II KA 58/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Sieradzu, rozpoznając sprawę z apelacji prokuratora i obrońcy, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z dnia 30 grudnia 2014 roku. Sąd Rejonowy uznał oskarżonego D. G. za winnego popełnienia przestępstw znęcania się psychicznego i fizycznego nad żoną K. G. oraz psychicznego nad córką M. G. W ramach czynu pierwszego (znęcanie nad żoną) orzeczono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn drugi (zmuszanie do obcowania płciowego) karę 2 lat pozbawienia wolności. Za znieważenie córki orzeczono grzywnę 120 stawek dziennych. Następnie, na podstawie zasady absorpcji, orzeczono łączną karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 5 lat, zobowiązując oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu i poprawnego zachowania wobec żony. Sąd Okręgowy uznał apelację prokuratora, domagającego się surowszej kary i orzeczenia środka karnego w postaci opuszczenia lokalu, za bezzasadną. Sąd odwoławczy stwierdził, że kara orzeczona przez Sąd Rejonowy nie jest rażąco niewspółmierna, uwzględniając zarówno okoliczności obciążające, jak i łagodzące (niekaralność, pozytywna opinia, pomoc żonie w chorobie). Podkreślono, że oskarżony zaprzestał przestępczych działań wobec żony od momentu zgłoszenia sprawy na policję, co wykluczało potrzebę orzekania eksmisji. Apelacja obrońcy została uznana za oczywiście bezzasadną, a wyrok Sądu Rejonowego utrzymano w mocy.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja pojęcia rażącej niewspółmierności kary w kontekście przestępstw znęcania i przemocy seksualnej, a także przesłanki do orzekania środków karnych w sprawach o przemoc domową.
Orzeczenie dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny dowodów przez sądy niższych instancji.
Zagadnienia prawne (2)
Czy kara orzeczona przez Sąd I instancji za znęcanie się nad żoną i córką jest rażąco niewspółmierna?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, kara orzeczona przez Sąd I instancji nie jest rażąco niewspółmierna.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy ocenił, że kara 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów, uwzględniając zarówno okoliczności obciążające, jak i łagodzące, a także cele prewencji indywidualnej i ogólnej.
Czy należy orzec środek karny w postaci opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, w obecnej sytuacji brak jest podstaw do orzeczenia takiego środka.
Uzasadnienie
Oskarżony od momentu zgłoszenia sprawy na policję zaprzestał przestępczych działań wobec żony, co wyklucza potrzebę orzekania eksmisji. Pokrzywdzona może skorzystać z innych środków prawnych w przypadku pogorszenia się sytuacji.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. G. (1) | osoba_fizyczna | oskarżony |
| K. G. | osoba_fizyczna | pokrzywdzona |
| M. G. | osoba_fizyczna | pokrzywdzona |
| Prokurator Prokuratury Okręgowej w Sieradzu | organ_państwowy | oskarżyciel publiczny |
| Prokurator Rejonowy w Zduńskiej Woli | organ_państwowy | skarżący |
| Prokurator Rejonowy w Poddębicach | organ_państwowy | skarżący |
Przepisy (23)
Główne
k.k. art. 207 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 197 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 11 § 2
Kodeks karny
k.k. art. 216 § 1
Kodeks karny
k.p.k. art. 437 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 636 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 636 § 2
Kodeks postępowania karnego
Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm. art. 8
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
Pomocnicze
k.k. art. 12
Kodeks karny
czyn ciągły
k.k. art. 85
Kodeks karny
kara łączna
k.k. art. 86 § 1
Kodeks karny
kara łączna
k.k. art. 69 § 1
Kodeks karny
warunkowe zawieszenie kary
k.k. art. 69 § 2
Kodeks karny
warunkowe zawieszenie kary
k.k. art. 70 § 1
Kodeks karny
warunkowe zawieszenie kary
k.k. art. 73 § 1
Kodeks karny
nadzór kuratora
k.k. art. 72 § 1
Kodeks karny
obowiązki w okresie próby
k.k. art. 438 § 4
Kodeks karny
rażąca niewspółmierność kary
k.k. art. 53
Kodeks karny
dyrektywy wymiaru kary
k.k. art. 115 § 2
Kodeks karny
społeczna szkodliwość czynu
k.k. art. 41a § 1
Kodeks karny
środek karny opuszczenia lokalu
k.p.k. art. 457 § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 423 § 1a
Kodeks postępowania karnego
Dz. U. z 2005 r., nr 180, poz. 1493 ze zm. art. 11a § 1
Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kara orzeczona przez Sąd I instancji nie jest rażąco niewspółmierna. • Brak podstaw do orzeczenia środka karnego w postaci opuszczenia lokalu. • Oskarżony zaprzestał przestępczych działań wobec żony od momentu zgłoszenia sprawy na policję.
Odrzucone argumenty
Prokurator zarzucił rażącą niewspółmierność kary i środków karnych. • Prokurator domagał się orzeczenia surowszej kary łącznej i środka karnego w postaci opuszczenia lokalu.
Godne uwagi sformułowania
apelacje wniesione przez prokuratora i obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z dnia 30 grudnia 2014 roku wydanego w sprawie II K 294/14 • utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne • rażąca niewspółmierność kary o jakiej stanowi art. 438 pkt 4 kpk zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej • Na gruncie cytowanego przepisu nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach wymiaru kary, ale o różnice tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się zaakceptować. • Sąd odwoławczy za niezasadny uznał również sformułowany w apelacji oskarżyciela publicznego zarzut nieorzeczenia w wyroku Sądu I instancji środka karnego w postaci opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną. • W sytuacji zaś gdyby zachowanie oskarżonego uległo drastycznemu pogorszeniu pokrzywdzona może wówczas skorzystać z regulacji przewidzianych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie
Skład orzekający
Jacek Klęk
przewodniczący
Maria Stolarczyk
sędzia
Marcin Perzyna
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia rażącej niewspółmierności kary w kontekście przestępstw znęcania i przemocy seksualnej, a także przesłanki do orzekania środków karnych w sprawach o przemoc domową."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny dowodów przez sądy niższych instancji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy poważnych przestępstw przeciwko rodzinie, a orzeczenie Sądu Okręgowego wyjaśnia kryteria oceny wymiaru kary i stosowania środków karnych w takich przypadkach.
“Sąd Okręgowy utrzymał wyrok za znęcanie się nad żoną i córką – czy kara była adekwatna?”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.