II KA 607/24

Sąd Okręgowy w Siedlcach rozpoznał apelację obrońcy obwinionego R.N. od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie, który uznał obwinionego za winnego popełnienia wykroczenia z art. 157 § 1 k.w. Czyn polegał na nieopuszczeniu wbrew żądaniu osoby uprawnionej działki rolnej. Obrońca zarzucił sądowi rejonowemu błąd w ustaleniach faktycznych, argumentując, że obwiniony był samoistnym posiadaczem gruntu, co wykluczałoby popełnienie wykroczenia. Sąd Okręgowy uznał apelację za niezasadną. Podkreślono, że prawo karne pełni rolę subsydiarną i służy ochronie porządku prawnego, a jego stosowanie jest ostatecznością. Sąd odwoławczy stwierdził, że ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji były prawidłowe i odpowiadały zebranym dowodom. Sąd odrzucił argumentację obrony dotyczącą posiadania samoistnego, wskazując, że prawo karne nie służy organizowaniu porządku prawnego, a jedynie jego zabezpieczaniu. Kluczowe jest, że obwiniony nie miał tytułu prawnego do działki, która należała do J.M. i T.M., a następnie P.O. Obwiniony wiedział, że przebywa na działce wbrew woli właścicieli. Sąd zaznaczył, że prawo karne chroni prawo własności, a akceptacja poglądu obrony premiowałaby naruszanie tego prawa. Kwestie ochrony prawa własności i posiadania na gruncie prawa cywilnego są odrębne od ochrony prawnokarnej. Sąd utrzymał w mocy zaskarżony wyrok i zasądził od obwinionego koszty sądowe za postępowanie odwoławcze.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający