaprezentowana przez Sąd I instancji ocena dowodów jest pełna, logiczna i przekonywująca. Została przeprowadzona zgodnie z regułą wyrażoną w art. 7 kpk . Znajduje wyraz w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, a jej prawidłowość pozwala się skontrolować w postępowaniu odwoławczym, nie wymagając korekty. Zdaniem Sądu odwoławczego, apelacja obrońcy oskarżonego ma charakter polemiczny, nieuwzględniający w sposób pełny i należyty całokształtu ujawnionych w toku postępowania okoliczności i treści materiału dowodowego oraz płynących z niego wniosków. Jej autor ogranicza się do wyeksponowania dowodów korzystnych dla oskarżonego, pomijając przeciwne, kwestionując te ustalenia i oceny, które oskarżonego obciążają i przedstawia w to miejsce własne – oczywiście korzystne dla T. S. , bazujące przy tym na tych dowodach, bądź tych ich fragmentach, które dają się zinterpretować w sposób sprzyjający jego linii obrony. Ta metoda kwestionowania trafności skarżonego orzeczenia nie może zostać uznana za skuteczną. Nie sposób zatem zgodzić się z poglądem obrońcy oskarżonego, iż w toku rozpoznania niniejszej sprawy Sąd I instancji naruszył przepisy art. 2 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 7 kpk i to w sposób mogący rzutować na treść wyroku. Podkreślić w tym miejscu należy, że obdarzenie wiarą w całości lub w części jednych dowodów oraz odmówienie tejże wiary innym, znajduje umocowanie w treści art. 7 kpk . Ponadto dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 kpk (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2014r., II KK 17/14, LEX nr 1425048). W ocenie Sądu II instancji, dokonana przez Sąd Rejonowy w Garwolinie ocena dowodów stanowiła wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz została w sposób należyty uargumentowana w uzasadnieniu wyroku. Pozostaje zatem pod ochroną art. 7 kpk . Skarżący zaś nie przedstawił na tyle przekonujących i logicznych argumentów, aby można było pogląd ten podważyć. Dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów, w powiązaniu z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie zawiera błędów natury faktycznej, ani też logicznej. Z tego względu przeciwstawianie przez apelację obrońcy powyższym ustaleniom odmiennego poglądu, na podstawie wybiórczo interpretowanego materiału dowodowego nie świadczy o tym, że Sąd orzekł z obrazą art. 7 kpk . Treść środka odwoławczego obrońcy oskarżonego wskazuje na to, iż podstawowym celem skarżącego było wykazanie, że to zeznania świadka S. N. złożone na etapie postępowania jurysdykcyjnego i zeznania B. S. przedstawiają rzeczywisty przebieg zdarzeń, w szczególności, że wypowiedzi oskarżonego kierowane do obojga pokrzywdzonych nie stanowiły gróźb, a oni nie obawiali się realizacji słów wypowiadanych do nich przez T. S. . Sąd I instancji odrzucił wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim konsekwentnie nie przyznawał się do zarzucanych mu występków, wskazując słusznie, że do takiego wniosku uprawnia przede wszystkim analiza i wnikliwa ocena zeznań pokrzywdzonych. W ocenie Sądu II instancji, w niniejszej sprawie zostało wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, że T. S. w okresie od 3 września 2006r. do 18 kwietnia 2009r. groził S. N. i J. N. w celu zwrotu wierzytelności w kwocie 13.000 złotych, a groźby te, szczegółowo opisane w zarzutach, wzbudziły w każdym z nich uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione. Sąd Rejonowy czyniąc takie ustalenia faktyczne oparł się na zgromadzonych w sprawie dowodach osobowych i nieosobowych, szczegółowo wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia (k. 2v), które dokładnie omówił i przeanalizował. W sposób jasny, logiczny i wyczerpujący wyjaśnił przy tym, dlaczego i które dowody uznał za wiarygodne i wskazujące na sprawstwo oskarżonego w odniesieniu do przypisanych mu przestępstw i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym, w tym twierdzeniom oskarżonego w zakresie, w jakim tenże zaprzeczał, aby występki te popełnił oraz zmienionym na rozprawie depozycjom S. N. , jak też zeznaniom B. S. . Przyjęta w tym zakresie ocena zasługuje na pełną akceptację Sądu II instancji i nie wymaga powtórnego jej przytaczania w całości. Należy jedynie wskazać na najistotniejsze kwestie, które legły u podstaw przypisania oskarżonemu czynów z art. 191 § 2 kk w zw. z art. 12 kk . O tym, że T. S. popełnił zarzucane mu występki przemawiają w szczególności zeznania S. N. złożone na etapie postępowania przygotowawczego, a także zeznania J. N. i B. N. . Prawdą jest, co eksponuje obrońca w pisemnej skardze, że S. N. inaczej zeznawał w śledztwie, a inaczej przed Sądem. Powyższą okoliczność dostrzegł Sąd Rejonowy, trafnie wywodząc, iż na wiarę zasługują depozycje tego świadka z postępowania przygotowawczego, kiedy to przedstawiając całą historię znajomości z T. S. , zawieranie z nim kolejnych umów pożyczek, które de facto dotyczyły jednego długu, przyznał że nie był w stanie zadłużenia spłacić i wówczas, począwszy od 3 września 2006r., a więc od dnia, w którym upływał termin spłaty pożyczki, oskarżony zaczął przyjeżdżać do miejsca jego zamieszkania, krzyczeć, wymachiwać rękami i grozić mu, że jak nie spłaci pożyczki, to przyjedzie z kimś jeszcze i wywiozą go do lasu, również w rozmowach telefonicznych krzyczał, iż jak nie będzie płacił, to się przed nim nie ukryje i go załatwi. Pokrzywdzony twierdził podczas przesłuchania na tym etapie postępowania, że groźby te odbierał jako groźby pobicia i obawiał się oskarżonego, który groził także pod jego nieobecność, kierując groźby dotyczące jego osoby do żony J. N. . Na rozprawie faktycznie S. N. zaczął wycofywać się w uprzednio złożonych zeznań, twierdził nawet, że nie obawiał się realizacji zachowań, o których wypowiadał się do niego oskarżony, a dom opuszczał nie ze strachu przed T. S. , ale z uwagi na to, że wstydził się sąsiadów, gdyż ten krzyczał. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji wskazane rozbieżności zauważył, jednakże trafnie wywiódł, iż zmienione depozycje są odosobnione i skoro po ujawnieniu zeznań z dochodzenia, o których była mowa wyżej, świadek w całości je potwierdził, to nie można uznać wersji przedstawionej na rozprawie za wiarygodną. Uważna lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku przeczy gołosłownemu stwierdzeniu wyrażonemu w pisemnym środku zaskarżenia, sprowadzającemu się do stwierdzenia, że Sąd orzekający pominął sprzeczności występujące w zeznaniach S. N. . Zaakcentować należy, iż Sąd na k. 5 uzasadnienia wskazał, dlaczego uznał za niewiarygodne zeznania S. N. złożone na rozprawie, a zaakceptował te, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego. Podkreślił, iż pokrzywdzony w postępowaniu jurysdykcyjnym, po ujawnieniu wcześniej złożonych zeznań, potwierdził je w całości, tłumacząc niepamięcią występujące w nich rozbieżności. Sąd dostrzegł również, że świadek ten na rozprawie podjął próbę wycofania się z wcześniejszych relacji, trafnie wskazując brak logicznej spójności jego argumentacji i przytaczając przykładowe twierdzenia tego świadka na poparcie zaprezentowanego stanowiska. Obrońca oskarżonego podjął w apelacji próbę wykazania sprzeczności w zeznaniach S. N. złożonych w postępowaniu przygotowawczym twierdząc że jednej strony ukazywał on oskarżonego jako człowieka niebezpiecznego, a z drugiej strony dobrowolnie pożyczał od niego pieniądze. Skarżący nie przeanalizował jednak powyższej sytuacji w kontekście całokształtu okoliczności sprawy i prawidłowo ustalonego przez Sąd meriti stanu faktycznego. Wynika z niego przecież, iż zaciągnięcie owej pożyczki było konieczne, aby S. N. mógł spłacić oskarżonemu chociażby część istniejącego długu. Pokrzywdzony chciał zainwestować pożyczone pieniądze w kwocie 6000 zł na zakup maszyn rolniczych, którymi zamierzał handlować, by zysk z tej działalności przeznaczyć na spłatę zadłużenia wobec oskarżonego. Przypomnieć należy, iż pierwotnie S. N. miał zwrócić oskarżonemu kwotę 7.600 zł, którą miał spłacić za szwagra w 2002r. w związku z przejęciem jego długu. Z uwagi na niespłacenie zadłużenia w zakreślonym terminie, T. S. sporządzał kolejne umowy pożyczki, obejmujące kwotę pożyczki i odsetki i mimo spłacania w ratach tego długu, na co pokrzywdzony nie otrzymywał pokwitowania, na dzień 2 lipca 2006r. miał do spłacenia kwotę 13.000zł. Zatem zaciągnięcie pożyczki na zakup maszyn i spisywanie kolejnych umów, właściwie ustalone przez Sąd meriti na k 1 pisemnych motywów wyroku, nie było wyborem pokrzywdzonego, ale koniecznością wynikłą z rosnącego wobec oskarżonego zadłużenia. Jak wskazano wyżej, depozycje pokrzywdzonego z postępowania przygotowawczego nie były odosobnione i znalazły swoje potwierdzenie w zeznaniach członków najbliżej rodziny S. N. , a mianowicie w zeznaniach jego żony J. N. i syna B. N. . Wbrew twierdzeniom autora apelacji nie można zdyskredytować depozycji tych świadków tylko dlatego, że są oni rodziną pokrzywdzonego i mają ze sobą stały kontakt, a także dlatego, że pozostają w konflikcie z oskarżonym. Przypomnieć należy, iż S. N. wcześniej, tj. przed datą przejęcia długu od szwagra nie był skonfliktowany z T. S. , a jedynie w związku z jego zachowaniem, egzekwowaniem kolejnych odsetek od niespłaconego długu, nachodzeniem go, krzykami i groźbami, zaczął go unikać, wyjeżdżał z domu, gdyż bał się realizacji wypowiadanych pod jego adresem gróźb i właśnie wtedy oskarżony miał możliwość kontaktu z J. N. , u której upominał się o pieniądze i przekazywał mężowi, za jej pośrednictwem, groźby na wypadek niezapłacenia przez niego pieniędzy w terminie. Nie można za skarżącym uznać, iż za podważeniem wiarygodności tych świadków przemawia fakt występowania sprzeczności w zakresie, w jakim podawali oni okresy, kiedy pokrzywdzona przebywała w kraju, a kiedy wyjeżdżała za granicę. Przypomnieć należy, że przestępstwa zarzucane oskarżonemu popełnione zostały na przestrzeni kilku lat i niemożliwym było precyzyjne wskazanie przez świadków dat przyjazdu pokrzywdzonej w tym czasie do kraju i spotkań z oskarżonym, który nachodził ją w jej domu podczas nieobecności męża. Istotne do ustalenia bezbłędnego stanu faktycznego w niniejszej sprawie było to, iż T. S. , w celu wyegzekwowania długu, przyjeżdżał w okresie objętym zarzutem do miejsca zamieszkania pokrzywdzonych i zastając tam S. N. , bądź jego żonę, która przyjeżdżała tam na każde święta i w innych terminach, których nie była w stanie dokładnie wskazać, groził pobiciem, zabiciem S. N. , bądź zaborem samochodu, jeśli ten nie zwróci długu. Jeśli faktycznie, jak sugeruje skarżący wyrok obrońca oskarżonego, pokrzywdzeni stworzyliby wersję obciążającą osobę oskarżonego w celu uniknięcia spłaty wierzytelności, to z pewnością ustaliliby inny, dłuższy niż wskazany w zarzucie okres popełnienia przestępstwa przez T. S. na ich szkodę. Tymczasem oni jako końcową datę kierowania gróźb podali dzień 18 kwietnia 2009r., kiedy to pokrzywdzeni i ich syn zobowiązali się wobec oskarżonego do zwrotu kwoty 10.000 zł. Nie uchylali się więc od spłacenia istniejącego długu i zgodnie wskazali, że od tej daty oskarżony już ich nie nachodził. Nie można też za autorem pisemnej skargi uznać, iż Sąd bezpodstawnie zanegował zeznania B. S. , która wskazała, iż po aresztowaniu męża przyjechał do niej B. N. i zaproponował, że on ani jego rodzice nie będą składać zeznań obciążających oskarżonego, jeżeli podpisze ona oświadczenie, iż dług rodziny N. został spłacony oraz że rozmawiała telefonicznie ze S. N. w tej sprawie. W jego ocenie S. N. , J. N. i B. N. składali w sprawie obciążające oskarżonego zeznania, aby wymusić na nim i jego żonie zrzeczenie się wierzytelności. W ocenie Sądu odwoławczego depozycje tego świadka zostały prawidłowo ocenione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku a zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego zarzut pominięcia przy wydaniu wyroku zeznań B. S. uznać należy za bezpodstawny. Sąd I instancji przeanalizował zeznania tego świadka również w kontekście innych dowodów i prawidłowo uznał, że są one niewiarygodne. Stanowisko swoje umotywował w sposób logiczny i przekonujący. Oceny tej nie mogą zmienić twierdzenia obrony nie znajdujące pokrycia w innych dowodach, a oparte na gołosłownym twierdzeniu, iż N. zachowaniem swoim dążyli do wymuszenia na oskarżonym i jego żonie zrzeczenia się wierzytelności. B. N. potwierdził wprawdzie fakt spotkania z B. S. w trakcie trwania procesu. Uczynił to, jak zeznał, na prośbę ojca, jednakże po to, aby ustalić, jaką kwotę muszą jeszcze zapłacić oskarżonemu. Nie było mowy o zrzeczeniu się wierzytelności, a tylko o sprecyzowaniu wysokości długu i zobowiązaniu się pokrzywdzonych do „nieroztrząsania” tego, co działo się między pokrzywdzonymi i S. na przestrzeni ostatnich lat. Wskazać należy, iż kwota zadłużenia nie była oczywista z uwagi na sposób postępowania oskarżonego wobec dłużnika, w szczególności dlatego, że wyliczał kwoty wierzytelności według własnego uznania, co w konsekwencji, według wiarygodnych twierdzeń S. N. , doprowadziło do sytuacji, że za dług w wysokości 7.600zł zapłacił mu prawie 80.000zł. Sąd I instancji logicznie wywiódł, że do takiego spotkania B. N. i B. S. niewątpliwie doszło i tam z pewnością świadek w imieniu ojca zobowiązał się do nieobciążania oskarżonego swoimi zeznaniami, co w logiczny sposób tłumaczy zmianę depozycji S. N. na rozprawie w porównaniu z tymi, jakie złożył on na etapie postępowania przygotowawczego. Niewiarygodność zmienionych zeznań pokrzywdzonego uwidoczniła się po ujawnieniu tych, które złożył on wcześniej i które w całości potwierdził. Reasumując stwierdzić należy, iż S. N. zmienił zeznania próbując nieudolnie bronić oskarżonego, nie zaś jak sugeruje obrona, zaczął dopiero wtedy mówić prawdę. Taka linia obrony zupełnie nie przekonuje w świetle całokształtu zebranego i prawidłowo przeanalizowanego przez Sąd I instancji materiału dowodowego. Wprawdzie oskarżony nie przyznał się do dokonania przypisanych mu czynów, to jego sprawstwo zostało przez Sąd Rejonowy w sposób przekonywający wykazane. W tej sytuacji zarzut dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest chybiony. W niniejszej sprawie zeznania S. N. , poparte zeznaniami jego żony J. N. i syna B. N. uznane zostały za dowody pełnowartościowe i na ich podstawie ustalił Sąd w sprawie prawidłowy stan faktyczny. Wystarczy lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku, aby przekonać się o prawidłowości dokonanej oceny wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów, która absolutnie nie wykazuje cech dowolności. Apelacja obrońcy oskarżonego w tym zakresie stanowi jedynie polemikę z poprawnie dokonaną przez Sąd analizą dowodów zgromadzonych w sprawie. Reasumując należy uznać, że sformułowane w apelacjach zarzuty dowolnej oceny dowodów i ustalonego na ich podstawie błędnego stanu faktycznego, które, w ocenie skarżącego, miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku, są niesłuszne i stanowią wyłącznie przejaw niezadowolenia z powodu treści zapadłego merytorycznego rozstrzygnięcia. Zatem wina oskarżonego w zakresie czynów, które wyczerpały dyspozycje art. 191 § 2 kk w zw. z art. 12 kk jest niewątpliwa. Nie ma powodów do kwestionowania przyjętej w wyroku kwalifikacji prawnej występków przypisanych T. S. . Sąd I instancji swoje stanowisko w tym zakresie również należycie i wyczerpująco uzasadnił, znajduje ono pełną akceptację Sądu odwoławczego. Nie można uznać za słuszny sformułowany w apelacji obrońcy zarzut obrazy prawa materialnego, a mianowicie art. 12 kk , polegający na przyjęciu, że zachowania oskarżonego, opisane w pkt I i II aktu oskarżenia stanowią oddzielne przestępstwa, chociaż według ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego wszystkie groźby miały dotyczyć zwrotu tego samego długu, więc, według obrony, występuje tu tożsamość zamiaru, miały być wypowiadane w tym samym okresie oraz, pomimo tego, że niektóre z nich były wypowiadane wobec J. N. , to adresatem wszystkich gróźb miał być S. N. i jego dóbr osobistych dotyczyły. To właśnie dlatego, że oskarżony groźby wypowiadał do każdego z pokrzywdzonych oddzielnie i chociaż czasokres ich popełnienia jest taki sam, to nie można uznać, iż były wypowiadane w tym samym czasie, gdyż T. S. za każdym razem, gdy przyjeżdżał do S. N. to właśnie z nim chciał rozmawiać, i tak czasem było, że jemu osobiście w tym czasie groził pobiciem i zaborem samochodu, jeśli nie odda mu wierzytelności, a dopiero wówczas, gdy go nie zastał, a była obecna J. N. , to do niej wypowiadał groźby pobicia oraz pozbawienia życia jej męża, jeśli nie odda długu, i to zarówno ona, jak i pokrzywdzony S. N. obawiali się, że wypowiadane groźby mogą zostać spełnione. Biorąc zatem pod uwagę specyfikę zaistniałej sytuacji nie można uznać, iż wszystkie zachowania oskarżonego, opisane w obu zarzutach, stanowią jeden czyn. Z tego względu należało podzielić pogląd Sądu I instancji odnośnie przyjęcia, że zachowania oskarżonego stanowiły dwa występki i każdy z nich wypełnia znamiona z art. 191 § 2 kk w zw. z art. 12 kk . Chociaż nie budzi żadnych wątpliwości wina oskarżonego T. S. w odniesieniu do przypisanych mu w wyroku przestępstw, to należało za prokuratorem uznać, iż wyrokując w niniejszej sprawie Sąd orzekający dopuścił się obrazy prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 91 § 1 kk , gdyż nie przyjął, że oskarżony przypisanych mu występków dopuścił się w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu i nie powołał wskazanego przepisu w podstawie prawnej wymiaru kary. Przypomnieć należy, że w myśl tego przepisu jeśli sprawca popełnia w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu dwa lub więcej przestępstw zanim zapadł pierwszy, choćby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z nich, sąd orzeka jedną karę na podstawie przepisu, którego znamiona zachowanie sprawcy wyczerpało. Sytuacja przewidziana w tym przepisie zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem oskarżony T. S. zarzucane mu czyny popełnił w tym samym okresie (od 3 września 2006r. do 18 kwietnia 2009r.), a jego zachowanie polegało na kierowaniu wobec pokrzywdzonych, w celu zwrotu wierzytelności, gróźb bezprawnych wobec S. N. , opisanych dokładnie w obu zarzutach. Słusznie zauważył oskarżyciel publiczny, iż kierowane groźby były różnorodne, bowiem do S. N. oskarżony wypowiadał groźby pobicia go i zaboru samochodu, zaś do J. N. groźby pobicia i pozbawienia życia jej męża, jednakże okoliczność ta może być przeszkodą zastosowania instytucji ciągu przestępstw, bowiem spełnione zostały w niniejszej sprawie wszystkie przesłanki wskazane w art. 91 § 1 kk . Z tego względu, podzielając w całości wskazany wyżej zarzut apelacyjny sformułowany jako pierwszy w apelacji prokuratora, Sąd odwoławczy zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, uchylił orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności i rozstrzygnięcia z tym związane zawarte w pkt IV i V zaskarżonego orzeczenia oraz uchylił orzeczone w pkt I i II wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności, przyjął, iż oskarżony popełnił przypisane mu czyny w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu i na podstawie art. 191 § 2 kk w zw. z art. 91 § 1 kk wymierzył T. S. karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonie na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesił tytułem próby na 3 lata i na podstawie art. 71 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Zatem Sąd II instancji, przyjmując za oskarżycielem publicznym, iż oskarżony działał w warunkach ciągu przestępstw określonych w art. 91 § 1 kk wymierzył wobec T. S. karę pozbawienia wolności w takim samym wymiarze jak uchylona kara łączna pozbawienia wolności oraz w takim samym wymiarze karę grzywny, bowiem ich wysokość uznał za adekwatną. W tym zakresie nie podzielił więc zawartego w apelacji prokuratora zarzutu orzeczenia rażąco łagodnej kary i środka karnego w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na udzielaniu pożyczek. Orzeczona względem oskarżonego kara pozbawienia wolności w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności jest karą sprawiedliwą i z pewnością nie nosi cech rażącej niewspółmierności, a tylko w takiej sytuacji jej wymiar mógłby zostać przez Sąd II instancji skorygowany. Powyższe odnosi się także do wymierzonej kary grzywny i orzeczonego na okres roku środka karnego. Rażąca niewspółmierność kary zachodzi bowiem wtedy, gdy suma zastosowanych kar zarówno zasadniczych, jak i dodatkowych wymierzonych za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznego niebezpieczeństwa tego czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego oddziaływania z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego (wyrok SN z 10.07.1974 r., V KRN 60/74, OSNKW 1974, z. 11, poz. 213). W ocenie Sądu odwoławczego, oceniając wymiar kary dokonany przez Sąd I instancji, przez pryzmat wymogów płynących z art. 53 kk , z sytuacją taką w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Kara 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania tytułem próby na 3 lata i grzywna w wysokości 100 stawek dziennych po 10 złotych stawka uwzględniają we właściwym zakresie stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, w szczególności to, że groźby dotyczyły przede wszystkim życia i zdrowia człowieka, a więc dobra najwyższego oraz że nie były jednorazowe, bowiem T. S. dopuszczał się ich przez przeszło trzy lata, działając nadto z premedytacją i z niskich pobudek. Z drugiej zaś strony należało dostrzec, i nie uszło to uwadze Sądu meriti, że oskarżony w chwili wyrokowania przez Sąd I instancji był osobą niekaraną i taką pozostał w dacie wydania wyroku przez Sąd II instancji, gdyż do tego dnia wyrok zapadły w sprawie równolegle toczącej się wobec T. S. przed Sądem Rejonowym w Garwolinie jeszcze się nie uprawomocnił. Nie można zgodzić się ze skarżącym wyrok prokuratorem, że w niewystarczającym stopniu uwzględnione zostały przy wymiarze kary okoliczności obciążające. Twierdzenia oskarżyciela w tym zakresie są wyłącznie polemiką, bowiem nie wskazuje on innych, poza dostrzeżonymi przez Sąd I instancji okoliczności, które mogłyby wpłynąć na odmienną ocenę i uznanie, że orzeczona kara i środek karny są rażąco niewspółmierne. Zdaniem Sądu Okręgowego przy wymiarze kary i środka karnego nie zostały przekroczone granice swobodnego uznania sędziowskiego, a zatem nie można mówić o rażącej niewspółmierności kary i środka karnego. Prokurator nie wykazał, dlaczego jego zdaniem podwyższenie orzeczonej kary pozbawienia wolności do 2 lat i warunkowe zawieszenie jej wykonania przy ustaleniu okresu próby na 4 lata, podwyższenie kary grzywny do 150 stawek dziennych po 30 złotych stawka i zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie udzielania pożyczek do 2 lat byłoby adekwatne i współmierne. W ocenie Sądu II instancji postulat orzeczenia kary i środka karnego w takim wymiarze jest nieuzasadniony i dowolny. Wbrew stanowisku oskarżyciela publicznego, Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w stosunku do T. S. okoliczności, które przemawiałyby za wydaniem orzeczenia reformatoryjnego w tym zakresie. Postulowane podwyższenie kary byłoby jedynie odwetem, który nie mógłby zrealizować celów kary w zakresie prewencji indywidualnej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2009r. II AKa 223/09, KZS 2010/2/32). Prokurator w apelacji podniósł nadto zarzut obrazy przepisów prawa procesowego, która w jego ocenie miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 413 § 2 pkt 2 kpk poprzez orzeczenie środka karnego bez wskazania, jakich czynów jednostkowych przypisanych oskarżonemu dotyczy. Sąd odwoławczy uznał, iż wprawdzie Sąd orzekający nie wskazując w zaskarżonym orzeczeniu, którego z czynów orzeczony zakaz dotyczy naruszył wprawdzie wskazany przepis, jednakże powyższe uchybienie nie ma obecnie żadnego znaczenia z uwagi na to, iż Sąd II instancji zaskarżony wyrok zmienił, przyjmując iż oskarżony przypisane mu czyny popełnił w warunkach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 kk , skutkiem czego jest orzeczenie jednej kary i jednego środka karnego. Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej swojego wyroku. Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd odwoławczy na podstawie art. 437 § 1 kpk i art. 456 kpk orzekł, jak w wyroku.